†

Prywatna Telewizja Echo

PTV Echo (pełna nazwa Prywatna Telewizja Echo) - pierwsza w Polsce (i jednocześnie w krajach byłego bloku wschodniego) niepubliczna stacja telewizyjna, nadająca we Wrocławiu, w okresie od 6 lutego 1990 do 8 marca 1995.
Początkowo jej antena nadawcza umieszczona była na dachu domu studenckiego Arka przy ul. Olszewskiego, potem zaś – od czerwca 1990 – na dachu budynku Poltegor Centre przy ul. Powstańców Śląskich. Stacja nadawała na kanale 28. Po jej zamknięciu część zespołu redakcyjnego przeszła do nowo utworzonej - w tym samym wieżowcu, choć na innym piętrze i z użyciem części tych samych urządzeń - TeDe (Telewizji Dolnośląskiej), która w czerwcu 1995 rozpoczęła z Poltegoru nadawanie na kanale 31; zwolniony kanał 28. objęła w sierpniu Canal+ (nadajnik ten wyłączono w 2001).
Pierwotnie inicjatywa nadawania prywatnej telewizji była przedsięwzięciem niemal całkowicie amatorskim. PTV Echo utworzyły cztery osoby, związane przedtem z Politechniką i telewizją: Andrzej Zygmunt, w okresie stanu wojennego w Polsce projektujący i wykonujący nielegalne nadajniki do transmisji programów podziemnej Solidarności, zatrudniony w Urzędzie Regulacji Telekomunikacji Marek Młynarczyk oraz pracownik państwowej telewizji Henryk Pacha; czwartym był Ireneusz Orzechowski, właściciel sieci sklepów z częściami elektronicznymi, który przedsięwzięcie wyposażył i w dużej części sfinansował. Nadajnik, którym dysponowali, miał tylko 20 watów, (później moc nadajnika zwiększono do 200 W) ale mimo to program udawało się odbierać w dużej części Wrocławia.
W okresie przemian ustrojowych 1989/1990 nie istniały jeszcze koncesje telewizyjne, a zgodę na uruchomienie transmisji eksperymentalnej podpisał ówczesny prezes Radiokomitetu Andrzej Drawicz. PTV Echo zaproponowała widzom całkowicie odmienny od znanej im sztampy telewizji publicznej model programu, oparty - również z powodu braków w wyposażeniu - o programy na żywo i politykę błyskawicznej informacji. Kierownikiem działu informacji był w Echu Jacek Ściobłowski i to jego aktywności w dużej mierze swój sukces zawdzięczała.
Stacja jednak nie dysponowała dużymi pieniędzmi, mimo że już po kilkunastu miesiącach zaczęła przynosić stosunkowo pokaźne zyski z emitowanych reklam (około 4 miliardów złotych sprzed denominacji, tj. nominalnie dzisiejszych 400.000 PLN). Dlatego włoski producent telewizyjny Nicola Grauso, związany z Silvio Berlusconim nie miał trudności z kupieniem stacji i całej sieci dwunastu podobnych stacji w Polsce. Decyzja o sprzedaniu Echa Włochom była brzemienna w skutki i prawdopodobnie w kluczowy sposób wpłynęła na obraz lokalnych mediów elektronicznych w Polsce. Leszek Turowski, redaktor naczelny stacji, jako jeden z pomysłodawców związania się z kapitałem włoskim potwierdza, że było to błędem. Powstała w ten sposób Polonia 1 miała całkowicie odmienny profil, opierający się o opery mydlane, filmy rysunkowe, tanie włoskie seriale Berlusconiego oraz podwójnie tłumaczone filmy (na filmy amerykańskie z włoskim dubbingiem nakładano głos polskiego lektora); w zamian z programu wykreślono to, co stanowiło o dotychczasowym sukcesie Echa i pozostałych stacji w sieci: szybką informację lokalną. PTV Echo zaczęła tracić i widzów i zespół, który zawiązał TeDe - Telewizję Dolnośląską.
W związku z utworzeniem w 1993 Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji niezbędne stało się uzyskanie koncesji na emisję programu. We Wrocławiu zgłosiła się zarówno PTV Echo, jak i TeDe. Rozpoczęty w 1994 proces koncesyjny w rezultacie wygrała TeDe, co poskutkowało ostatecznym wydaniem zakazu działalności i upadkiem PTV Echo, który nastąpił rok później. Polonia 1 wprawdzie istnieje nadal, ale nadaje niemal wyłącznie pasmo telezakupów i reklam i nie ma praktycznie żadnego udziału w rynku mediów.

Źródło:

http://pl.wikipedia.org/wiki/PTV_Echo

Autorzy:

http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=PTV_Echo&action=history

Licencja: [

http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.pl

CC-BY-SA 3.0]