Gronowo (niem. Groß Grünow) to niewielka wieś położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie drawskim, w gminie Złocieniec, leżąca nad rzeką Rakoń, przy drodze między Ostrowicami a Złocieńcem, około 3,5 km na zachód od jeziora Siecino.
Historia osadnictwa na terenie Gronowa sięga okresu rzymskiego, o czym świadczy odkryte cmentarzysko kurhanowe z przełomu er do 2. poł. III w n.e.
Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1254 roku kiedy to Groß Grünow należało do Zakonu Krzyżackiego, wieś była częścią tzw. komturstwa toruńskiego. W okresie tym Gronowo było niewielką osadą rolniczą, której mieszkańcy zajmowali się głównie uprawami i hodowlą zwierząt.
Nazwa wsi Gronowo, a dokładniej jej niemiecka wersja – Groß Grünow, pochodzi od niemieckich słów „Groß” (co oznacza „wielki” lub „duży”) i „Grünow” (od „Grün”, czyli „zielony”). „Groß Grünow” można przetłumaczyć jako „Wielkie Zielone” lub „Wielki Zielony Obszar”, co sugeruje, że początkowo nazwa mogła odnosić się do obszarów zielonych, dużej zielonej doliny w której powstała wieś.
W roku 1420 wieś jako własność Zakonu krzyżackiego spłonęła w wyniku najazdu wojsk polskich.
W 1499 roku wieś Groß Grünow została wymieniona w karcie feudalnej rodu von Borcke
w którego rękach pozostawała na pewno do 1729 roku.
W 1657 roku podczas wojny polsko-szwedzkiej zwanej także potopem szwedzkim.
wieś ponownie została splądrowana przez wojska polskie.
W 1703 roku z fundacji rodziny von Borck w miejscu rozebranego drewnianego kościoła we wsi wzniesiono nowy kościół ewangelicki, obecnie pod wezwaniem Wniebowstąpienia Pana Jezusa. Jest to świątynia o konstrukcji szachulcowej, z drewnianą wieżą zwieńczoną trójkondygnacyjnym hełmem piramidalno-cebulastym. Na wieży znajduje się dzwon z 1566 roku, wykonany przez stargardzkiego ludwisarza Josta van Westena. Wewnątrz zachowały się barokowa ambona z XVIII wieku oraz neogotyckie organy z końca XIX wieku.
W II połowie XIX w z powodu braku miejsca na cmentarzu przykościelnym na zachód od wsi utworzono nowy cmentarz.
Od 1859 roku wieś była w posiadaniu rodu von Knebel-Dӧberitz.
W tym okresie powstał nowoczesny folwark, pierwotnie z dworem przy dziedzińcu folwarcznym. Pod koniec XIX w po południowej stronie dworu założono park krajobrazowy, w którym na najwyższym wzniesieniu terenu, w zakolu rzeki Rakoń w na rozległej parkowej polanie na początku XX w wybudowano pałac. Majątek pozostawał we własności rodu von Knobel- Doeberitz do 1945 roku.
Na początku XX wieku we wsi oprócz folwarku zajmującego się głównie hodowlą bydła oraz owiec funkcjonowały również; młyn oraz kuźnia.
Młyn znajdował się przy głównej drodze po północnej stronie założenia folwarcznego nad rzeką Rakoń, obok młyna znajdował się budynek z turbiną prądotwórczą zaopatrująca wieś i folwark w energię elektryczną. Kuźnia znajdowała się naprzeciwko młyna po drugiej stronie drogi, przy stawie będącym rozlewiskiem przed progiem spiętrzającym wodę przy młynie.
W 1939 roku miejscowość ,w 52 gospodarstwach, zamieszkiwało 233 osób, a powierzchnia wynosiła wynosiła 2062,0 ha.
Do wsi należały również dwa przysiółki na północ od wsi siedlisko Antonienhof (Śródlesie) oraz na południowy wschód od wsi nieistniejaca leśniczówka Dranzig, której leśniczym był E. König.
We wsi funkcjonowała parafia której proboszczem był Erich Gleß. Katoliccy mieszkańcy należeli do parafii Schivelbein.
Gmina Groß Grünow należała do powiatu Friedrichsdorf (Darskowo) gdzie znajdował się też urząd stanu cywilnego. Sąd rejonowy mieścił się w Falkenburgu (Złocieniec). Burmistrzem gminy był Fritz Schülke.
We wsi funkcjonowała szkoła (dzisiaj Gronowo 6) której dyrektorem, aż do powołania do służby wojskowej, był Pan Friedrich, następnie dyrektorem została Panna Prętorius, a w latach 1941-1945 dyrektorem był K. Ruprecht. Jednym z nauczycieli był również Otto Karow uwieczniony wraz ze swoimi uczniami na fotografii z 1935 roku.
5 marca 1945 roku wieś znalazła się w strefie działań wojennych.
Po wojnie wiele budynków mieszkalnych pozostało niezamieszkanych, co doprowadziło do popadania w ruinę a następnie do rozebrania zabudowań, po wielu z nich jeszcze w 1980 roku pozostawały widoczne fundamenty. Sam folwark wraz z pałacem został przejęty przez Państwowe Gospodarsat Rolne, założenie pałocowo-folwarcznie nie było w pełni wykorzystywane przez co zarówno zabudowania gospodarcze jak i sam pałac stopniowo popadały w ruinę. Ruinę pałacu rozebrano w latach 60 XX w. a większość budynków gospodarczych rozebrano do końca lat 80.
Dzisiaj teren folwarku znajduje się w rękach prywatnych, z zabudowań gospodarczych zachowała się jedynie jedna obora, budynek inspektoratu, przebudowana oficyna przy młynie oraz bramy folwarczne. Po 2012 roku został odbudowany budynek turbiny.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa koszalińskiego. Do 31 grudnia 2018 r. wieś należała do zlikwidowanej gminy Ostrowice.
W roku 2007 liczyła 39 mieszkańców.
Obecnie Gronowo to spokojna wieś, licząca kilkudziesięciu mieszkańców.
Wieś zachowała swoje historyczne cechy, w tym park dworski, który jest jednym z najważniejszych zabytków wsi obok Kościoła Wniebowstąpienia Pańskiego .
We wsi rozwija się agroturystyka, oraz wiejskie apartamenty na wynajem. We wsi znajduje się również obszerna hodowla danieli, witających przy wjeździe od strony Złocieńca.
Niestety w ostatnich latach nieużytki rolne zostały poparcelowane i wystawione na sprzedaż co najpewniej w najbliższych latach znacząco zmieni wygląd wsi dzisiaj jakby trochę zatrzymanej w czasie.
więcej  |
proszę czekać...
|
