Wilków Wlk. - W 1825 r. właścicielem dóbr był hr. Moritz von Pfeil. Wieś liczyła 50 domów, był dwór z folwarkiem, ewangelicki kościół , szkoła ewangelicka , 2 młyny wodne i wiatrak. W 1840 r., posiadaczem wsi był już, rtm. von Koschem-bahr. Wieś rozwijała się i liczyła już 76 domów, był dwór, folwark, ewangelicki kościół z pastorówką, szkoła ewangelicka z nauczycielem, młyn wodny, cegielnia Gottfrieda Buchwalda , pracowało 4 rzem. i 4 handl. Do wsi należał też młyn Dornmuhle (wzm. już w 1372 r. jako Dornmoel) z l bud. i 11 mieszk., a także Nowiny z 3 posesjami i 5 domami oraz 18 mieszk. W 1870 r. majątek ziemski we wsi posiadał por. von Chappuis. Obejmował on 1.327 morgów ziemi i przynosił roczny dochód w wys. 3.819 tal. Wieś ożywiła się, gdy w 1884 r. zbud. linię kolejową z Łagiewnik do Niemczy. Powstała też stacja, a wieś w ten sposób otrzymała połączenie m.in. z Wrocławiem, co zwiększyło ruch turystyczny. Wilków Wielki stał się punktem wyjścia na wycieczki w okoliczne pasma, często też łączono je ze zwiedzaniem Niemczy. We wsi działała gospoda. Po 1945 r. w zespole dworskim działał zakł. PGR, czynny był początkowo jeszcze młyn, dłużej pracowała gorzelnia. Zlikwidowano natomiast cegielnię za wsią i drugi młyn. W 1. 70., XX w., zamknięto linię kolejową, potem ją rozebrano, przebudowano natomiast szosę.
źródło : Słownik geograficzny Sudetów red. Marek Staffa 2008 r.
więcej  |
