Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 2 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. śląskie › Bielsko-Biała › Kamienica › ul. Partyzantów › Dom Polski |
Lata 1910-1918 , Plac Blichowy i Dom Polski w Bielsku
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2006 styczeń
20 lat 3 miesiące 3 dni |
Dodane: 6 maja 2018, godz. 8:44:14
Rozmiar: 1700px x 1123px
7 pobrań 1291 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia augiasz
Obiekty widoczne na zdjęciu
Dom Polski
więcej zdjęć (8)
Zbudowano: XIX wiek
Zlikwidowano: 1973
Dom Polski założony w 1902 r. przez ks. Stanisława Stojałowskiego, czołową postać miejscowego polskiego ruchu narodowego, był centrum życia społeczno-kulturalnego Polaków w zdominowanym przez ludność niemiecką Bielsku na początku XX wieku. Działały w nim lokalne koła "Sokoła" i Towarzystwa Szkoły Ludowej, Spółka Ochrony i Pomocy Narodowej, redakcja pisma "Wieniec-Pszczółka", biblioteka i czytelnia polska, teatr amatorski i chrześcijańskie związki zawodowe; w 1919 r. działał tu Polski Komitet Plebiscytowy, a w 1921 r. sformowano kompanię bielską walcząca w III powstaniu śląskim. W okresie międzywojennym Dom Polski pozostawał siedzibą organizacji polskich, głównie endeckich, w tym zarządu okręgu Stronnictwa Narodowego, Narodowego Związku Robotniczego, Obozu Wielkiej Polski, redakcji gazet "Placówka Kresowa" i "Młody Narodowiec" oraz spółki "Polska Strzecha". Działalność placówki zawieszono w latach 1939-1945, a w 1952 r. UB definitywnie zlikwidowało Dom Polski.
Siedzibą polskiej placówki były trzy połączone ze sobą parterowe XIX-wieczne (dokładna data powstania nieznana) budynki przy ul. Blichowej (dziś Partyzantów) 40 na Żywieckim Przedmieściu. Po 1952 r. obiekt pozostawał zaniedbany, a w 1973 r. wyburzono go podczas poszerzania ulicy. Współcześnie o historycznej placówce i jego siedzibie wspomina odsłonięta w 2002 r. tablica pamiątkowa usytuowana niedaleko miejsca, gdzie stał budynek. Pamięć o Domu Polskim pielęgnuje stowarzyszenie o tej samej nazwie założone w 1996 r.
Siedzibą polskiej placówki były trzy połączone ze sobą parterowe XIX-wieczne (dokładna data powstania nieznana) budynki przy ul. Blichowej (dziś Partyzantów) 40 na Żywieckim Przedmieściu. Po 1952 r. obiekt pozostawał zaniedbany, a w 1973 r. wyburzono go podczas poszerzania ulicy. Współcześnie o historycznej placówce i jego siedzibie wspomina odsłonięta w 2002 r. tablica pamiątkowa usytuowana niedaleko miejsca, gdzie stał budynek. Pamięć o Domu Polskim pielęgnuje stowarzyszenie o tej samej nazwie założone w 1996 r.
