Olszanica to jedna z najstarszych wsi w Bieszczadach, położona na granicy Bieszczad i Pogórzy, przy Dużej Obwodnicy pomiędzy miejscowościami Lesko i Ustrzyki Dolne. Wieś usytuowana jest ok. 380 m n.p.m. w dolinie rzeki Wańkówki i Starego Potoku u podnóża Pasma Żukowa.
Historia Olszanicy, jak i całego regionu na przestrzeni dziejów jest dość burzliwa. W XII i XIII wieku o te tereny toczyli boje książęta ruscy, stan niepokoju potęgowały najazdy hord tatarskich a także inwazje węgierskie. Względne uspokojenie przyniosły dopiero czasy ostatniego z Piastów. W wyniku wypraw Kazimierza Wielkiego w latach 1340-49 zostały zajęte Ruś Halicka, ziemia przemyska, sanocka i włączone do Polski.
W latach 1372-79 rządy na Rusi sprawował z ramienia króla węgierskiego
Władysław Opolczyk. Ziemia sanocka i przemyska ponownie włączone do Polski w 1387r. przez Jadwigę weszły w skład państwa polskiego na blisko cztery wieki, aż do pierwszego rozbioru w 1772 roku.
W roku 1432 Ruś Halicką zrównano pod względem prawnym z innymi ziemiami polskimi i utworzono województwo ruskie z siedzibą we Lwowie. Województwo obejmowało ziemie : przemyską, lwowską, halicką, chełmińską i sanocką w skład której wchodziła Olszanica. Pierwsza zachowana wzmianka o Olszanicy pochodzi z 1436 r. wieś rządziła się wtedy prawem wołoskim i należała do Kmitów panów na Wiśniczu, Lesku i Sobieniu. We wsiach lokowanych na prawie wołoskim sołtysa nazywano kniaziem.
więcej
