Prev
Ostatnie komentarze
|
|
Buczacz (Бучач) Ratusz (Ратуша) |
|
da signa (2023-09-10 09:07:01)
Podmiana na większe.
|
|
|
Buczacz (Бучач) ul. Шкільна |
|
Krzyś_ (2021-09-11 18:56:38)
Opisy obiektów:
Lokalizacja:
|
|
ylooC (2021-09-11 19:27:47)
Nie mogę znaleźć informacji, co za szkoła się mieści teraz w tym budynku - obiekty utworzone i znaczniki naniesione
|
|
ylooC (2021-09-11 19:33:45)
Ulice Buczacza i obiekty poprawię jeszcze dzisiaj (bo te polskie nazwy w oczy kłują)
|
|
ylooC (2021-09-11 20:20:16)
Posprzątałem trochę Buczacz, ale pewnie parę godzin bym potrzebował żeby wszystko tip top ułożyć. Na razie porządek w ulicach, nazwach i mapie. Zanotuję do późniejszej wizyty i dopieszczenia
|
|
Krzyś_ (2021-09-11 21:52:34)
Szkoda, że na Ukrainie GSV jest tylko w nielicznych miejscach - rozpoznalibyśmy znacznie więcej.
|
|
Krzyś_ (2021-09-11 21:54:42)
|
|
ylooC (2021-09-11 22:42:41)
Dzięki, uzupełniłem nazwę obiektu, a co do GSV to masz rację. Szczególnie mniejsze miejscowości są problemem. Chociaż i tak lepiej niż u Niemców, bo tam zero GSV :)
|
|
Krzyś_ (2021-09-12 00:26:14)
Wiele zdjęć jest jeszcze przypisanych ogólnie do miast, np.
To też tak naprawdę NN :-(
Dużo rozpoznawania w zimowe wieczory będzie. |
|
ylooC (2021-09-12 14:44:29)
Tak zauważyłem - mam na liście Buczacz, ale jak coś znajdziesz, to dawaj będziemy sprzątać.
|
|
|
Buczacz (Бучач) Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (Костел Успіння Пресвятої Богородиці) |
|
Romek Skowronek (2020-11-12 18:32:18)
to z całą pewnością jest kościół pw. Wniebowzięcia NMP. Klasztor bazylianów wygląda zupełnie inaczej.
|
|
ylooC (2020-11-12 20:17:58)
100% zgoda - zmienione
|
|
a%3A3%3A%7Bs%3A1%3A%22k%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bi%3A1%3Bi%3A1%3Bs%3A6%3A%22Polska%22%3B%7Ds%3A1%3A%22w%22%3Ba%3A2%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A2%3A%2224%22%3Bi%3A1%3Bs%3A12%3A%22tarnopolskie%22%3B%7Ds%3A1%3A%22m%22%3Ba%3A3%3A%7Bi%3A0%3Bs%3A5%3A%2257375%22%3Bi%3A1%3Bs%3A31%3A%22Jaz%C5%82owiec++%28+%D0%AF%D0%B7%D0%BB%D0%BE%D0%B2%D0%B5%D1%86%D1%8C%29%22%3Bi%3A2%3Bb%3A1%3B%7D%7D
|
Jest to jedna z najstarszych osad polskich na Podolu zachodnim. W 1406 król Władysław II Jagiełło nadał Jazłowiec staroście Dziersławowi Konopce, który przez naleganie wielkiego księcia litewskiego Witolda Kiejstutowicza oddał posiadłość Teodorykowi z Buczacza. Według innych danych przed 1417 r. Jazłowiec dostał się w ręce Buczackich herbu Abdank[3] którzy po osiedleniu się w Jazłowcu przyjęli nazwisko Jazłowieckich. Właścicielami Jazłowca byli m.in. przedstawiciele ks. Radziwiłłów i Koniecpolskich. W okresie I Rzeczypospolitej osadę zamieszkiwali również Ormianie, a miasto było siedzibą drugiego obok Lwowa biskupstwa kościoła ormiańskiego. W latach 1676-1684 Jazłowiec wchodził w skład Porty Osmańskiej. W 1708 w Jazłowcu, który był centrum namieśnictwa, znajdowały się cerkwie: p.w. Narodzenia Pańskiego, Świętego Mikołaja oraz Świętego Eliasza. Zachowały się do dnia dzisiejszego ruiny twierdzy fortyfikowanej przez Jazłowieckich oraz stary polski cmentarz z kaplicą Błażowskich herbu Sas. Nad miasteczkiem do chwili obecnej znajduje się klasztor Sióstr Niepokalanek (założony w 1863 roku przez bł. Marcelinę Darowską), mieszczący się w pałacu zbudowanym w latach 1644-1659 przez hetmana koronnego Stanisława i jego syna Aleksandra (któremu sejm w 1658 za utrzymanie załóg w Brodach i Jazłowcu przyznał prawo pobierania cel i myta w Jazłowcu) i będącym od 1746 roku do końca XVIII wieku rodową