Nazwa osady pochodzi od nazwiska rodziny Odrowążów, która w X wieku przeniosła swą siedzibę rodową znad górnej Odry do ziemi sandomierskiej. Nie znamy pierwszych władców Odrowąża, a pierwszym o którym istnieje wzminka w dokumentach z 1119-1124 roku jest Prędota Stary. Następnym właścicielem Odrowąża był jego syn Saul (Szaweł), a po nim wnuk Prędoty - Iwo (Jan) biskup krakowski zwany Odrowążem.
Odrowąż położony jest w połowie drogi między Końskimi a Skarżyskiem Kamienną, prawdopodobnie założony w X wieku, stanowił pierwotną siedzibę rodu Odrowążów w Małopolsce. Był w posiadaniu wielu znakomitych rodów Rzeczypospolitej: Odrowążów, Kmitów, Kurowskich, Kostków, Tarłów czy Poniatowskich. W swojej długiej historii przechodził różne koleje losu. W 1399 król Władysław II Jagiełło na prośbę Mikołaja Kurowskiego nadaje Odrowążowi prawa miejskie. Powtórna lokacja miasta następuje w 1611 r. na prośbę Anny Ostrogorskiej - król Zygmunt III Waza nadaje Odrowążowi prawa miejskie na prawie niemieckim, potwierdza to król Stanisław August Poniatowski w 1785 roku, dodając liczne przywileje, aby miasto to mogło się rozwijać. Jednak po rozbiorach Polski Odrowąż traci swą rangę i jest traktowany jako wieś.
Odrowąż wiele ucierpiał w czasie licznych wojen, w 1655 roku byli tu Szwedzi, rabując i niszcząc miasto oraz kościół. W końcu XVIII wieku przechodziły tamtędy wojska rosyjskie, które siały spustoszenie i strach wśród tutejszych mieszkańców. Wiek XIX i mające w tym czasie miejsce powstania: listopadowe i styczniowe, też nie ominęły Odrowąża. Po ich upadku nastąpiły represje wobec ludności. Wiek XX, czyli dwie wojny światowe, przyniosły także śmierć i zniszczenie.
W okolicach Odrowąża najczęściej wydobywano syderyt występujący w formie przypominającej bochny chleba, który zawierał rudę żelaza. Rozkwit produkcji żelaza trwał do połowy XVII wieku. Wtedy nazwano Odrowąż żelaznym miastem, ponieważ stał się ośrodkiem handlu wyrobami z żelaza i kamienia. Legenda mówi, że do miasta prowadziły żelazne bramy.
O znajdujących się w rejonie Odrowąża kuźnicach wiemy niewiele. Pierwsze wzmianki pochodzą z XVI wieku.
Odrowąż otaczają wspaniałe lasy sosnowe z domieszką świerku, jodły i modrzewia, a także drzew liściastych. Bogate jest także podszycie leśne, a w runie występują: paprocie, mchy, borówka czarna oraz liczne grzyby.
W dawnych czasach w tutejszych lasach żyły żubry, tury oraz niedźwiedzie i wilki. Dziś spotyka się tu: dziki, lisy, sarny, wiewiórki, zające.
bonczek.hydroforgroup/2011 za />
więcej  |
