Babimost należał do najstarszych osiedli w Polsce Zachodniej. W połowie X w. istniał tu prawdopodobnie gród na bagnach, strzegący zachodniej granicy Wielkopolski. Tędy to prowadził starodawny szlak handlowy łączący Morze Śródziemne z Bałtykiem. Po raz pierwszy Babimost wymienia dokument Przemysława II wystawiony 22 lutego 1257 roku. Będąc osadą przygrodową w XVIII w. przeszedł na własność klasztoru cystersów w Obrze. Cystersi założyli na wzgórzach babimojskich winnice. W roku 1329 właścicielem Babimostu był książę Henryk Głogowski, który otrzymał miasto od króla czeskiego Jana. W 1332 roku Władysław Łokietek odzyskał miasto. Król wcielił miasto do korony ustanawiając w Babimoście starostwo niegrodowe.
Babimost rządził się prawem magdeburskim, przywilej uzyskał od Władysława Jagiełły około 1397 roku. Datę tę przyjmuje się za datą uzyskania przez Babimost praw miejskich. Od 1524 r. istniał królewski urząd celny. W 1530 roku Zygmunt Stary, król Polski nadaje miastu przywileje takie jak Poznaniowi (mennica, urząd celny, miara). Historia XVII-wiecznego Babimostu ściśle związana jest z postacią starosty babimojskiego Krzysztofa Żegoskiego w latach 1646-1668, bohatera wojny ze Szwedami. W czasie jego władzy Babimost przeżywał renesans gospodarczy. Dalszemu rozwojowi miasta przeszkodził najazd szwedzki. W 1655 roku Szwedzi wymordowali prawie całą ludność katolicką w mieście. 6 maja 1656 roku spalili na stosie dwóch księży: Wojciecha Turopiedskiego i wikarego Marcina Paluszkiewicza. Z tym wydarzeniem wiąże się postawienie dwóch kolumn, stojących do dziś na Rynku Po szwedzkich wojnach nastąpiła dalsza rozbudowa nowego miasta. Ledwie odbudowane, znów 23 marca 1728 r. uległo pożarowi. W latach 1734 - 1735 miasto ucierpiało na skutek walk wojsk polskich i saskich pod Kargową. Czas wojny siedmioletniej doprowadził miasto do ruiny. Po pożarze w 1781 r. dokonano nowej parcelacji na Nowym Mieście. W lipcu 1759 r. rozpoczęły się przemarsze Rosjan. W 1793 r. wojska pruskie wkroczyły w granice Rzeczypospolitej. Po drugim rozbiorze Polski, Babimost został włączony do Prus. W Babimoście zlikwidowano starostwo, ustanawiając siedzibę powiatu . Po utworzeniu Księstwa Warszawskiego Babimost nadal był siedzibą powiatu. Po Kongresie Wiedeńskim w 1815 r. znalazł się Babimost w Wielkim Księstwie Poznańskim.
Ponownie do Polski Babimost należał w czasach Wielkiego Księstwa Warszawskiego w latach 1807-1815. Po pożarze w 1832 r. miasto odtworzono jako murowane. Z tego to okresu pochodzi część zabudowy starego miasta. Architekturę miasta tworzy eklektyczna i secesyjna zabudowa Rynku i ulic: Piłsudskiego, Kopernika, Kargowskiej, Moniuszki, Wolsztyńskiej i Poznańskiej. W 1870 r. wybudowano linię kolejową, a w 1872 dworzec kolejowy. Wybudowano również linię telefoniczną i połączono Babimost z urzędami pocztowymi.
Od 1880 r. istniała w mieście kasa oszczędności, a od 1912 r. Polski Bank Ludowy.
Stan konfrontacji między obydwoma narodowościami został zapoczątkowany działaniem administracji pruskiej od czasów Bismarcka. Na początku 1919 r. przez Babimojszczyznę przeszła fala powstania wielkopolskiego. Mieszkańcy Babimostu stanęli do walki zbrojnej o swoją ziemię i prawo do języka. Miasto zdobyli 16 stycznia 1919 r. Po pokoju wersalskim, Babimost z okolicznymi miejscowościami został przyznany Rzeszy Niemieckiej.
Powiat babimojski uległ podziałowi: 741 km² przyznano Polsce, 286 km² pozostawiono w Rzeszy. Część niemiecka z miastami Babimostem i Kargową weszła w skład nowo utworzonej prowincji, o prowokacyjnej nazwie: Marchia Pograniczna Poznań - Prusy Zachodnie. Nazwę miasta zmieniono już na początku XIX wieku na Bomst .
W Babimoście według stanu z 1938 r. było 1807 mieszkańców, z czego 1177 Niemców, Polaków 446. Przez cały czas niewoli polscy mieszkańcy miasta, a zwłaszcza wiosek, zachowali swoją polskość.
Przebieg wojny okazał się niekorzystny dla Niemców. 29 stycznia 1945 r. , po 152 -letniej niewoli Babimost powrócił na staropolskie ziemie. W życiu miasta rozpoczął się nowy okres.
Za: Festung
więcej  |
proszę czekać...
|
