Pałac Ordynatów Zamoyskich

Pałac renesansowy - pierwotna rezydencja wzniesiona została na polecenie Jana Zamoyskiego w latach 1579 - 1586 wg projektu Bernardo Morando. Początkowo oddzielona była od miasta własnymi obwarowaniami bastejowymi z bramą od frontu na osi założenia. Mur rezydencji był najwcześniejszym elementem fortyfikacji w mieście. Pałac Jana Zamoyskiego miał parter i I piętro, długość 60 metrów, wieżę z tarasem oraz dwuskrzydłowe schody od strony Rynku Wielkiego. Pałac ten tkwi w murach obecnego korpusu głównego.

Pałac barokowy - w roku 1658 pałac spłonął, dlatego po 1660 w stylu już barokowym odbudował go III ordynat zamojski Jan zwany Sobiepanem. W latach 1689-1690 polecono rozbudowę rezydencji, którą wykonał Jan Michał Link.

Pałac późnobarokowy - w latach 1747-1751 nastąpiła większa późnobarokowa przebudowa pałacu dokonana na polecenie Tomasza Antoniego Zamoyskiego. Przeprowadzili ją Jan Andrzej Bem i Jerzy de Kawe. Podczas niej m.in. obniżono wieżę i usunięto attykę. Pałac w tej formie jest znany z zachowanych widoków. Budynek główny został połączony z tylnymi oficynami, a od strony frontowej dobudowano po bokach dwie dłuższe oficyny, prostopadle położone do jego głównej części, zakończone niewielkimi piętrowymi budynkami, pomiędzy którymi biegły mury z wyniosłą bramą z kratami, tworząc w ten sposób okazały dziedziniec. Główny gmach wieńczył wysoki barokowy dach mansardowy.

Pałac klasycystyczny - po 1803 roku na polecenie XII ordynata Stanisława Kostki Zamoyskiego styl pałacu zmieniono w klasycystyczny zubożając przez to jego wygląd zewnętrzny. W 1821 roku pałac został sprzedany władzom państwowym i w 1831 roku przebudowano go na szpital wojskowy przez co ostatecznie utracił swój zabytkowy i elegancki wygląd. Podczas tej przebudowy pałac został nieco podwyższony, uproszczono dach i pozbawiono go też wielu elementów wystroju zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz. W tej formie przetrwał do dzisiaj nie budząc swoją formą większego zainteresowania.