W latach trzydziestych kursował po Breslau zabytkowy tramwaj konny. Był to odrestaurowany lekki tramwaj konny Hofmanna (jednokonny) z 1894 roku z otwartym nadwoziem z czterema oknami. Tramwaj był oznaczony nowym numerem taborowym # 37 (był to nr wtórny).

Pierwszymi tramwajami kursującymi po Wrocławiu od 1877 roku były wozy tramwajów konnych. Miały one nadwozia drewnianej konstrukcji ustawionej na stalowym podwoziu, ciągnięte przez jednego konia. Składały się one z dwóch pomostów i przedziału pasażerskiego, wzdłuż którego ścian ustawiono parę ławek. Był on wyposażony w 4 pary dużych i 2 pary wąskich, prostokątnych okien, a od pomostów odgrodzony przeszklonymi, drewnianymi drzwiami. Wagon posiadał 14 miejsc siedzących i 12 stojących.
Producentem była firma „P. Herbrand & Company” z Ehrenfeld pod Kolonią.
W 1879 wprowadzono do użytku 8 wagonów letnich (Sommerwagen) z 28 siedzeniami poprzecznymi i 11 miejscami stojącymi.
W latach dziewięćdziesiątych XIX wieku na ulicach Wrocławia pojawiło się kilka wagonów parokonnych. Były one dłuższe, a przez to mogące pomieścić większą liczbę pasażerów. Na dwóch podłużnych ławkach mogło siedzieć 20 osób, a na pomostach stać 12 osób. Ze względu na wagę, wagony te przeznaczono do ciągnięcia przez parę koni. Producentem była fabryka Waggonfabrik Gebr. Hofmann & Comp. A-G, Breslau
Tramwaje konne kursowały we Wrocławiu do 1906 roku.

[v] na podstawie:
Przemysław Wiater : „Historia wrocławskiej komunikacji tramwajowej do 1945 roku”, LIBRA, 2014
Jan Wojcieszak „100 jat tramwajów elektrycznych we Wrocławiu” 1993.

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Najstarszy odcinek ulicy (od pl. 1. Maja) pokrywa się z biegiem dawnej drogi biegnącej w stronę Brandenburgii i Saksonii. Była to wtedy główna droga Przedmieścia Mikołajskiego. Około XVI w. ulica byla luźno zabudowana a po obu jej stronach rozciągały się ogrody. Gwałtowny rozwój nastąpił po zdobyciu Wrocławia przez wojska francuskie na początku XIX wieku. Wtedy zaczęły powstawać pierwsze kamienice. Od lat 70. XIX w. w związku ze zwiększeniem urbanizacji przedmieścia zabudowa została jeszcze bardziej zagęszczona. W XX wieku stanowiły ją już głównie kamienice czynszowe o różnym standarcie. Przy ulicy były to okazałe budynki dla bogatszych zaś oficyny zamieszkiwali głównie biedni pracownicy pobliskich fabryk. Odmienna zabudowa charakteryzowała młodszy odcinek ulicy. Były to głównie budynki z lat 20. w rejonie Szczepina i Popowic.
Omawiając nazwę ulicy trzeba zaznaczyć, że na obecną ul. Legnicką składają się dwie przedwojenne ulice:

- Friedrich-Wilhelm-Str. od pl. 1. Maja do pl. Strzegomskiego. Patronem był pruski król Fryderyk Wilhelm III (1770-1840)

- Frankfurterstr. od pl. Strzegomskiego do ul. Na Ostatnim Groszu. Nazwa pochodziła od miasta Frankfurt nad Odrą, w stronę którego ulica prowadzi. Do ok. 1910 r. ten odcinek był częścią szosy berlińskiej (Berliner Chaussee).

W 1945 r. zabudowa tej szerokiej, reprezentacyjnej ulicy została zrównana z ziemią. Przez rok ulica już na całej długości (od pl. 1. Maja do ul. Na Ostatnim Groszu) funkcjonowała pod nazwą ul. Lignickiej. W tym roku skorygowano nazwę miasta Legnica i od tego czasu obowiązuje obecna nazwa. W latach 70. wzdłuż ulicy wniesiono osiedla bloków z wielkiej płyty.