Przydroże Małe (Klein Schnellendorf) leżące na wysokości od 220 do 230 metrów n.p.m., były najwyżej położoną miejscowością w powiecie niemodlińskim. Wioska ta liczyła 495 mieszkańców, 77 domów mieszkalnych i gospodarowała na 827 ha powierzchni. Ostatnim niemieckim burmistrzem był tu gospodarz Jahnel.
Już od XVIII wieku w Przydrożu Małym istniała dwuklasowa szkoła katolicka. Wieś prawie w całości była katolicka i należała do parafii Korfantów, choć przylegająca do niej Ligota Ścinawska podlegała już pod parafię Ścinawa Mała. Od najstarszych czasów w tutejszym zamku istniała katolicka kaplica, która w okresie świąt była udostępniana również i dla mieszkańców wioski. W 1901 roku gmina wybudowała kościół usytuowany przy cmentarzu, gdzie proboszcz z Korfantowa odprawiał nabożeństwa we wszystkie dni świąteczne.
W pobliżu wioski na tzw. Szwedzkiej Górce znajdowała się stara kaplica służąca pielgrzymkom. Wiele tysięcy pątników z okolic przychodziło na odprawiane tu nabożeństwa.
Przedsiębiorczość: Blomeyer – szkółka leśna, Ertelt - oberżysta, Hoffmann (Ligota Ścinawska) - ogrodnik, Schneider - szewc, Schubert - oberżysta, Wendler - piekarz, Woisch - towary kolonialne.
Rolnictwo: 2 gospodarstwa posiadające powyżej 10 ha ziemi, 31 powyżej 5 ha, 15 poniżej 5 ha.
Na wschodzie wioski leżała założona w 1868 roku posiadłość szlachecka rodziny Blomeyer, gdzie gospodarowano na 400 ha ziemi. Dalsze 160 ha wydzierżawiano chłopom.
9 października 1741 roku zamek w Przydrożu Małym miał swój historyczny dzień, kiedy to pomiędzy pruskim królem Fryderykiem II, a austriackim feldmarszałkiem Nippergiem - pełnomocnikiem cesarzowej Marii Teresy, doszło pierwszy raz do spotkania mającego rozstrzygnąć o odstąpieniu Śląska Prusom. Dla upamiętnienia tego wydarzenia w 1862 roku na zamkowym dziedzińcu postawiono posąg króla wykonany z brązu. W roku 1946 został on usunięty przez Polaków.
Po zachodniej stronie wioski leżały dobra Ligota Ścinawska, stanowiące już od 1914 własność rodziny dr Fränkel; liczyły one 101 ha.
Najstarsza historia Przydroża Małego pokrywa się z historią Przydroża Wielkiego. W rejestrach dziesięcin i księgach kościelnych z XIV i XV wieku mówiło się jedynie o wsi "Snellindorf". Początki wioski łączyły się przy starym budynu nazywanym "alte Häuser" stojącym w polu, którego obejście leżało pomiędzy późniejszymi dwiema, oddzielnymi wioskami. Dopiero mapy z połowy XVIII wieku wyszczególniają wyraźnie Duże i Małe Przydroże, jako dwie różne miejscowości.
Przydroże Małe zajęte zostało przez Rosjan 18 marca 1945 roku. Mieszkańców, którzy na krótko przed tym uciekli, już w Pleśnicy dopędziły rosyjskie czołgi. Tych którzy po zakończeniu wojny wrócili do Przydroża wysiedlono 18 czerwca 1946 roku. Za
więcej  |
proszę czekać...
|
