Drawieński Park Narodowy – polski park narodowy o powierzchni 114,41 km², utworzony w 1990 r., jest, na terenie trzech województw:
- lubuskie: 55,91 km²
- zachodniopomorskie: 54,72 km²
- wielkopolskie: 3,78 km²
Park położony jest w północno-zachodniej Polsce, na Równinie Drawskiej, w kompleksie Puszczy Drawskiej. Południowa granica Parku przebiega wzdłuż drogi krajowej nr 22
Lasy na terenie Parku zajmują 83% powierzchni. W większości są to lasy bukowe i dębowo-bukowe, a także bory sosnowe. Ponadto 10% powierzchni wodnej Parku zajmują jeziora wraz z rzekami. Główne rzeki to: Drawa i Płociczna. Jeziora: 20 zbiorników wodnych, w tym unikatowe w skali kraju, Jezioro Czarne. Największe Jezioro Ostrowiec. W Parku znajduje się 20 obszarów ochrony ścisłej.
Obszary
ochrony ścisłej (rezerwaty):
- w województwie lubuskim:
„Brzezina”
„Poziomkowy Las”
„Radęcin”
„Stare Buki”
„Wyspy na jeziorze Ostrowiec”
„Źródliskowy Grąd”
- w województwie zachodniopomorskim:
„Dębina”
„Drawski Matecznik”
„Głodne Jeziorka”
„Grabowy Jar”
„Płociczna”
„Sicienko”
„Stare Buki”
„Tragankowe Urwisko”
Dyrekcja Drawieńskiego Parku Narodowego mieści się w Drawnie, przy ul. Leśników 2
za Wikipedia br />
więcej
poprzednia