Autor Christian Behrens. Pomnik został zrzucony z cokołu w dniu 21 października 1945 podczas uroczystości na którą zaproszono z Krakowa Bolesława Drobnera. Pomnik został ściągnięty na ziemię przy pomocy lin. Główną rolę w jego ściągnięciu z cokołu odegrali chłopi spod Nowego Sącza osiedleni w Leszczyńcu przebrani w ludowe stroje uczestniczący w pochodzie z okazji I Wojewódzkiego Zjazdu PPS.
b/h/2010/2013

Pierwszymi tramwajami kursującymi po Wrocławiu od 1877 roku były wozy tramwajów konnych. Miały one nadwozia drewnianej konstrukcji ustawionej na stalowym podwoziu, ciągnięte przez jednego konia. Składały się one z dwóch pomostów i przedziału pasażerskiego, wzdłuż którego ścian ustawiono parę ławek. Był on wyposażony w 4 pary dużych i 2 pary wąskich, prostokątnych okien, a od pomostów odgrodzony przeszklonymi, drewnianymi drzwiami. Wagon posiadał 14 miejsc siedzących i 12 stojących.
Producentem była firma „P. Herbrand & Company” z Ehrenfeld pod Kolonią.
W 1879 wprowadzono do użytku 8 wagonów letnich (Sommerwagen) z 28 siedzeniami poprzecznymi i 11 miejscami stojącymi.
W latach dziewięćdziesiątych XIX wieku na ulicach Wrocławia pojawiło się kilka wagonów parokonnych. Były one dłuższe, a przez to mogące pomieścić większą liczbę pasażerów. Na dwóch podłużnych ławkach mogło siedzieć 20 osób, a na pomostach stać 12 osób. Ze względu na wagę, wagony te przeznaczono do ciągnięcia przez parę koni. Producentem była fabryka Waggonfabrik Gebr. Hofmann & Comp. A-G, Breslau
Tramwaje konne kursowały we Wrocławiu do 1906 roku.

[v] na podstawie:
Przemysław Wiater : „Historia wrocławskiej komunikacji tramwajowej do 1945 roku”, LIBRA, 2014
Jan Wojcieszak „100 jat tramwajów elektrycznych we Wrocławiu” 1993.

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Ulica prowadząca od południowo-wschodniego narożnika Rynku na południe należy do najstarszych we Wrocławiu. Pierwszy odcinek od Rynku do wewnętrznej fosy wytyczono ok. 1240 r. ale już w początkach XIV w. przedłużono ją do fosy zewnętrznej. Pierwszy zapis pojawia się w 1345 r., gdzie występuje pod nazwą Schwiednitzerstr. (ul. Świdnicka). W XIV w. powstały także dwa zespoły klasztorno-szpitalne związane z zakonem Joannitów (kościół Bożego Ciała) i zakonem Augustianów (kościół św. Doroty). Od początku wznoszono przy ulicy wiele karczm i zajazdów, a także pełniła ona funkcje handlowe. Dalszy rozwój ulicy nastąpił po wyburzeniu fortyfikacji miejskich w 1807 r. Oficjalnie przedłużono ją do obecnej ul. Powstańców Śląskich w 1823 r., nadając nowemu odcinkowi nazwę Neue Schweidnitzerstr. W pierwszej połowie lat 40. XIX w. wzniesiono z inicjatywy Eugena von Vaersta gmach Teatru Miejskiego, który zaprojektował Carl Ferdinand Langhans. Tuż obok powstał w 1846 r. budynek Generalnej Komendantury wg proj. F.A. Stüllera, a w latach 1863-65 budynek hotelu Monopol wg proj. spółki Brost & Grosser, do którego dobudowano w 1892 r. dom towarowy o tej samej nazwie. W pierwszej połowie XX w. najważniejszą budowlą wzniesioną przy ulicy był niewątpliwie olbrzymi dom handlowy firmy Wertheim (1928 r.).

Niestety zniszczenia wojenne nie ominęły tej ulicy. Najbardziej ucierpiały odcinki północny przy Rynku i południowy od pl. Kościuszki do nasypu kolejowego. Luki w zabudowie stopniowo zastąpiono nowymi budynkami nie zawsze godnymi stania przy jednej z bardziej reprezentacyjnych ulic Wrocławia. W latach 70. w trakcie budowy trasy WZ zburzono także wybudowany w latach 30. dom handlowy Bielschowsky proj. Hermana Wahlicha, w którym po wojnie mieściła się m.in. składnica harcerska. Po wybudowaniu trasy WZ zlikwidowano na odcinku od Rynku do pl. Teatralnego linię tramwajową, a także ograniczono ruch samochodowy. W ostatnich latach ulica przeszła generalny remont na wspomnianym wyżej odcinku, który zmieniono jednocześnie w deptak.
Co do nazwy ulicy to przez kilka miesięcy 1945 roku na całej długości obowiązywała historyczna nazwa - ul. Świdnicka. W listopadzie 1945 r. patronem dawnej Neue Schweidnitzerstr. został komediopisarz i poeta Aleksander hr. Fredro. Lecz hrabia miał swą ulicę tylko kilka lat. Już w 1952 r. przyłączono ją do ulicy Świdnicką, którą jednocześnie przemianowano "na wieczne czasy" na ul. Stalingradzką. Na wieczne czasy, czyli na pięć lat, bo do 1957 r. Wtedy przywrócono historyczną nazwę - ul. Świdnicka.