Wnętrza

Tu rozpoczęcie a w tym samym czasie 50km stąd na wschód już bez szkoły... Na zdjęciu nie mogło oczywiście zabraknąć "honorowego" gościa przez którego i tutaj już się nie dało kontynuować nauki 5 lat i 4 miesiące później.

Powojenne Liceum Urszulanek... Sól w oku władz. Niezwykle wysoki poziom wychowania i nauczania. Kontynuacja (także polskich) wzorców przedwojennych szkół prywatnych. Jednak… Same Siostry doradzały rodzicom uczennic, przenosić się po klasie III do liceów państwowych. (Ewentualne kłopoty z dostaniem się na studia państwowe.) Dwie koleżanki z naszej kamienicy uczęszczały do tej placówki na przełomie lat 50 i 60. Obydwie przeniosły się w klasie maturalnej do VIII LO przy ul. Trzebnickiej. Pod koniec lat 60 i w latach 70 sytuacja nieco się poprawiła. Nie dyskryminowano aż tak, dziewcząt przy składaniu papierów na uczelnie i egzaminach. W połowie lat 60 zaproszono nas (chłopców) ze szkoły świeckiej na studniówkę. Piękne, przestronne ‘’surowe’’ sale, korytarze i aula. O godz. 21 koniec uroczystości. Trochę z ‘’innego nieznanego świata’’.

do Neo[EZN]: A nawet nie 5 lat, bo szkoła została zamknięta już w 1940 roku. W 1945 urszulanki trafiły do Bielefeld i postanowiły tam zostać. Kilka lat później zbudowały tam klasztor i nową szkołę. Zachowały jednak Wrocław w nazwie zgromadzenia - Convent der Ursulinen zu Breslau in Bielefeld. Wiele lat temu miałam okazję zwiedzić tamtejszą szkołę. O urszulankach i szkole opowiadała nam wtedy wieloletnia przełożona i dyrektorka szkoły s. Carola Kahler, osoba bardzo energiczna i niekonwencjonalna. Jeśli się nie mylę, to ona właśnie przekazała do Muzeum Miejskiego zabytkowe naczynia liturgiczne, które znajdowały się wcześniej w posiadaniu wrocławskiego klasztoru.