Charakterystyczny obiekt rosyjskich fortów z II połowy XIX wieku. Budowana wzdłuż osi fortu kazamata osiowa, zwana też główną, oprócz niej fort miał jeszcze kazamaty boczne, jednak do dziś zachowała się jedynie kazamata główna. W okresie międzywojennym południowy stok kazamaty pełnił rolę kulochwytu dla urządzonej w forcie strzelnicy wojskowej. Jeszcze w latach sześćdziesiątych dzieciaki z pobliskiego osiedla wydłubywały z wału ziemnego pociski ze strzelnicy. Jeszcze jakiś czas po wojnie kazamata była wykorzystywana na stajnię, a w latach późniejszych jako magazyn zapasów żywności dla garnizonu. W latach 70-tych z inicjatywy komendanta Szkoły Orląt próbowano zagospodarować pozostałości fortu. Na górze kazamaty u jej zachodniego krańca wybudowano wiatę kawiarenki/sklepiku czynnego w czasie pikników i festynów, do dziś pozostały mury po niej. Na jej szczyt prowadziły schodki od strony zachodniej, dziś już prawie niewidoczne oraz krótsze od strony wschodniej, które jeszcze widać, do których prowadzą nasypy o łagodniejszych zboczach wykorzystywane wcześniej zimą do zjazdu na sankach. Obecnie kazamata nie jest wykorzystywana. Do dziś zachowało się jedynie północne wejście do kazamaty, zachodnie zamurowano pozostawiając prześwit nad wejściem. Od strony południowej wejście niemal całkiem zasypane, widoczny jest jedynie wąski prześwit.

Zamiary rozbudowy twierdzy bastionowej Iwangorod o dodatkowy zewnętrzny pierścień fortów spowodowały decyzję o budowie fortu III. Broniącego dostępu do cytadeli od strony wschodniej. Powstawał on, tak jak inne, w latach 1882-1887. Ulokowano go na drodze od pałacu do osady Bobrowniki, będącej niegdyś główną osią komunikacyjną dóbr bobrownicko-dęblińskich, która straciła nieco na znaczeniu po lokowaniu osady Irena. Takie umiejscowienie spowodowało, że droga zamiast iść prosto do pałacu musiała okrążać fort od północy, a po powstaniu lotniska stopniowo likwidowana, dziś istnieje tylko jej fragment od rynku w Bobrownikach do cmentarza parafialnego na skraju terenu lotniska. Istniejące dziś drogi pomocnicze przy lotnisku przebiegają nieco inaczej.

Sam fort zajmował powierzchnię 5,6 ha, jednak wraz z otaczającym go przedpolem taktycznym i z przedstokiem była to już powierzchnia 27 hektarów.

Teren ten zajmowała wówczas wieś Dęblin, nastąpiło więc wykwaterowanie włościan z tej wsi. Nadano im ziemię i pozwolono osiedlić się w parcelowanym folwarku Moszczanka, tym samym z przeniesienia mieszkańców powstała wieś Nowy Dęblin, a nazwę Dęblin zachował jedynie folwark. Dzisiejsza nazwa Fortu III - Fort "Dęblin" nawiązuje właśnie do nazwy zlikwidowanej wówczas wsi. Wraz z wykwaterowaniem wsi prawdopodobnie podjęto decyzję o wywłaszczeniu Fiodora Paskiewicza z pałacu, przeznaczając go na kasyno oficerskie. Była to forma retorsji ze strony cara, ponieważ syn sławnego Iwana Paskiewicza nie był tak oddany caratowi jak ojciec.

Tak jak większość fortów, również ten wybudowano na bazie pięciokąta. Na załamaniach wałów, od czoła fortu, wybudowano kaponiery: czołową i dwie barkowe. Na osi fortu kazamatę osiową natomiast, od strony wjazdu do fortu, na najdłuższym boku, w miejscu lekkiego załamania wklęsłego, lokowano kaponierę szyjową. Oprócz tego wewnątrz fortu w pobliżu wejścia do kazamaty osiowej otoczone dodatkowymi nasypami ziemnymi lokowano koszary szyjowe.

W okresie międzywojennym używano nazwy Fort Księcia Józefa Poniatowskiego.

Wycofując się w 1915 wojska rosyjskie wyburzyły co ważniejsze umocnienia. Ze zdjęć z okresu międzywojennego wynika jednak, że ogólny stan fortu pozostał zachowany. Dopiero zdjęcia z 1940 wskazują na to, że spora część fortu została zniwelowana, być może w wyniku uszkodzeń z września 1939 i postanowiono ich nie odbudowywać. Do dnia dzisiejszego nie zachowała się w ogóle północna część fortu, a z zachowanych elementów są: kazamata osiowa, kaponiera szyjowa, południowa kaponiera barkowa z przylegającym do niej fragmentem fosy i muru przeciwskarpowego. Reszta została wyburzona, splantowana i inaczej zagospodarowana, jak np. wał artyleryjski, doszły też nowe zabudowania nie mające nic wspólnego z pierwotnym fortem.