Osiedle położone w północno-zachodniej części województwa lubuskiego, wśród wielu lasów i jezior, 5 km na wschód od Sulęcina. Administracyjnie wchodzi w skład Powiatu Sulęcin oraz Miasta i Gminy Sulęcin. Osiedle wojskowe zamieszkuje obecnie ponad 3.000 mieszkańców, głównie żołnierze zawodowi i ich rodziny.
Według starej legendy Wędrzyn miał być miasteczkiem położonym na lewym brzegu Postomii, w miejscu zwanym "pogorzelisko, zgliszcze", które zostało zniszczone przez Tatarów w 1241 roku. Źródła pisane nie potwierdzają jednak wersji o miasteczku.
Według hipotez historyków. Wędrzyn miał znajdować się wśród wsi, które w 1244 roku, Mroczek z Pogorzeli nadał je wraz z Sulęcinem Templariuszom. Najstarszy zapis w dokumencie z 20 kwietnia 1249 roku odnosi się tylko do jeziora Lacum Wandrine, przy którym biegła granica Ziemi Lubuskiej. Wieś wspomniana została, po raz pierwszy, dopiero 21 lutego 1322 roku. Wówczas książę głogowski Henryk II nadał Joannitom, a według innej wersji - sprzedał im Sulęcin wraz z sześcioma wsiami, w tym WANDERIN. Sama wieś położona była na średniowiecznym szlaku handlowym z Frankfurtu przez Międzyrzecz do Poznania.
Stację kolejową zbudowano w latach 1890-92 - 3,5 km na północny-wschód od Wędrzyna.
W latach trzydziestych na południe od wsi urządzono wielki poligon wojskowy (Truppenübungsplatz Wandern), którego powierzchnia wynosiła 10.335,14 hektarów. W jego granicach 863 hektary zajmowały lasy oraz znajdowało się osiemnaście jezior polodowcowych, położonych w malowniczym krajobrazie. Obecnie poligon zajmuje powierzchnię ponad 11.000 hektarów. Na jego terenie zorganizowano strzelnice bojowe do prowadzenia strzelań przez pododdziały czołgów i piechoty oraz inne rodzaje wojsk. Ciekawostką poligonu jest, wybudowany w latach siedemdziesiątych, jeden z największych w Europie, Centralny Ośrodek Zurbanizowany, na którym szkolą się jednostki z całej Polski oraz wojska państw NATO z prowadzenia walki w mieście.
Źródło:
więcej  |
proszę czekać...
|
