Pierwsza wzmianka o miejscowości Mołodiatycze pojawiła się w roku 1454, wówczas gdy należała do rodu Skorutów herbu Korczak. Pierwszym jej właścicielem był Wąsko Skoruta (ok. 1429-1465), a po jego śmierci w 1465 roku Mołodiatycze odziedziczył jego syn Olechno, podkomorzy chełmski, notowany w źródłach w 1489 i 1499 roku. Był on ożeniony z Maruszką Bybelską. Zmarł w 1515 roku, a wieś odziedziczył jeden z jego czterech synów - Mikołaj Skoruta, stolnik przemyski i wojski medycki, ożeniony z dworką królowej Bony Faustiną Opizzonibus. Mikołaj zmarł w 1538 roku. W 1578 roku wieś należała do Branickich. W 1760 roku istniała tu drewniana cerkiew parafialna p.w. św. Jerzego Męczennika, która należała do dekanatu hrubieszowskiego. W 1941 roku wybudowano tu kolejną cerkiew, która została rozebrana w 1946 roku. Od 1875 roku do II wojny światowej istniała tu parafia prawosławna. Prawdopodobnie na pocz. XIX wieku założono poza zabudową wsi cmentarz grzebalny, czynny do końca II wojny światowej. Obecnie posiada on kształt czworoboku o powierzchni 0,63 ha (D. Kawałko 1994, s. 244) W XVIII wieku Mołodiatycze były własnością Wyszyńskich. Około 1823 roku wieś odziedziczyła Ignacja Wyszyńska, córka Tomasza i wniosła je w posagu Antoniemu Horodyskiemu herbu Korczak (1798-1877). Istniały tu dwie karczmy, które w 1845 roku uzyskały patent na dalsze prowadzenie wyszynku alkoholu. Spis z 1827 roku notował wieś w powiecie hrubieszowskim i parafii Trzeszczany -liczyła wówczas 80 domów i 401 mieszkańców. Około 1855 roku po Antonim Horodyskim wieś odziedziczył syn Władysław, żonaty z Józefą Chrzanowską. W 1866 roku była w Mołodiatyczach gorzelnia. Około 1880 roku Mołodiatycze stanowiły centrum dóbr, na które składały się folwarki: Ostrówek, Haczyska, Moczuły, Józefin, Korytyna i Majdan Wielki. Wieś liczyła wówczas 79 domów. W Mołodiatyczach od 1867 roku była siedziba gminy (SGKP, wypisy, s. 249). Przed 1890 rokiem wieś trafiła w ręce Antoniego Horodyskiego, syna Władysława, ożenionego pierwszy raz z Józefą Rostworowską, a po jej śmierci z Taidą Wodzicką. Dobra mołodiatyckie skaładały się wtedy z folwarków: Kryłów, Romanów, Małków, Górki, Mołodiatycze, Zaborcę i Gdeszyn. Po I wojnie światowej Mołodiatycze przeszły na własność braci Romana i Władysława Horodyskich, którzy zarząd majątkiem powierzyli Władysławowi Szubertowi z Warszawy. Majątek ten jednak ulegał systematycznej parcelacji, której nasilenie przypadło na 1921 i 1935 rok. W 1935 roku Motodiatycze wraz z należącym doń folwarkiem Józefin przeszły w ręce Jana i Wandy Mierzejewskich. Wybudowali oni tutaj dwór murowany piętrowy, kryty blachą. W czasie II wojny Światowej część budynków folwarcznych spłonęła. Według spisu z 1921 roku wieś liczyła 113 domów (2 niezamieszkałe) i 712 mieszkańców, w tym 385 Ukraińców i 73 Żydów, natomiast folwark liczył 13 domów i 215 mieszkańców, w tym 20 Ukraińców i 13 Żydów. W 1929 roku Władysław Horodyski posiadał tu 719 ha ziemi i młyn, a Jan Bielski był właścicielem folwarku Długie o powierzchni 210 ha.
więcej  |
