Prev
Ostatnie komentarze
|
|
Kazimierz Dolny Mięćmierz 12 |
|
Michał Kazimierski (2026-06-06 19:41:47)
Mapa na stronie ma błąd lokalizacji numeru 33 i 12.
|
|
da signa (2026-06-06 20:14:26)
Z tego co mi wiadomo, nie mamy wpływu na mapę.
|
|
Michał Kazimierski (2026-06-07 18:37:12)
Ja to przecież napisałem nie z pretensjami… tylko żeby uczulić innych na wyłapaną nieskładność. :-O Ponieważ byłem, widziałem, sfotografowałem i ciągle umiem to znaleźć na mapie, to znaczy, że jestem pewny lokalizacji i daję znać, że mamy skuchę. Boże broń z pretensją do kogokolwiek.
|
|
Michał Kazimierski (2026-06-07 18:37:56)
Chyba że był to żart... ;-))
|
|
da signa (2026-06-07 18:53:22)
Myślałam, że zgłaszasz błąd, bo chcesz aby ktoś poprawił mapę. Nieporozumienie. Ale nie ma co robić z tego problemu :))
|
|
|
Kazimierz Dolny Sadowa 25 |
|
Michał Kazimierski (2026-06-06 21:06:18)
Kolejna skucha w numeracji. Można zobaczyć na GE, w zbliżeniu, jaki numer jest na domu?
|
|
verbensis (2026-06-06 21:13:12)
Numer jest właściwy (przynajmniej w czasie wykonywania zdjęcia, czyli w 2019):
Obecnie jest numer 26, choć nie jestem pewien, czy sam budynek się nie zmienił... |
|
|
Kazimierz Dolny Mięćmierz 5 |
|
Michał Kazimierski (2026-06-06 19:58:11)
Niestety moje mapy nie potrafią pokazać numeru posesji. Jeśli ktoś ma lepsze, proszę o poprawne przypisanie.
|
|
da signa (2026-06-06 20:06:12)
Możesz podać najbliższy założony obiekt?
|
|
Michał Kazimierski (2026-06-06 20:06:47)
Studnia
|
|
Michał Kazimierski (2026-06-06 20:08:14)
To są te domy, które wyglądają na mapie jak hantel.
|
|
da signa (2026-06-06 20:13:04)
Wg. geoportalu nie mają numerów. Ten bliżej studni leży na posesji nr 5. Ten drugi na samodzielnej działce bez numeru.
|
|
verbensis (2026-06-06 20:13:11)
Na geoportalu nie mają numeru, ale obrys działki tak jakby sugerował, że do część posesji z numerem 5...?
|
|
verbensis (2026-06-06 20:18:55)
|
|
a%3A3%3A%7Bs%3A1%3A%22k%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A1%3Bi%3A1%3Bs%3A6%3A%22Polska%22%3B%7Ds%3A1%3A%22w%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A2%3A%2215%22%3Bi%3A1%3Bs%3A9%3A%22lubelskie%22%3B%7Ds%3A1%3A%22m%22%3Ba%3A3%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A5%3A%2256782%22%3Bi%3A1%3Bs%3A8%3A%22Baran%C3%B3w%22%3Bi%3A2%3Bb%3A1%3B%7D%7D
|
Historia Baranowa zaczyna się w 1544 r., jednak wcześniej istniejąca tu wieś nosiła nazwę Laskowice, która wzmiankowana była już w 1334 r. Laskowice były od 1503 r. w posiadaniu Mikołaja Firleja z Dąbrowicy. Firlejowie, jako właściciele okolicznych terenów, zakładali nowe miasta i tak, też było z Baranowem, lokowanym w 1544r. na prawie magdeburskim na nowym korzeniu - tzn. tereny wsi Laskowice zostały wymierzone od nowa - pod nowolokowaną miejscowość.. Czynnikiem miastotwórczym było położenie przy przeprawie przez spławną w tym czasie rzekę Wieprz na szlaku komunikacyjnym z Lublina przez Kurów, do przeprawy na rzece i dalej w kierunku Łukowa, na Podlasie i Mazowsze. Od północy naturalną granicę zabudowy stanowił Wieprz, od północnego zachodu stawy. Od południa granicą zabudowy była ulica Opłotki – (ul. Długa). Na wschód, zachód i południowy wschód zabudowa rozwijała się wzdłuż dróg dojazdowych. Rozplanowano miasteczko z nieregularnym, czworobocznym rynkiem. Miasto miało wójta, burmistrza i radę miejską z rajcami. W 1574 r. wzmiankowany był ratusz. Miasto używało pieczęci z herbem Lewart (herb rodu Firlejów). W miasteczku trudniono się głównie handlem i rzemiosłem – przede wszystkim garncarstwem oraz rolnictwem. Od 1546 r. istniał tu browar. Na północny zachód od miasta znajdował się ośrodek dworski. Parafia w Baranowie powstała w 1549 