Prev
Ostatnie komentarze
|
|
Kazimierz Dolny Mięćmierz 12 |
|
Michał Kazimierski (2026-06-06 19:41:47)
Mapa na stronie ma błąd lokalizacji numeru 33 i 12.
|
|
da signa (2026-06-06 20:14:26)
Z tego co mi wiadomo, nie mamy wpływu na mapę.
|
|
Michał Kazimierski (2026-06-07 18:37:12)
Ja to przecież napisałem nie z pretensjami… tylko żeby uczulić innych na wyłapaną nieskładność. :-O Ponieważ byłem, widziałem, sfotografowałem i ciągle umiem to znaleźć na mapie, to znaczy, że jestem pewny lokalizacji i daję znać, że mamy skuchę. Boże broń z pretensją do kogokolwiek.
|
|
Michał Kazimierski (2026-06-07 18:37:56)
Chyba że był to żart... ;-))
|
|
da signa (2026-06-07 18:53:22)
Myślałam, że zgłaszasz błąd, bo chcesz aby ktoś poprawił mapę. Nieporozumienie. Ale nie ma co robić z tego problemu :))
|
|
|
Kazimierz Dolny Sadowa 25 |
|
Michał Kazimierski (2026-06-06 21:06:18)
Kolejna skucha w numeracji. Można zobaczyć na GE, w zbliżeniu, jaki numer jest na domu?
|
|
verbensis (2026-06-06 21:13:12)
Numer jest właściwy (przynajmniej w czasie wykonywania zdjęcia, czyli w 2019):
Obecnie jest numer 26, choć nie jestem pewien, czy sam budynek się nie zmienił... |
|
|
Kazimierz Dolny Mięćmierz 5 |
|
Michał Kazimierski (2026-06-06 19:58:11)
Niestety moje mapy nie potrafią pokazać numeru posesji. Jeśli ktoś ma lepsze, proszę o poprawne przypisanie.
|
|
da signa (2026-06-06 20:06:12)
Możesz podać najbliższy założony obiekt?
|
|
Michał Kazimierski (2026-06-06 20:06:47)
Studnia
|
|
Michał Kazimierski (2026-06-06 20:08:14)
To są te domy, które wyglądają na mapie jak hantel.
|
|
da signa (2026-06-06 20:13:04)
Wg. geoportalu nie mają numerów. Ten bliżej studni leży na posesji nr 5. Ten drugi na samodzielnej działce bez numeru.
|
|
verbensis (2026-06-06 20:13:11)
Na geoportalu nie mają numeru, ale obrys działki tak jakby sugerował, że do część posesji z numerem 5...?
|
|
verbensis (2026-06-06 20:18:55)
|
|
a%3A3%3A%7Bs%3A1%3A%22k%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A1%3Bi%3A1%3Bs%3A6%3A%22Polska%22%3B%7Ds%3A1%3A%22w%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A2%3A%2215%22%3Bi%3A1%3Bs%3A9%3A%22lubelskie%22%3B%7Ds%3A1%3A%22m%22%3Ba%3A3%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A5%3A%2245157%22%3Bi%3A1%3Bs%3A10%3A%22W%C4%85wolnica%22%3Bi%3A2%3Bb%3A1%3B%7D%7D
|
Po 155 latach Wąwolnica odzyskała prawa miejskie !!! (utraciła je w 1870 w ramach represji popowstaniowych). Podczas uroczystości związanej z tym wydarzeniem 11 stycznia 2025 roku – Burmistrz Wąwolnicy podkreślał położenie miasta na mapach historycznych szlaków handlowych – co przyczyniło się do jego rozwoju i bogacenia mieszczan. Wymienił też pochodzące z Wąwolnicy wybitne postaci – w tym Eliasza z Wąwolnicy, teologa, profesora Uniwersytetu w Pradze, rektora Uniwersytetu Krakowskiego, doradcę i zaufanego króla Władysława Jagiełły. Burmistrz podkreślał też zaangażowanie licznych mieszkańców w kolejne niepodległościowe zrywy narodowe i ich gotowość do poniesienia najwyższej ceny w służbie ojczyźnie. Właśnie to było główną przyczyną odebrania Wąwolnicy praw miejskich po powstaniu styczniowym, ukazem carskim z czerwca 1869 roku, który wszedł w życie w marcu 1870. Burmistrz Wąwolnicy przypomniał również, że władze zaborcze nie ograniczyły się wyłącznie do odebrania miastu praw i przywilejów, ale by jeszcze bardziej upokorzyć mieszkańców, tereny te włączono do gminy wiejskiej Drzewce. Z tej okazji kilka słów i zdjęć – celem krótkiego przypomnienia o tej miejscowości (o Wąwolnicy pisaliśmy wcześniej wielokrotnie przy różnych okazjach). Wąwolnica położona jest pomiędzy Kazimierzem i Nałęczowem, na wyniosłym lewym brzegu rzeki Bystrej, w terenie rozrzeźbionym lessowymi wąwozami i wyniesieniami. W jej nazwie doszukać się można analogii do krakowskiego Wawelu, określanego w XV w. jako Wawelnicz. Oba wyniesienia wawelskie i wąwolnickie dominowały bowiem wśród podmokłych łąk i nazwy ich mogą pochodzić z czasów kiedy, tego rodzaju samotne wzgórza ulokowane pośród bagnistych dolin w zakolach rzek nazywano „wąwlem”. Pierwszy etap rozwoju Wąwolnicy wiąże się najprawdopodobniej