Ulica Limanowskiego jest główną ulicą wybiegającą z centrum Bałut w kierunku Aleksandrowa Łódzkiego. Ulica zaczyna się przy ul. Zgierskiej, a kończy się na wiadukcie nad linią kolejową Łódź Kaliska - Zgierz, i ma długość ok. 3,3 km. Przedłużeniem jej za wiaduktem jest ul. Aleksandrowska.

W latach 1858-60 została wybudowana szosa aleksandrowska. Zaczynała się przy obecnej ul. Zgierskiej będącej fragmentem tzw. Traktu fabrycznego poprowadzonego jeszcze w 1822 r. z Łowicza przez Zgierz, Łódź, Pabianice do Kalisza. W 1857 r. sporządzono plan parcelacji części gruntów wsi Bałuty (zwanej później Starymi Bałutami), w ramach którego wytyczono po wschodniej stronie szosy do Zgierza Rynek Bałucki wraz z wychodzącymi z niego ulicami. Szosa aleksandrowska poprowadzona została przez las Żubardź (od dawna będący przedmiotem sporu pomiędzy właścicielami Bałut i Radogoszcza zakończonego w 1834 r. rozgraniczeniem na dwie części na wysokości obecnej ul. Sprawiedliwej), następnie przecięła grunty wsi Żabieniec, Grabieniec i Kały by dotrzeć do Aleksandrowa.

W 1866 r. rozpoczęto wyrąb bałuckiej części lasu Żubardź i parcelację tego terenu. Od lat 70. na działkach położonych po obu stronach szosy zaczęła powstawać osada Nowe Bałuty zasiedlana przez ludność z okolic Łodzi znajdującą zatrudnienie w łódzkich fabrykach, m.in. w zakładach Poznańskiego. Zabudowa powstawała nie tylko wzdłuż szosy, ale również wzdłuż szeregu wytyczonych poprzecznie do niej prywatnych ulic. Do I wojny światowej cały odcinek ul. Limanowskiego od ul. Zgierskiej do Hipotecznej został ciasno zabudowany w znacznej części drewnianymi domami, jak również niewielkimi kamienicami. Dopiero na początku XX w. większe kamienice zaczęto wznosić na początkowym odcinku ulicy i w pobliżu skrzyżowania z ulicami Hipoteczną i Klonową. W tym samym czasie pojawiła się zabudowa wzdłuż dalszego fragmentu ulicy, czyli na terenie osady Żubardź (Radogoski) i we wschodniej części Żabieńca. Najrzadziej zabudowany był odcinek od mostu na Bałutce (przy ul. Mokrej) do ul. Swojskiej przebiegający wtedy przez południowe krańce gruntów wsi Radogoszcz. W 1902 r. szosę przecięła linia kolei warszawsko-kaliskiej, a w 1910 r. uruchomiona została linia tramwaju podmiejskiego do Aleksandrowa. Wtedy też do ul. Hipotecznej ulica była już wybrukowana.

Już w 1906 r. fragment szosy leżący na terenie osady Żubardź (pomiędzy ul. Sprawiedliwą i mostem na Bałutce) znalazł się w granicach miasta. W 1915 r. Bałuty, południową część Radogoszcza i południowo-wschodnią część Żabieńca (do toru kolejowego) również przyłączono do Łodzi. Ulica otrzymała nazwę Aleksandrowska. W okresie międzywojennym nowych budynków przybywało głównie w zachodniej części. W 1925 r. na wolnym terenie pod nr 156 powstała fabryka wyrobów gumowych “Gentleman” ( późniejszy zakład Fagum-Stomil). W 1928 r. ulicy nadano imię Bolesława Limanowskiego. Jeszcze przed wybuchem wojny jednotorowa wcześniej linia tramwaju podmiejskiego przebudowana została do przejazdu kolejowego na Żabieńcu na dwutorową. Po utworzeniu w 1940 r. Litzmannstadt Ghetto początkowy odcinek ulicy do skrzyżowania z ulicami Piwną i Urzędniczą znalazł się w jego obrębie, ale dla swobodnego przejazdu miał jezdnię wyizolowaną i niedostępną dla jego mieszkańców. Przejście z jednej strony na drugą możliwe było poprzez kładkę przy skrzyżowaniu z ul. Masarską (obecnie ul. Zachodnia).

W okresie powojennym do lat 60. zabudowa ulicy w zasadzie nie zmieniła się. Jedynie następowała stopniowa rozbiórka skupionych głównie na wschodnim odcinku domów drewnianych. W 1954 r. w związku z budową drugiego toru na linii kolejowej wybudowana została przy przejeździe pętla dla tramwajów linii miejskich docierających tu już od początku lat 40. i kończących dotychczas bieg na krańcówce mijankowej. Dla linii podmiejskiej wybudowano pętlę po drugiej stronie toru kolejowego. Dopiero powstanie w 1965 r. wiaduktu umożliwiło przedłużenie linii miejskich do ul. Aleksandrowskiej i powrót linii podmiejskiej do centrum miasta. Wtedy też zlikwidowano pętlę tramwajową przy ul. Grunwaldzkiej. W połowie lat 60. Rozpoczęła się budowa osiedla bloków mieszkalnych “Wielkopolska” na Żabieńcu, a w latach 70. na miejscu wyburzanej stopniowo starej zabudowy pojawiły się bloki po północnej stronie ulicy pomiędzy ul. Urzędniczą i Prusa, a po południowej od ul. Hetmańskiej do Obornickiej i w okolicy ul. Bydgoskiej oraz na miejscu zlikwidowanych zakładów Stomil. W 1971 r. została uruchomiona zajezdnia autobusowa MPK “Limanowskiego”. Obecnie ze starej zabudowy ulicy pozostało niewiele budynków skupionych głównie na początkowym i końcowym odcinku ulicy.

