Kamienica Konczakowskich - Pierwotnie w tym miejscu znajdowały się dwa budynki renesansowe, jednopiętrowe, podcieniowe, wzniesione w XVI wieku. Po pożarze w 1789 r. oba domy scalono, zamurowano podcienia i częściowo zburzono narożną oś budynku w związku z koniecznością poszerzenia ulicy prowadzącej do bramy miejskiej, wykonano też wspólną fasadę w stylu klasycystycznym. Renesansowy kształt i wystrój zachował budynek stanowiący obecnie prawą część scalonego obiektu z szeroką sienią sklepioną krzyżowo z dekoracyjnymi żebrami sklepiennymi i zwornikami – w kluczu gmerk z datą (15)73. Na parterze zachowały się trzy portale kamienne. Po prawej stronie budynku wyeksponowano profilowane archiwolty dawnych podcieni. Sień prowadzi na dziedziniec z arkadowym krużgankiem na dwóch bokach.
W 1886 r. kamienice o numerach konskrypcyjnych 106 i 107 odkupił Józef Konczakowski od Ernestiny Golinger. Szybko przekształcił on niewielki sklep w dużą i dobrze prosperującą firmę. Po jego śmierci w 1909 roku interes przejął jego syn Bruno. Renomę firmy potwierdzał tytuł c.k. dostawcy dworu ( K.u.K. Hoflieferant ), który otrzymali ojciec, a później syn. Bruno Konczakowski jest znany głównie z racji swojej pasji kolekcjonerskiej. Zgromadził imponujący zbiór dzieł sztuki, starodruków, a zwłaszcza militariów. Fakt ten przypomina pamiątkowa tablica u wejścia do kamienicy. Militaria z kolekcji Konczakowskiego stanowią trzon wyposażenia zbrojowni na Wawelu. Część jego zbiorów mieści się w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, oraz w muzeum w Cieszynie. Wpis do rejestru zabytków nr A-257/77 dnia 17.10.1977 r.