Zamenhofa 10

Budynek, obecnie narożny i dwupiętrowy wzniesiono zapewne w I połowie XVII wieku jako parterowy, dwutraktowy na trzeciej działce dziewięciodzielnego bloku zabudowy w północno-wschodniej pierzei Rynku Solnego. Działka ta w 1591 roku była własnością; Kniazia z Płoskiego a w 1657 roku Arona Moszkowicza; szmuklerza. W rękach rodziny Moszkowiczów kamienica pozostawała w I połowie XVIII wieku; Jakub Moszkowicz wymieniany w 1691, 1696 oraz 1709 roku. Zapewne w II połowie XVII wieku kamienica została częściowo przebudowana /nabudowano piętro/ tak samo po pożarze w 1823 roku. Wówczas też wytyczono nową ulicę na miejscu wyburzonej sąsiedniej kamienicy, nadając dotychczas ślepej bocznej ścianie charakter elewacji z narożnymi boniami. W XIX wieku kamienica należała do żydowskiej rodziny Wolfenfelgów a w I połowie XX wieku do Wittlingów. Na przełomie XIX i XX wieku wzniesiono na tyłach parceli prywatny dom modlitw połączony niższą oficyną z domem frontowym. W 1934 roku nadbudowano drugie piętro wg projektu J. Margulesa. Po wojnie kamienica przeszła na własność Skarbu Państwa a po 1989 roku została skomunalizowana . Kamienica murowana z cegły pełnej, ściany działowe z dziurawki, w partiach górnych z bloczków belitowych. Obustronnie otynkowana. W piwnicach komora frontowa sklepiona kolebkowo z lunetą nad otworem zsypu, w tylnej kolebkowo-krzyżowo. Podcienie wsparte na arkadach filarowych nakryty sklepieniem kolebkowym z kozubami nad otworami, w korytarzu schodów odcinkowe. Pozostałe stropy z płyt WPS na belkach stalowych. W piwnicach schody murowane, łamane, zabiegowe, na dwóch wyższych kondygnacjach ceglane, łamane, zabiegowe. Na dwóch wyższych kondygnacjach ceglane na wzdłużnych dłwigarach z dwuteownika ze stopniami okładanymi drewnem, stopnice profilowane, dwubiegowe z barierą z żeliwnych paneli i drewnianą poręczą. Na dwóch górnych żelbetowe, z drewnianymi stopnicami, poręcze mocowane do ścian. Więźba dachowa krokwiowo stolcowa, dach kryty płaską blachą miedzianą na deskowaniu pełnym z izolacją termiczną z wełny mineralnej. Drzwi drewniane, płycinowe, do sieni i do lokalu dwuskrzydłowe, pozostałe jednoskrzydłowe. Okna drewniane, zespolone, jednoskrzydłowe, sześciokwaterowe z zawiasami uchylnymi, w podcieniu w kamiennym obramieniu, skrzydło drewniane, zespolone z metalowymi pseudoszprosami pomiędzy szybami. W dachu połaciowe. Budynek wybudowany na rzucie wydłużonego prostokąta z węższym frontem z podcieniem. Trzykondygnacyjny, nakryty dachem dwuspadowym z szerokim naczółkiem nad ścianą szczytową. Układ pierwotnie dwutraktowy, w piwnicach z wąskim wewnętrznym półtraktem korytarza ze schodami między obszerną, sklepioną komorą od frontu o dwóch wejściach a kwadratową komorą od wschodu i klatką schodową od zachodu, w trakcie tylnym. Fasada kamienicy trójkondygnacyjna, trójosiowa. Parter o trzech arkadach wspartych filarach oskarpowanych od przodu z impostami. W podcieniu na ścianie frontowej na skrajnej osi od zachodu prostokątne wejście ujęte obramieniem. Na środku ściany kwadratowe okno-witryna w obramieniu z profilowanym gzymsem podokiennym. Nad arkadami prosty gzyms kordonowy. Okna piętra z profilowanymi gzymsikami podokiennymi ze zwieńczeniem w postaci fryzu z gzymsem, wcinającym się w górny gzymsik kordonowy. Na południowo-wschodnim narożniku płytowe rozsunięte błonie. Drugie piętro gładkie, zakończone profilowanym gzymsem koronującym. Elewacja boczna pięcioosiowa, o trzech prostych kondygnacjach oddzielonych prostym gzymsem kordonowym, czwarta, poddasza w półszczycie, oddzielona gzymsem głównym. Parter z czterema otworami, szeroką, koszową arkadą podcienia na skrajnej osi od południa i trzema kwadratowymi oknami o prostych obramieniach na trzech kolejnych osiach od północy. Ściana pierwszego piętra ujęta narożnymi płytowymi boniami. Na osi środkowej wyjście na balkon. Drugie piętro gładkie z pięcioma oknami na osiach. W półszczycie trzy okna na trzech osiach środkowych. Półszczyt zamknięty łamanym gzymsem. Elewacja tylna trójkondygnacyjna, dwuosiowa. Na parterze dwoje drzwi; zach. zsunięte z osi do wewnątrz; dodatkowe małe okienko schodów piwnicznych przy zachodnim skraju ściany. Na piętrze jedno okno na osi zachodniej, drugie zamurowane. Zachowany fragment gzymsu kordonowego nad oknem. Dwa okna trzeciej kondygnacji. Górą gzyms koronujący. Za

http://panel.lfoz.lublin.pl/in...zamosc-kamienica-zamenhofa-10<

br />