Ulica Aleksandrowska jest główną ulicą wylotową z miasta w kierunku Aleksandrowa, Turku i Konina. Stanowi fragment drogi krajowej nr 72. Jednocześnie jest główną drogą północno-zachodniej dzielnicy Łodzi. Ulica ma długość ok. 5,2 km i zaczyna się przy wiadukcie nad linią kolejową Łódź Kaliska - Zgierz jako przedłużenie ul. Limanowskiego, a kończy się na granicy miasta.

Szosa aleksandrowska łącząca obecną ul. Zgierską przy wytyczonym w tym samym czasie Bałuckim Rynku z Aleksandrowem wybudowana została w latach 1858-60. Przecięła istniejący jeszcze wtedy las Żubardź oraz grunty należące do wsi Radogoszcz, Żabieniec, Grabieniec i Kały. Do tego czasu dojazd z Łodzi do Aleksandrowa możliwy był tylko poprzez drogę lutomierską (częściowo dziś nieistniejącą) lub drogę srebrzyńską (obecnie ul. Srebrzyńska) i drogę do folwarku Mania, które na granicy miasta łączyły się z drogą do Rąbienia (ul. Rąbieńska). Od lat 70. XIX w. na wschodnim odcinku szosy rozwijały się osady Nowe Bałuty i Żubardź, a na początku XX w. intensywniejsza zabudowa pojawiła się również we wschodniej części wsi Żabieniec. Skutkiem tego było przyłączenie w 1915 r. tych terenów do Łodzi, a granicę miasta wyznaczyła wybudowana w 1902 r. linia Kolei Warszawsko-Kaliskiej. W 1910 r. wzdłuż szosy poprowadzona została linia tramwaju podmiejskiego do Aleksandrowa. Po I wojnie światowej szosę na terenie Łodzi nazwano ulicą Aleksandrowską, a później nazwa ta pojawiła się również na zachodnim podmiejskim odcinku. W 1926 r. odcinkowi miejskiemu nadano obowiązującą do dziś nazwę Limanowskiego.

W początkowym okresie przy szosie na zachód od przejazdu kolejowego istniały tylko nieliczne zabudowania. W 1902 r. we wsi Kały założono Szpitala dla Psychicznie i Nerwowo Chorych "Kochanówka" (Aleksandrowska 159). Dopiero w okresie międzywojennym w związku z postępującą parcelacją części gruntów rolnych we wsiach, przez które biegła szosa, gęstsza zabudowa w postaci domów i niewielkich kamienic pojawiła się głównie po północnej stronie pomiędzy ul. Szczecińską i Chochoła. Poza tym odcinkiem przybyło niewiele budynków. W 1934 r. nazwę Aleksandrowska zmieniono na Pierackiego.

W 1946 r. wsie Żabieniec, Grabieniec i Kały zostały przyłączone do Łodzi, a ulicy przywrócono nazwę Aleksandrowska. Ulica kończyła się za posesją nr 185 przy drugim zakręcie. W 1954 r. w związku z budową drugiego toru na linii kolejowej wybudowana została po wschodniej stronie przejazdu pętla dla tramwajów linii miejskich, a dla linii podmiejskiej wybudowano pętlę po zachodniej stronie toru kolejowego. Dopiero powstanie w 1965 r. wiaduktu umożliwiło przedłużenie linii miejskich do ul. Aleksandrowskiej i powrót linii podmiejskiej do centrum miasta. W 1961 r. na wolnym terenie po zlikwidowanej jeszcze w latach 20. cegielni uruchomiono nowy zakład Fabryki Transformatorów i aparatury Trakcyjnej “Elta” (Aleksandrowska 67/93). W 1963 r. rozpoczęto budowę pierwszych bloków osiedla mieszkaniowego Teofilów, które w kolejnych etapach realizowanych do 1977 r. powstało po południowej stronie ulicy. Także w 1963 r. po rozpoczęciu budowy wiaduktu przebudowano linię tramwajową na dwutorową na odcinku od wiaduktu do ul. Szczecińskiej, przy której zlokalizowano nową pętlę. Po oddaniu wiaduktu do użytku na pętli kończyła bieg jako pierwsza linia miejska nr 25. W 1971 r. wybudowano kolejną pętle tramwajową przy ul. Chochoła. Po przebudowie w latach 1972-74 w związku powstaniem osiedla Teofilów oraz trwającą po północnej stronie rozbudową dzielnicy przemysłowej ulica do skrzyżowania z ul. Szczecińską zmieniła się w szeroką dwujezdniową arterię. Większość istniejących, choć nielicznych na tym odcinku, starych budynków została rozebrana. W 1988 r. rozszerzono granice Łodzi i po przyłączeniu fragmentu wsi Szatonia ulica wydłużyła się o 350 m.

Od lat 80. w zabudowie ulicy nie zaszły znaczące zmiany. W ostatnim latach od strony osiedla w różnych punktach wybudowano kilka marketów. Na zachód od skrzyżowania z ul. Szczecińską poza zlokalizowanymi tu salonami samochodowymi z wolna przybywa również domów jednorodzinnych. W 1991 r. zlikwidowana została linia tramwaju podmiejskiego, a w ciągu następnych lat rozebrano tory od pętli przy Chochoła w kierunku Aleksandrowa, jednak do dziś nie przystąpiono do planowanej wcześniej przebudowy ulicy od skrzyżowania z ul. Szczecińską do granicy miasta. Jedynie doprowadzono drugi tor do wspomnianej pętli tramwajowej.