Siostry Elżbietanki, których obecna siedziba znajduje się u zbiegu ulic Liburnia i Katowickiej - przybyły do Cieszyna w 1753 roku. W 1754 roku kupiły od hrabiego Wilczka dom i kawałek ogrodu przy Rynku - w miejscu dzisiejszej poczty - gdzie zamieszkały i urządziły szpital dla kobiet, w którym znajdowało się kilkanaście łóżek.
W 1903 roku, klasztor i szpital przeniesiono na nowe miejsce na tzw. wzgórze bobreckie. Tereny te wcześniej należały do gospodarza Drobika. Neobarokowy zespół budynków klasztorno - szpitalnych wzniesiony został w latach 1900–1903 przez Antoniego Jonkischa i Jana Nosska - według koncepcji projektowej Jana Műllera. Główny budynek zespołu mieści - w części frontowej - klasztor sióstr Elżbietanek z kościołem pośrodku oraz szpital w dwóch skrzydłach bocznych. Obecnie część budynku frontowego przeznaczona została na przychodnię lekarską. Wnętrze kościoła zdobią dwa ołtarze : w pierwszym - głównym - prócz symbolu Opatrzności Boskiej (w zwieńczeniu) znajdują się figury św. Elżbiety (w otoczeniu ubogich), św. Jadwigi i św. Ludwika, natomiast w drugim - bocznym - usytuowane są obrazy św. Antoniego i Matki Bożej z św. Franciszkiem. W dolnej części zarówno bocznego jak i głównego ołtarza znajdują się płaskorzeźby przedstawiające sceny biblijne. Dodatkową ozdobę wnętrza kościoła stanowią witraże (Serce Pana Jezusa, św. Franciszek, Matka Boża Królowa Pokoju, św. Elżbieta, anioł) oraz figury świętych umieszczone na filarach pod chórem (Serce Pana Jezusa, św. Antoni, św. Józef, św. Barbara).
Zewnętrzna elewacja kościoła ozdobiona jest różnymi elementami dekoracyjnymi i tak: na frontowej elewacji - w podokiennikach pomiędzy cokołami - znajdują się dekoracje z motywami winnego grona; w przyczółku plastyczne wyobrażenie postaci Chrystusa – Dobrego Pasterza; zaś na elewacjach bocznych, w miejscu okien znajdują się nisze z figurami: św. Elżbiety od strony północnej, św. Franciszka z boku ściany wejściowej do kościoła, św. Józefa na tylnej ścianie i Matki Bożej od strony południowej. Na zachodnim dziedzińcu klasztoru, usytuowana jest skalna kapliczka Matki Boskiej z Lourdes.

Relacja z otwarcia zamieszczona w Gwiazdce Cieszyńskiej z dnia 20 czerwca 1903 r.
Nowy klasztor Elżbietanek na wzgórzu po prawym brzegu Bobrówki przedstawia się jako wspaniała budowa. Cały klasztor składa się z głównego skrzydła i dwu skrzydeł bocznych. Główne skrzydło, położone na wschód, długości 101 metrów, mieści w środku kaplicę Św. Elżbiety. W parterze znajduje się na prawo mieszkanie dla kapłana i lekarza, na lewo rozmownica, sala przyjęć i jadalnia; w I. piętrze 26 cel dla sióstr i dwie Bale dla nowicjuszek i kandydatek. W suterenach znajdują się lokale dla gospodarstwa domowego, kuchnia, pralnia z suszarnią, piekarnia i kotły do centralnego opalania. Południowe skrzydło 82 m długie, mieści w dwu piętrach dwie wielkie sale dla chorych o 12 łóżkach i pokoje osobne dla 1, 2 do 4 chorych. Północne skrzydło, 82 m długie, jest przeznaczone dla ciężko chorych i mieści jedną salę dla 12 chorych i 14 osobnych pokoi dla 1 do 4 chorych i salę operacyjną, tak, że w całym szpitalu można pomieścić 100 chorych. Południowe i północne skrzydła są połączone 80 m długim korydorem. Pomiędzy nim a głównym traktem jest wstawiony poprzeczny trakt, w którym mą pomieszczone pokój do badań chorych i apteka. W ten sposób można chorych doprowadzić do każdego oddziału, nie opuszczając gmachu. Każde skrzydło ma potrzebne lokale dodatkowe, jak: kąpiele, kuchnie i t. d.; w klasztorze znajdują się też trzy windy. Wszystkie sale dla chorych i korydory mają terazzo-posadzkę. W suterenach każdego traktu znajduje się kocioł z ciepłą wodą do kąpiel i do użytku w salach przeznaczonych dla chorych. Całą budowę przecina sieć kanałów do odprowadzenia osobno wody deszczowej i wychodków, które najprzód oczyszczone w trzech dołach, nim wpuszczone zostaną do kanału głównego. Na wypadek pożaru są na każdym piętrze i w podwórzu hydranty. Wentylacja w zimie i w lecie jest jak najlepiej urządzona. Wszędzie w budynku są wodociągi i gaz. W odpowiednim oddaleniu od głównego traktu wybudowano trupiarnię; mieści ona kaplicę i salę pogrzebową, salę do sekcji i lokal dezynfekcyjny. Naprzeciw znajdują się budynki gospodarskie Dla uzupełnienia dobudowuje się osobny pawilon dla chorób zaraźliwych z dwiema siostrami i 9 chorymi. Budowa wykonaną została według planów p. Jana Műllera, radcy budownictwa w śl. Wydziale krajowym, przez inżyniera i budowniczego Antona Jonkisza w Cieszynie; fasada zaś i cala kaplica według rysunków architekta p. Wiktora Jonkischa (syn Antona Jonkischa) w staro-wiedeńskim stylu barokowym. Kierownikiem budowy był budowniczy p. Józef Nossek. Ze strony konwentu dozorowali wykonanie budowy p. Leonard Hulek, miejski nadinżynier i kurator klasztoru dr. Roman Schuster.

