Wieś przy trasie Darłowo-Sławno, położona przy dużym kompleksie leśnym.
Do ciekawych obiektów należy zaliczyć kościół p.w.Podwyższenia Krzyża Św. z gotycką wieżą z XV w. oraz budownictwo zagrodowe z XIX w. Słowino to wieś o metryce średniowiecznej, wzmiankowana w 1262 r. jako uposażenie klasztoru cystersów w Bukowie Morskim, a po reformacji własność książęcą, a następnie w Domenie Darłowskiej. Była to duża wieś chłopska, zniszczona w czasie pożaru w 1808 r., a po reformie uwłaszczeniowej rozbudowana o dwie kolonie. Przed 1939 r. Słowino należało do największych wsi w regionie (862 mk.), stanowiło centrum miejscowego rzemiosła i produkcji przemysłowej. Działały tu, m.in.: wytwórnia kiełbas i konserw, młyn i tartak, warsztaty szewskie, ślusarskie, krawieckie, stolarskie, a także kuźnie i piekarnie. Słowino było siedziba parafii, funkcjonowały tu: bank, szkoła, poczta, sklep, gospoda, izba porodowa. Jednak 3/5 ludności zajmowało się rolnictwem, opartym głównie na hodowli krów, trzody i koni.
Układ przestrzenny o założeniu owalnicowym, z wrzecionowatym nawsiem, przecięty prostopadłym traktem komunikacyjnym (z 1836 r.). Dominantą tego układu jest neoromański, ceglany, wieżowy, salowy kościół z l. 70-tych XIX w., otoczony historycznym cmentarzem.
W zabudowie wsi dominowały duże, czworoboczne (zamknięte) zagrody chłopskie,o zróżnicowanej kompozycji i układach. W pierzei południowej zagrody ulokowane bezpośrednio przy drodze, z chałupami posadowionymi z boku podwórza - szczytem do drogi - oraz budynkami bramnymi na froncie, zaś w pierzei północnej zagrody odsunięte od drogi, z chałupami na froncie (też z budynkami bramnymi) lub w głębi siedliska. Na obrzeżach układu oraz pomiędzy dużymi gospodarstwami lokowane są zagrody małorolne (zagrodnicze), głównie trzybudynkowe, zaś na nawsiu niewielkie, dwubudynkowe działki chałupnicze (biedniackie).
We wsi występuje ok. 70 budynków z elementami konstrukcji ryglowej, a blisko 25 budynków (większość to chałupy) zachowało pierwotną formę architektoniczną, z oryginalnymi - a nawet reliktowymi - rozwiązaniami technicznymi i funkcjonalnymi oraz pierwotną stolarką, snycerką i inskrypcjami.
Budynki charakteryzują się regularną kratownicą konstrukcji szkieletowej, łączonej dwoma poziomami rygli (starsze budynki w układzie na 1 rygiel), z przynarożnymi zastrzałami w ścianach szczytowych oraz glinianym (strychułowym) wypełnieniem pól międzyryglowych. Ściany nietynkowane, sporadycznie bielone lub odeskowane; szkielet czerniony, a pola międzybelkowe bielone - stąd charakterystyczna, kontrastowa szachownica. Źródło: W.U.O.Z.
więcej  |
