14.05.2026, godz. 11:40 - bany na boty (przez to strona zawiesiła się na 5 minut), poprawki kodu strony.
Prev
Ostatnie komentarze
|
|
Rąbiń Obelisk |
|
Tado (2026-05-17 14:29:20)
Anno 1764 Die 3 sept.[ember] > i >
|
|
|
Kościan "Domek Masztalerza" |
|
Wacław Grabkowski (2023-11-21 11:32:21)
Chyba mam farta! Najstarszy dom w Kościanie - 1735.
|
|
Jarosław Dubowski (2023-11-21 16:51:23)
Fart bo jeszcze stoi...
|
|
Wacław Grabkowski (2023-11-21 17:34:55)
Tak, wydaje mi się, że czytałeś o problemach tego domu.
Kiedy zaczął się rozpadać zrobiło się o nim głośno. Został wpisany do rejestru zabytków. Jednak jest własnością prywatną.
|
|
verbensis (2026-05-07 10:50:11)
|
|
|
Głuchowo Kościół św. Katarzyny |
|
trz (tedesse) (2026-04-24 08:59:58)
Podmiana na wieksze
|
|
a%3A3%3A%7Bs%3A1%3A%22k%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A1%3Bi%3A1%3Bs%3A6%3A%22Polska%22%3B%7Ds%3A1%3A%22w%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A1%3A%227%22%3Bi%3A1%3Bs%3A13%3A%22wielkopolskie%22%3B%7Ds%3A1%3A%22m%22%3Ba%3A3%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A5%3A%2215050%22%3Bi%3A1%3Bs%3A10%3A%22Niel%C4%99gowo%22%3Bi%3A2%3Bb%3A1%3B%7D%7D
|
wczytywanie danych...
|
|
|
|
|
Wieś znana co najmniej od końca XIV w.,w XV w. stanowiła własność Gryżyńskich. W roku 1512 Andrzej Gryżyński oddał Nielęgowo i Gryżynę Maciejowi Gostyńskiemu. Od 1543 r. należało do Anny Gostyńskiej, a wkrótce potem jako posąg jej córki Dobrochny przeszło w ręce Staręskich. W 1580 r. sprzedali wieś Łukaszowi Gołutowskiemu, po którym majątek odziedziczył jego syn Wacław. W roku 1651 od Wojciecha Gołutowskiego i jego żony Zofii z Koszutskich dobra kupił Grzegorz Mąkowski. Następnie od Wojciecha Mąkowskiego Nielęgowo i Gryżynę kupił w 1713 r. za 84,000 zł Wacław Zakrzewski. Od 1767 r. właścicielem majątku, wchodzącego w skład dóbr rycerskich Osiek, był Sylweriusz Zakrzewski, syn Franciszka Hermenegilda, a od 1833 r. jego synowie Karol i Józef Zakrzewscy. W 1840 r. odziedziczył je Eulogiusz Zakrzewski, a w 1841 r. Napoleon Zakrzewski, syn Hiacynta Zakrzewskiego. W roku 1870 Nielęgowo zostało wyodrębnione z dóbr Osiek i przeszło na własność jego syna Janusza Zakrzewskiego, który w 1876 sprzedał je Bernardowi Lorenzowi i jego żonie z d. Lehmann. Po nich w 1905 r. dziedziczył dobra Hermann Lorenz, a w 1910 r. Helena Lorenz z d. Foerster. Od 1918 r. do II wojny światowej właścicielem był dr Robert Lorenz. W 1881 r. powierzchnia dóbr wynosiła 502,7 ha, z czego 229,8 ha liczyły pola, 255,3 ha łąki, 15,1 ha pastwiska, a 2,5 ha nieużytki. Administratorem dóbr był wówczas niejaki Rahn. Gospodarstwo specjalizowało się w hodowli bydła rasy Schwyzer i holenderskiej oraz w uprawie buraków cukrowych. W końcu XIX w. powierzchnia dóbr zwiększyła się do 526 ha. W 1913 r. prowadzono hodowlę 89 koni, 195 sztuk bydła i 227 sztuk trzody chlewnej.
W okresie międzywojennym znajdowała się tutaj zarejestrowana hodowla bydła rasy czarno-białej rasy nizinnej licząca 56 sztuk. Była tu również znana prywatna stadnina koni.
Za:
więcej  |
proszę czekać...
|
