Burzenie pomnika Adama Mickiewicza

Decyzją władz okupacyjnych pomnik Adama Mickiewicza został zniszczony 17 sierpnia 1940 (aczkolwiek jego całkowita destrukcja trwała jeszcze do 21 sierpnia). Figury zrzucono i rozbito, cokół został wysadzony.

Jak owo burzenie wyglądało, zanotowała Karolina Lanckorońska we "Wspomnieniach wojennych 22 IX 1939 - 5 IV 1945 (Kraków 2001)":
z dnia 17 VIII 1940": "Tłumy stały dookoła kordonu policji, kobiety płakały głośno. Rozpędzano je co jakiś czas, bijąc i aresztując licznych fotografów. Nawiasem mówiąc, akcja ta, jak wiele poczynań okupanta, minęła się z celem, gdyż w dwa dni potem Kraków był w posiadaniu kilkunastu zdjęć padającego posągu, a chłopcy pod Sukiennicami podchodzili do osób wzbudzających ich zaufanie i sprzedawali dość drogo pocztówki: 'Mickiewica, co się przewroco' [...]. Spokojny Kraków był wstrząśnięty do głębi - po raz pierwszy 'wściekli się' ludzie prości, którym na początku Niemcy wyraźnie imponowali".

Wstępnie przypuszczano, że pomnik Wieszcza (a właściwie to, co z niego po rozbiciu zostało) został przetopiony. Na szczęście jednak ocalał - niemal wszystkie fragmenty zostały w 1946, odnalezione w Hamburgu, na złomowisku. Dzięki temu można go było zrekonstruować - dokonał tego rzeźbiarz Stanisław Popławski.
Pomnik został ponownie uroczyście odsłonięty 26 listopada 1955, w setną rocznicę śmierci Adama Mickiewicza.