Miejscowość ta została założona stosunkowo późno. Wsie sąsiadujące tj. Braciejowice, Głodno, Zakrzów, Rybaki – powstałe w wyniku działalności gospodarczej klasztoru oo benedyktynów na Łysej Górze, książąt: Jaksów, Toporczyków, Odrowążów, Awdańców – mają bowiem wczesnośredniowieczną proweniencję. Na podstawie dokumentów źródłowych założenie wsi należy lokować w przedziale chronologicznym 1684-1786, kiedy Grabowiec został naniesiony na mapę Karola de Pertheesa. Ponieważ jej autor opierał się na materiałach opisowych, datę założenia miejscowości można przesunąć o kilka bądź kilkanaście lat wstecz np. do ok. połowy XVIII stulecia. W 1872 roku liczba mieszkańców wynosiła 82, ilość domów 13, liczba zagród 17, w 1921 roku odpowiednio : 129, 17 i 17. W 1982 roku liczba mieszkańców wynosiła 78, liczba domów – 25, liczba zagród – 25. Powierzchnia użytków rolnych w 1872 roku, wynosiła 198 morgów, a w 1982 roku – 52, 83 ha. Miejscowe nazwy typu Grabowce, Las Dębowy, Dąbrowa - sugerują, że do XVIII wieku utrzymywały się tutaj lasy liściaste. Prężność demograficzna zmuszała kolejne pokolenia do poszukiwania nowych siedlisk. Zadaniem ludności była obsługa okolicznych folwarków i z pewnością także prace przeciwdziałające powodziom,.
W 1848 roku - statki parowe spółki „Andrzej hr. Zamoyski and Comp.” rozpoczęły żeglugę parową na Wiśle. Miały przystanki w Braciejowicach i Kamieniu, ledwie kilka kilometrów od Grabowca. W 1849 roku Jan Kleniewski, obywatel ziemski, właściciel dóbr na powiślu lubelskim, wybudował w Zagłobie cukrownię. Dawało to możliwość sezonowego zarobku, którą niekiedy wykorzystywała ludność Grabowca, jakkolwiek podstawę zatrudnienia i surowce - dawały folwarki Kleniewskiego. Ograniczona ilość źródeł uniemożliwia dokonanie teoretycznej rekonstrukcji zabudowy z okresu lokacyjnego i w XIX wieku.. Jedno wydaje się pewnym – podstawowym materiałem budowlanym było drewno. Nie zachowały się przekazy o stosowaniu kamienia wapiennego, którego używano w murarce w pasie nadwiślańskim. Jedyny opisowy materiał archiwalny dotyczący budownictwa pochodzi z 1927 roku i przedstawia zagrodę Stanisława Sochaja: drewniana chałupa, drewniana obora, drewniana stodoła. Dachy budynków pokryte słomą.
Niniejszy tekst oparto na „Skróconym studium historyczno-opisowym Grabowca (gm. Łaziska)” – opracowanym przez Bronisława Seniuka (tekst) i Marię Wojciechowską (zdjęcia) w1984 roku, w ramach Przedsiębiorstwa Państwowego Pracownie Konserwacji Zabytków Oddział w Lublinie.
więcej  |