r. z fundacji Piotra Firleja, który uposażył drewniany kościół p.w. NPM i św. Jana Chrzciciela. Bardzo wcześnie – wzmiankowana już w 1563 r. - powstała szkółka parafialna, mieszcząca się prawdopodobnie w budynku plebanii. Po śmierci Piotra Firleja, jego synowie będący protestantami, około 1553 r. zamienili parafię na gminę innowierczą, a kościół na zbór. Trwało to do 1595 r. kiedy Baranów przeszedł w ręce Ponętowskich, którzy podnieśli kościół z ruiny. Kościół konsekrowano w 1612 r. Drewnianą świątynię rozebrano z powodu złego stanu technicznego i w 1764 r, zaczęto budowę nowego, obecnego kościoła. Od drugiej ćwierci XVII w. Baranów miał nowych właścicieli, początkowo był to Marcin Leśniowolski, potem od połowy XVII w. niejaka Roztworowska vel Rozwadowska, następnie Stanisław Rozwadowski stolnik ziemi łukowskiej, na przełomie XVII i XVIII w. Marcin Chomentowski lub Chomętowski. Tu następuje luka w źródłach archiwalnych i dopiero kolejny właściciel pojawia się w 1738 r. – Tarło, a od 1765 r. Małachowscy, od 1786 r. Arnold z Drozdowa Byszewski, od 1815 r. Jakub Byszewski, od 1833 r. Piotr Wichliński, od 1850 r. Józefa z Walickich hrabina Zamoyska. Od XVII w. pojawiły się wzmianki o zabudowaniach dworskich z dworem na północny- zachód od miasta. W XVII wieku wojny i pożary (między innymi z 1695 r. kiedy spłonęła cześć rynku, duża część domów mieszczańskich i dworskich budynków gospodarczych) odbiły się niekorzystnie na sytuacji gospodarczej miasteczka. Jednocześnie zmieniła się struktura zawodowa mieszkańców, bowiem wraz z napływem ludności żydowskiej od 1623 r. zwiększyła się liczba mieszkańców zajmujących się rzemiosłem. W 1828 r. Baranów liczył 1324 mieszkańców, w 1865 r. 1628 mieszkańców.
W mieście funkcjonowała szkoła parafialna, a od 1847 r. elementarna, którą utrzymywał dziedzic wraz z proboszczem i mieszczanami. Baranów posiadał służbę zdrowia, tzw. instytut dla głuchoniemych i szpital - utrzymywane z opłat z kasy miejskiej. Początek XIX w. to okres stagnacji miasta, w którym z powrotem większość mieszkańców, głównie ludność polska, zaczęła utrzymywać się z rolnictwa, a rzemiosło stało się domeną ludności żydowskiej, która posiadała swoją bożnicę i kirkut położony poza miastem. W Baranowie działała gorzelnia, olejarnia, cegielnia, browar, młyn wodny na Wieprzu. Jednocześnie, w momencie przeprowadzenia głównego traktu warszawskiego przez Puławy na Podlasie przez Kock, Baranów znalazł się poza głównymi szlakami. Ostatecznie w 1870 r. stał się osadą miejską. Od uwłaszczenia w latach 1864–1866 dobra baranowskie coraz bardziej podupadały. Zmieniali się kolejni właściciele a od 1883 r. dobra przestały być całością i już na początku XIX w. miały kilku właścicieli. W 1938 r. ziemia została rozparcelowana pomiędzy 16 nabywców. Wiek XIX i XX to stały wzrost liczby ludności. W 1930 miasto liczyło 2079 mieszkańców, w tym 1092 Żydów. Nie ma dokładnych danych jakich zniszczeń dokonała w mieście I wojna światowa. Baranów był często „ofiarą” pożarów. W jednym z nich w 1900 r. spłonął budynek szkoły, który rok później odbudowano. Początkowo była to szkoła jednoklasowa, od 1921 dwuklasowa, od 1923 czteroklasowa. W 1936 rozpoczęto budowę nowej, większej szkoły. Do wybuchu II wojny istniała w mieście istniała jeszcze drewniana bożnica, wybudowana w połowie XVII w. Dwór w Baranowie został rozebrany po II wojnie światowej. Zachowały się tylko spichlerz i stajnia, a tereny podworskie zajął PGR. W 1959 r. zelektryfikowano Baranów, w 1963 roku wybudowano nową szosę do Puław , nowy ośrodek zdrowia i nowy most na Wieprzu. Za Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków
więcej  |
proszę czekać...
|
