Jednosektorowy schron bojowy (Büs. 4) z pomieszczeniem dla drużyny wypadowej walczącej w pobliskich okopach. Wybudowany w 1936 roku, jest jednym z najlepiej zachowanych schronów bojowych na Wale Pomorskim. Przypuszczalnie został "przeoczony" przez saperów w czasie prowadzonej po II wojnie światowej akcji wysadzania schronów poniemieckich.
Obiekt posiada dwuwejściowy przedsionek, który zarazem pełnił rolę śluzy p.gazowej, duże pomieszczenie mieszkalne (izba pogotowia) dla drużyny piechoty (12 żołnierzy) oraz obszerną izbę bojową. Otwór po płycie pancernej nie nosi śladów wybuchu - płyta pancerna została najprawdopodobniej zdemontowana ręcznie. Wewnątrz schronu znajduje się duża ilość dobrze zachowanych oryginalnych napisów informacyjnych i stałych elementów wyposażenia. Brakuje oczywiście elementów pancernych (drzwi, płyta). Obiekt wybudowany w klasie odporności C.