ul. Partyzantów
więcej zdjęć (192)
Dawniej: Bleichstraße, Blichowa, M. Grażyńskiego
Ulica Partyzantów na całej swojej długości stanowi część drogi wojewódzkiej nr 942. Ma 3,5 km długości i biegnie południkowo od pl. Żwirki i Wigury w śródmieściu do skrzyżowania z ul. Bystrzańską i ks. Kusia w Mikuszowicach Śląskich, koło hotelu Vienna. Na całej długości ma dwa pasy ruchu w każdą stronę (w rejonie skrzyżowań więcej). Ulica powstała w XVII wieku jako tzw. droga żywiecka, stając się w XIX stuleciu główną arterią komunikacyjną przemysłowego Żywieckiego Przedmieścia. W latach 70. XX wieku w związku z przebijaniem przez miasto trasy przelotowej z Katowic do Szczyrku (na pomysł budowy obwodnic nikt wtedy jeszcze nie wpadł) pierwsze 1,8 km ulicy (do dzisiejszego skrzyżowania z obwodnicą zachodnią) poszerzono do czterech pasów, resztę poprowadzono nowym śladem przy Białej, zastępując równoległą ul. Kustronia i fragment Bystrzańskiej. Poszerzenie "starego" odcinka pociągnęło za sobą znaczne wyburzenia; bezpowrotnie zniszczono wiele zabytkowych budynków i zaburzono ukształtowany przez lata układ przestrzenny. Do dziś popularna jest historyczna nazwa ulicy (sprzed 1935) - Blichowa. Zabudowę Partyzantów do okolic skrzyżowania z ul. Leszczyńską tworzą głównie kamienice oraz architektura poprzemysłowa z XIX i I poł. XX wieku, przy czym po zachodniej stronie zabudowa ta jest wyraźnie przerzedzona (skutki wyburzeń z lat 70.). Na pozostałym odcinku występuje tylko zabudowa luźna, w większości o charakterze nie-mieszkalnym.
pl. Mickiewicza Adama
więcej zdjęć (49)
Dawniej: Bleichplatz, Blichowy, G. Narutowicza, Obrońców Pokoju
Plac w śródmieściu Bielska-Białej (w administracyjnej dzielnicy Śródmieście Bielsko), centralny punkt historycznego Żywieckiego Przedmieścia, zwanego także Blichem.
Do lat 70. XIX wieku odbywały się tu jarmarki na bydło. Następnie był miejscem zabaw, wieców i demonstracji. Do 1939 r. odbywały się tu liczne manifestacje organizacji polskich i robotniczych (przede wszystkim dlatego, że w okolicy znajdowały się "Dom Polski" i "Dom Robotniczy"). W latach 1895-1927 plac przecinała linia tramwajowa i znajdował się na nim przystanek "Blich". W 1928 r. w centralnej części placu odsłonięto pomnik Gabriela Narutowicza. Wtedy też katowicki zarządca zieleni miejskiej, Richard Sallmann, zaprojektował istniejący do dziś układ zieleni. W 1939 r. pomnik polskiego prezydenta został zburzony, a w jego miejscu powstał w 1961 r. pomnik Adama Mickiewicza. Do 1928 oraz od 1939 do 1945 r. nosił nazwę pl. Blichowego/Bleichplatz, w latach 1928-1939 - pl. G. Narutowicza, a po 1945 - pl. A. Mickiewicza.
Jego wschodnia część płynnie przechodzi w park Włókniarzy natomiast na północny zachód od niego znajduje się ruchiwe skrzyżowanie ul. Partyzantów, 1 Maja i Michałowicza.
Do lat 70. XIX wieku odbywały się tu jarmarki na bydło. Następnie był miejscem zabaw, wieców i demonstracji. Do 1939 r. odbywały się tu liczne manifestacje organizacji polskich i robotniczych (przede wszystkim dlatego, że w okolicy znajdowały się "Dom Polski" i "Dom Robotniczy"). W latach 1895-1927 plac przecinała linia tramwajowa i znajdował się na nim przystanek "Blich". W 1928 r. w centralnej części placu odsłonięto pomnik Gabriela Narutowicza. Wtedy też katowicki zarządca zieleni miejskiej, Richard Sallmann, zaprojektował istniejący do dziś układ zieleni. W 1939 r. pomnik polskiego prezydenta został zburzony, a w jego miejscu powstał w 1961 r. pomnik Adama Mickiewicza. Do 1928 oraz od 1939 do 1945 r. nosił nazwę pl. Blichowego/Bleichplatz, w latach 1928-1939 - pl. G. Narutowicza, a po 1945 - pl. A. Mickiewicza.
Jego wschodnia część płynnie przechodzi w park Włókniarzy natomiast na północny zachód od niego znajduje się ruchiwe skrzyżowanie ul. Partyzantów, 1 Maja i Michałowicza.