Klasztor Elżbietanek w Cieszynie powstał w 1754 roku. Pierwszym lokum zakonnic była kamienica zakupiona od hrabiego Jana Kaspara Wilczka. Urządzono tu wówczas kaplicę, którą poświęcono Matce Boskiej Bolesnej. W roku 1755 siostry otrzymały od cesarza zgodę na przebicie w murze miejskim furtki do ogrodu, który znajdował się za obwarowaniem. Tutaj grzebano zmarłe zakonnice (cmentarz istniał do 1883 roku). W kolejnych latach XVIII wieku klasztor się powiększał. Np. w 1761 roku przystąpiono do budowy nowego budynku (szpital dla kobiet). Na perspektywicznym rysunku Cieszyna sprzed pożaru miasta, jaki miał miejsce w 1789 r., oprócz przyrynkowej kamienicy elżbietanek, widać już zespoloną z nią zabudowę (także wspomnianą furtkę w murze). Podczas pożaru w 1789 roku klasztor się spalił. Rok później zapadła decyzja o odbudowie klasztoru, dekret cesarski informował o przyznaniu środków. Odbudowę nadzorował ksiądz Leopold Jan Szersznik. Na przestrzeni następnego stulecia klasztor oraz szpital ulegały kolejnym rozbudowom. Fotografie z przełomu XIX i XX stulecia utrwaliły przede wszystkim kaplicę, która znajdowała się przy Rynku. Wówczas, pod koniec swego istnienia, kompleks klasztorny posiadał adres Demelplatz 13 (numer konskrypcyjny 125). Do kaplicy z tyłu przylegała zakrystia i pokoje zakonnic. Znajdujący się za tym obiektem budynek, osobno położony, mieścił pralnię, suszarnię i pomieszczenie dezynfekcyjne (zabudowania te zlokalizowane były bliżej ul. Szerokiej). Wzdłuż obecnej ul. Matejki ciągnęły się kolejne zabudowania klasztorne. Pierwszy, dolegający do kaplicy, mieścił refektarz, kuchnię i spiżarnie. Dalej następne budynki: starego szpitala, późniejszego szpitala, dom służby. W kompleksie istniały też: prosektorium, skład drzewa, pomieszczenia dla zwierząt i skład narzędzi. W 1903 roku, klasztor i szpital przeniesiono na nowe miejsce

Założony przez księcia Kazimierza II w 1496 r., obecny kształt przybrał na przełomie XIX i XX w., pozostałością średniowiecznej zabudowy są piwnice (pod renesansowymi budynkami). W centrum studnia z figura św. Floriana. Otoczony podcieniami oraz renesansowymi i barokowymi kamieniczkami z XVI w., przebudowanymi w XIX i XX w. Obecnie miejsce koncertów i innych imprez masowych. Rynek wydawałoby się jest nazwą na tyle neutralną, że nie powinna ulegać zmianie - ale nie w Cieszynie. Pod koniec XIX wieku (w 1885 r.) przechrzczono go na plac Demla, chcąc uhonorować Jana Demla, wieloletniego burmistrza miasta. W 1920 roku wrócono do tradycyjnej nazwy - zresztą wszyscy tak czy tak mówili Rynek, a nie plac Demla. W 1933 roku w związku z 250-leciem odsieczy wiedeńskiej cieszyńscy radni przemianowali Rynek na plac Sobieskiego. Nawet "Gwiazdka Cieszyńska" komentowała, że zmiana będzie czysto symboliczna. Co więcej, nasi samorządowcy wprowadzili niezły bajzel w nazewnictwie ulic, bo w tym czasie w Cieszynie była już ulica Sobieskiego (obecnie Jerzego Cienciały). W czasie II wojny światowej Rynek stał się placem Hitlera, a w 1949 roku na kilka lat placem Stalina.
Michael Morys Twarowski
W 1884 r. położono nowe chodniki.