siedzibą Poniatowskich (spędził w nim część swoich lat chłopięcych przyszły król Stanisław August Poniatowski). W 1766 ówczesny właściciel miasta król Stanisław August Poniatowski potwierdził nadane przez ojca i brata prawo względem posiadłości i powinności. Obok klasztoru utworzony został zakład naukowo-wychowawczy. W jazłowieckim kościele św. Anny swą pierwszą mszę odprawił w 1894 roku Adam Stefan Sapieha, późniejszy kardynał. Od 1883 do 1946 roku w kaplicy Sióstr Niepokalanek znajdował się słynący łaskami posąg Matki Bożej Jazłowieckiej z białego marmuru. I wojna światowa przyniosła miastu znaczne zniszczenia z uwagi na czterokrotne przechodzenie przez nie linii frontu. Sam klasztor, będący przez pewien czas siedzibą austriackiego sztabu, mimo bombardowania lotniczego (w czasie którego zrzucono 14 bomb) nie został uszkodzony. Zabytkowe centrum Jazłowca prawie całkowicie zostało zniszczone podczas ostrzału podczas Ofensywą Brusiłowa w czerwcu 1916 roku. Po zakończeniu I wojny światowej, od listopada 1918 r. do lata 1919 Jazłowiec znalazł się w Zachodnioukraińskiej Republice Ludowej. W grudniu 1918 roku klasztor w Jazłowcu został zajęty przez wojska zachodnio-ukraińskie i zamieniony na więzienie dla internowanych Polaków. W lecie 1919 roku w wąwozach w pobliżu Jazłowca odbyła się trzydniowa, zwycięska bitwa 14 Pułku Ułanów z wojskami ukraińskimi. Od dnia zwycięstwa – 11 lipca 1919 roku pułk ten przyjął nazwę Ułanów Jazłowieckich. Jedynym poległym w bitwie po polskiej stronie był Stanisław Sekuła.
Ok. 1929 Jazłowiec, miasto w powiecie buczackim, liczyło 1982 mieszkańców[11]. W okresie II Rzeczypospolitej (1920–1939) zakład naukowo-wychowawczy obejmował gimnazjum i liceum ogólnokształcące oraz seminarium gospodarcze wraz z internatem.
W grudniu 1943 roku banderowcy dokonali napadu na miejscowość. W czasie torturowania księdza dra Andrzeja Krasickiego usiłowali zmusić go do ujawnienia nazwisk osób ukrywających Żydów, czyli zdradzenia tajemnicy spowiedzi. Ksiądz milczał, został przez grupę UPA porwany i zamordowany w nieznanym miejscu[12].
23 sierpnia 1944 roku w miejscowości Rusiłów pod Jazłowcem zostały zamordowane przez Ukraińców dwie niepokalanki z Jazłowca, siostry Zofia Stefania Ustyanowicz i Laetitia Maria Szembek. Zwłoki zostały odnalezione na początku listopada 1944 roku w lesie rusiłowskim. Pogrzeb s. Letitii Szembek odbył się 6 listopada, a s. Zofii Ustyanowicz 11 listopada 1944 roku w grobowcu zakonnym Niepokalanek w Jazłowcu. W okresie ZSRR miasto nosiło nazwę Jabłuniwka.
W 1946 roku mieszkający w Jazłowcu Polacy oraz Siostry Niepokalanki zostali przymusowo wysiedleni na zachód. Siostry dzięki pomocy radzieckich saperów przewiozły koronowany w 1939 roku posąg Pani Jazłowieckiej do Szymanowa. Klasztor przekształcono w sanatorium, które działało w jednym ze skrzydeł pałacu co najmniej do 2002 roku. Od 1999 roku w kaplicy (dawnej sali balowej pałacu, będącej za czasów ZSRR salą kinową) istnieje sanktuarium bł. Marceliny Darowskiej, znajduje się tu też wierna kopia posągu Pani Jazłowieckiej. Dawne plantacje winorośli, rosnące niegdyś na południowym stoku wzgórza pałacowego, zostały wyparte przez roślinność typu parkowego. Na portalu pałacu (od strony parku) znajduje się łacińska sentencja Honestus rumor alterum est patrimonium („Dobra sława jest drugim dziedzictwem”). W tympanonie widnieje korona królewska oraz rodowe herby Poniatowskich i Czartoryskich, pod którymi umieszczono wizerunek Orderu Orła Białego.
więcej  |
proszę czekać...
|
