Tradycje handlowe Bielska sięgają XII wieku, kiedy jako leżąca na szlaku handlowym, prowadzącym z Rusi przez Kraków na Morawy, nazwanym później solnym, osada targowa, przyciągała kupców z wielu krajów.
Tradycje handlowe Bielska sięgają XII wieku, kiedy jako leżąca na szlaku handlowym, prowadzącym z Rusi przez Kraków na Morawy, nazwanym później solnym, osada targowa, przyciągała kupców z wielu krajów.
Późniejsza historia przypisała miastu rolę granicznego, co korzystnie wpływało na rozwój handlu i przemysłu na tym terenie. Organizowano cieszące się uznaniem kupców przyjeżdżających z różnych stron targi i jarmarki.
Na przełomie XVII i XVIII wieku Bielsko staje się potężnym ośrodkiem rzemieślniczym Śląska Cieszyńskiego. W szybkim tempie rozwija się sukiennictwo. Lokalni rzemieślnicy uzyskują przywilej handlu swoimi wyrobami w Rzeczypospolitej, a w 1686r. przywilej wolnego składu, co otwiera rynki zbytu i wpływa na rozwój miasta, przemysłu i handlu. Powstały pierwsze manufaktury, a z nimi cała infrastruktura niezbędna do produkcji sukna.
W 1744r. Maria Teresa Habsburg dekretem ustanawia comiesięczne targi oraz 4 jarmarki do handlu przywożonym tu bydłem. Przez Bielsko, przez Wzgórze Miejskie (obecna ul.Cieszyńska), wiedzie jedyna droga handlowa łącząca Wiedeń z Rzecząpospolitą. Stanowi ona ważny trakt komunikacyjny, na którym kursuje poczta konna i stałe połączenie dyliżansowe ze Lwowem i stolicą monarchii. Bielsko urasta do miasta strategicznego, a w 1754r. nawet Księstwa Bielskiego. Ślady „handlowej świetności” miasta doświadczamy na każdym kroku. Pozostały po niej piękne kamienice dawnych właścicieli interesów handlowych t.j. barokowa Kamienica Kałuży, wąskie brukowane uliczki, główny plac targowy – plac Starego Miasta.
Podczas prowadzonych prac archeologicznych na dawnym Wzgórzu Miejskim, dokonano interesującego odkrycia. Pod powierzchnią placu Starego Miasta pracującym archeologom ukazały się fragmenty ruin wzniesionego w XVII wieku budynku wagi miejskiej oraz mieszkania obsługującego ją „ważnika”. Zabudowania uległy zniszczeniu w II połowie XVIII wieku, ponieważ Samuel Joanny, wykonując w 1801r. zachowany do dziś dzień drzeworyt – panoramę miasta, nie ujął już w nim „wagi miejskiej”. Odkrycie uznano jednak za kolejne świadectwo świetności dawnego bielskiego handlu i po odrestaurowaniu i zabezpieczeniu ruin pancernymi płytami szklanymi udostępniono dla zwiedzających starówkę jako ekspozycję archeologiczną.
