Niemiecka nazwa tej miejscowości Kahlberg, pochodziła od wysokich, z daleka widocznych nagich wydm mierzei. Tak też po II wojnie światowej przetłumaczono nazwę tej miejscowości i z początku zwała się Łysą Górą, następnie przemianowaną na Łysicę, by znów w 1958 r. stać się Krynicą Morską. Wbrew pozorom, historyczne początki Krynicy są dość zamierzchłe, kiedy to 20 sierpnia 1424 roku elbląski komtur Heinrich Hold założył osadę i nadał jej prawa.. Była to przez długie wieki, niewielka osada, która na początku XIX wieku liczyła kilka domów a gospodarstw odławiających ryby (główne zajęcie) było ledwie cztery. Z początkiem lat 40-tych XIX w, lepiej rozpoznano ten biedny, czasem z głodującymi mieszkańcami zakątek, doceniając dziką, niczym niezmąconą naturę do tego z naturalnym, rześkim morskim powietrzem. Pięciu zacnych elblążan, Ignatz Grunau, Friedrich Wilhelm Haertel, George Wilhelm Haertel, Levin Samuel Hirsch i August van Roy, w dniu 1 lipca 1841 uruchomili pierwszą regularną linię komunikacyjną, pomiędzy Elblągiem a Krynicą Morską. Początkowo nie istniała żadna przystań zaś gości wpierw przemieszczano ze statków na łodzie a następnie po przybiciu do brzegu przenoszono na rękach. Około 1856 problem ten zniknął a pasażerowie mogli wychodzić na ląd bezpośrednio ze statku, gdyż istniała już wówczas przystań z molem. Krynica stawała się coraz to bardziej znanym ośrodkiem wypoczynkowym, przebijającym atrakcjami przyrodniczymi wielce uznane kąpielisko w Sopocie. Następował stały rozwój kąpieliska. Krótko po I wojnie światowej, Krynica Morska wraz z przyległym osadami znalazła się krótkotrwale w granicach Gdańska aby po utworzeniu Wolnego Miasta Gdańsk, na powrót znaleźć się w powiecie elbląskim czyli na terenie Niemiec. Po II wojnie światowej, mierzeję podzielono pomiędzy Związek Sowiecki a Polskę. Po stronie polskiej od lat 50-tych nastąpił ponowny rozkwit tej części mierzei a także kąpieliska w Krynicy Morskiej. W obecnej chwili jest to jedna z najbardziej rozpoznawalnym miejscowości letniskowych w Polsce.
więcej  |