z lokalizacją w XI-XII wieku gródka, którego lokalizację uzasadniało położenie na szlaku z Lublina do przeprawy wiślanej w Kazimierzu. Ulokowano go w miejscu obecnego wzgórza kościelnego, dawniej w widłach Bystrej i Sanicy, w miejscu o typowo obronnym charakterze. Kolejne ważne daty rozwoju Wąwolnicy wiążą się z założeniem tu być może w1325 roku parafii p.w. św. Wojciecha (choć mogła istnieć wcześniej) oraz nadaniem miastu w 1346 roku praw miejskich przez Kazimierza Wielkiego. W opracowaniach źródłowych i publikacjach poświęconych Wąwolnicy, brak jest jednoznacznej identyfikacji miejsca , gdzie w dzisiejszej aglomeracji zlokalizowane było miasto otoczone murami obronnymi przez Kazimierza Wielkiego, jak odnotował to Janko z Czarnkowa. W ostatnich latach opowiedziano się za lokalizacją tego miasta, poza Wzgórzem Kościelnym na terenie boiska wąwolnickiej szkoły, gdzie do 1849 roku stał kościół p.w. św. Magdaleny. Wyniki badań archeologicznych na Wzgórzu Kościelnym, przeprowadzonych w latach 1999-2002 oraz nadzory archeologiczne nad inwestycjami i badania interwencyjne, pozwoliły zweryfikować tę tezę. Odkryte tam pozostałości zabudowy mieszkalnej datowanej na XIV-XVI stulecie, lokowanej w sąsiedztwie obecnego kościoła p.w. św. Wojciecha – pozwalają stwierdzić, że średniowieczne miasto lokacyjne pierwotnie znajdowało się na wzgórzu Wzgórzu Kościelnym. Brak starszych obiektów archeologicznych tłumaczy się niwelacją terenu, wykonaną z uwagi na szczupłość terenu przy wytyczaniu rynku i działek miejskich. Powyższe nadzory i analiza źródeł pisanych - pozwoliły na ustalenie lokalizacji rynku oraz 20 przyległych do niego działek, dawnych bram miejskich i brodu, a także kilku ulic. Pod opieką Kazimierza Wielkiego miasto szybko się bogaciło, rozrastały się też wąwolnickie przedmieścia i w XV w. zaliczano do nich nawet dość odległe osady, jak: Bartłomiejowice, Góra i Charz. Najbliższe przedmieście Wąwolnicy z kościołem św. Marii Magdaleny rozwijało się wzdłuż drogi łączącej obwarowane miasto, z wysoczyzną rozciągającą się po jego południowej stronie. Po pożarze w 1567 roku miasto na Wzgórzu Kościelnym zostaje zniszczone. Z polecenia Zygmunta Augusta następuje jego relokacja przestrzenna na obecne miejsce, a działki mieszczańskie na tzw. „starym mieście”, drogą darowizn, sprzedaży, czy zamiany przechodzą na własność parafii św. Wojciecha. Zabudowę lokowano przy niemal kwadratowym rynku oraz wzdłuż dróg wybiegających z jego naroży. Wśród funkcjonujących wówczas w mieście znaczących budynków źródła wymieniają mały murowany ratusz, odbudowany w 1650 roku kościół św. Marii Magdaleny, dwie austerie, synagogę oraz dwa młyny i tartak. W końcu XVIII wieku i w wieku XIX miasto przeżywa okres stagnacji i zubożenia, czego przejawem był brak możliwości utrzymania dwu istniejących wówczas kościołów : św. Wojciecha i św. Marii Magdaleny. Pierwszy z nich popadł w ruinę, drugi rozebrano w 1849 roku. Regres pogłębił się jeszcze w 1870 roku, kiedy Wąwolnicy w ramach represji popowstaniowych odebrano prawa miejskie. W 1912 roku miasto strawił katastrofalny pożar, po którym nastąpiła jego bezstylowa murowana odbudowa. Wąwolnica przetrwała w historycznych granicach do okresu międzywojennego, kiedy rozwinęło się budownictwo głównie wzdłuż dróg dojazdowych. Brak przemysłu , a także rzemieślniczo-rolniczy charakter miasteczka sprawiał, że nie miało ono większych szans rozwoju także w okresie powojennym. Obecna zabudowa Wąwolnicy niemal w całości pochodzi z końca XIX wieku i z wieku XX; nie zawiera starej zabudowy mieszczańskiej. W jej strukturze urbanistycznej dominuje zabudowa parterowa, podnosząca się do dwóch kondygnacji w obrębie części pierzei przyrynkowych. Główną dominantą przestrzenną miasteczka pozostaje zbudowany na Wzgórzu Kościelnym - w latach 1907-1914 – kościół parafialny. Rolę taką w obrębie usytuowanego niżej miasta, pełni budynek szkolny wybudowany w latach 30. XX w.
Opisane powyżej walory zabytkowe miasta, były podstawą jego wpisu w 1980 roku - do rejestru zabytków woj. lubelskiego - pod nr A/798.
więcej  |
proszę czekać...
|
