Narożna kamienicy przypisana była do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 29. Numer posesji był podwójny. Dla ul. Głównej 20, zaś dla ówczesnej Schillergasse nr 1. Obiekt zbudowano w 1928 r. w miejscu wyburzonego domu Scholtisa . Projekt przygotował Karel Valoušek, natomiast prace budowlane wykonał najprawdopodobniej Václav Nekvasil. Właścicielami kamienicy byli Josef i Helena Tyrasowie - prowadzili sklep tekstylny (rodzina spoczywa na czeskocieszyńskim cmentarzu żydowskim). Działkę pod budynek nabyli już przed 1924 r. Wcześniej rodzina ta prowadziła restaurację w kamienicy przy ul. Głównej 11 . W kamienicy mieścił się również inny sklep tekstylny należący do Rudolfa Galuschki, który przeprowadził się tu w 1929 r. z Saskiej Kępy nr 2 dalej biuro adwokata Antona Schneeweißa, zakład fryzjerski Karla Kirchnera i Rudolfa Feilhauera, biżuteria Leo Spielera, pralnia firmy Fluss, a także sklep z jarzynami Eugena Müllera. Oprócz sklepów miał tu swój gabinet stomatolog dawny lekarz wojskowy Alojzy Beran z Trzyńca, który w 1937 r. obchodził 70 urodziny (później przeprowadził się do Banku Centralnego - jego miejsce zajął Oskar Roth). W styczniu 1933 r. otwarto tu 52 filię prościejowskiej fabryki konfekcji damskiej, męskiej i dziecięcej "SBOR". Od 1937 r. działa tu maglownia i prasowanie bielizny Herminy Seidmanowej. W tym samym roku otwarto tu sklep RUPA - fabryczny wyrób cukierków i czekolady z siedzibą w Pradze Rudolfa Pachla. Od 1935 r. mieścił się tu sklep tekstylny Eugena Partyki - syn Inocenta restauratora . Według niepotwierdzony informacji w czasie okupacji hitlerowskiej budynek miał należeć do rodziny Partyków za zasługi dla niemieckości. Po wojnie rodzina ta miała zostać wysiedlona. Krótko po II wś. opiekunem prawnym nad mieniem Heleny Tyras został Beck. Jeden z dziedziców - Herma Tyras zmarła w 1975 r. , następny Tyras zmarł w Izraelu.

Ulica powstała w 1905 r. i przypisana była do dzielnicy Kamieniec. Plany dotyczące jej dokładnego przebiegu powstały pięć lat wcześniej, bo 27 kwietnia 1900 r., jednak pierwsze przymiarki i rozważania nad wytyczeniem prowadzono od 1894 r. Wcześniej w miejscu tym prowadziła prosta i około 1 m wąska ścieżka, która zarazem rozgraniczała posesje należące do rodziny Scholtisów oraz Fasala (później Kuppermanna). W 1904 r. miasto wykupiło niezbędne działki od powyższych właścicieli, gdzie znajdowały się zabudowania gospodarcze, które wyburzono w lipcu 1905 r. Chodziło o jeden budynek murowany należący do Scholtisa oraz trzy budynki (dwa murowane i jeden drewniany) należące do Kuppermanna . Przebieg nowej ulicy o standardowej szerokości 12 m został zaprojektowany tak, by jej wyloty od strony Saskiej Kępy oraz Alei arc. Albrechta były prostopadłe. To z kolei spowodowało, iż ulica ta jest w środkowym odcinku załamana. W 1906 r. została oficjalnie nazwana Schillergasse (na cześć poety Friedricha Schillera ). W tym samym roku zamierzano wynająć tymczasowo niezabudowane działki należącą do rodziny Scholtisów pod tzw. Przedtargi, które w późniejszym okresie odbywały się na zakupionej od rodziny Tetlów działce na obecnym rynku w Cz. Cieszynie. Nie było to pierwsze zagospodarowanie tych terenów, albowiem już w 1895 r. odbył się tam występ cyrku braci Wollnerów. Specjalny namiot mógł pomieścić aż 2000 osób. W 1900 r. w tym samym miejscu miał stacjonować cyrk Victor, jednak w wyniku protestu właścicieli pobliskich domów, którzy obawiali się ryzyka pożaru, cyrk został przeniesiony na plac zabaw dla dzieci przy ówczesnej Kaistraße. Do około 1928 r. ulica była w znacznej mierze nieprzejezdna, gdyż na skrzyżowaniu z Saską Kępą znajdował się drewniany kiosk , który został usunięty najprawdopodobniej podczas budowy nowej kamienicy Tyrasa . Zmiany nazwy ulicy były następujące: 1920 - 1930 Schillergasse - Schillerova ulice. W języku polskim stosowano nieoficjalną nazwę ul. Schillera, gdyż w tym okresie miasto posiadało tylko czesko-niemieckie nazwy ulic. Po przyłączeniu w październiku 1938 r. Czeskiego Cieszyna do Polski początkowo pozostawała ul. Schillera, jednak 1 czerwca 1939 r. przemianowano ją na ul. Grunwaldzką. W 1939 - 1945 została połączona z sąsiednią ulicą Hohenegger-Strasse. Od 1945 aż po współczesność ul. Vrchlického (nazwana została na cześć poety Jaroslava Vrchlickiego ). Po wprowadzeniu dwujęzycznych nazw ulic w 2007 r. również ul. Vrchlickiego.