Ulica 30 Maja 1960 r.

Nazwa ulicy związana jest z tzw. „wydarzeniami zielonogórskimi”, które miały miejsce na tej właśnie ulicy.
W poniedziałek, 30 maja 1960 kilkuset mieszkańców Zielonej Góry wystąpiło przeciw milicji i skierowanym później odwodom ZOMO w obronie Domu Katolickiego, który wskutek decyzji ówczesnych władz zlikwidowano przekazując budynek na inne cele. Dziś w tym miejscu znajduje się Filharmonia Zielonogórska. Dom Katolicki mieścił się w tym budynku na podstawie decyzji wojewody poznańskiego z 1945 roku (w 1945 Zielona Góra podlegała administracyjnie do województwa poznańskiego). W jego pomieszczeniach znajdowała się m.in. lokalna redakcja „Słowa Powszechnego”, oddział Caritasu, PCK, a także odbywały się lekcje religii. Prawdopodobnie wykorzystywanie części sal do zajęć katechetycznych uznane zostało przez komunistyczne władze za niedopuszczalne w państwie „budującym socjalizm”, zatem zdecydowano o przejęciu całego budynku na wyłączne potrzeby grającej tam orkiestry. Kiedy proboszcz Kazimierz Michalski – osoba bezkompromisowa i nie obawiająca się konfliktu z władzami, były więzień KL Dachau, już raz (w 1953) przymusowo usunięty z miasta (wrócił na fali „odwilży” po 1956 roku) – powiadomił parafian o planowanej eksmisji, zawiadamiając ich o zakończeniu zajęć w Domu Polskim, to część z nich postanowiła zablokować realizację tej decyzji. Początkowo, ok. 10:00 rano w poniedziałek, doszło tylko do szarpaniny z milicjantami, która jednak po paru godzinach przekształciła się w zamieszki ogarniające centrum miasta. W starciu mieszkańców miasta z siłami milicyjnymi, trwającymi od przedpołudnia do wieczora wzięło udział około pięciu tysięcy osób. Milicja użyła pałek i gazu łzawiącego, protestujący wyrywali bruk z jezdni i rzucali kamieniami; spalili też dwa samochody milicyjne. Wiele osób było poszkodowanych, znaczna część protestujących została zatrzymana (zatrzymano 333 osoby), aresztowana (część osób zatrzymano w ciągu następnych paru dni na podstawie fotografii wykonanych na miejscu zamieszek przez funkcjonariuszy SB) i potem skazana (przed sądem łącznie 196 osób, w kolegiach orzekających – 48 osób) na kary więzienia (ponad 2 miesiące, w tym dwie osoby nawet na 5 lat) lub grzywny. Represje dosięgnęły protestujących także w ich miejscach pracy lub nauki – niektórzy pozostawali przez długi czas bez pracy.