Przedstawiane egzemplarze wyprodukowane zostały w 1985 roku i w listopadzie tegoż samego roku rozpoczęły służbę z numerami 692 i 693 (numery fabryczne 2137 i 2138) w MPK Częstochowa. Prawdopodobnie nigdy nie jeździły ze sobą w parze. Przez 35 lat wykonały na częstochowskich torach po ponad 1 700 000 km i w tym czasie były poddane dwóm naprawom głównym (w 1995 i 2004 r.). Jedynymi zastosowanymi zmianami w stosunku do stanu fabrycznego były: przebudowa kabiny i pulpitu motorniczego, wymiana drzwi zewnętrznych, malowanie proszkowe poręczy, montaż przetwornicy statycznej i wymiana wykładziny podłogowej. Pod koniec 2020 roku wagony zostały zakupione przez osobę prywatną i przewiezione do Wrocławia, gdzie otrzymały numery 2566 i 2567. Niewątpliwym ich atutem jest zachowanie oryginalnego wyglądu i rozwiązań technicznych. Oba wozy na ścianach czołowych posiadają oryginalne gniazda do sterowania wielokrotnego, a drzwi wciąż są uruchamiane silnikami szczotkowymi na 40V. Podobnych tramwajów we Wrocławiu nie ma od kilkunastu lat. Nieoryginalne stanowiska motorniczego jak i pulpity zostały już przywrócone do pierwotnego wyglądu. W najbliższym czasie w jednym z wagonów zostanie wymieniona przetwornica statyczna na wirową oraz drzwi. Obecnie oba wozy noszą częstochowskie barwy, lecz w przyszłości przynamniej jeden zostanie przemalowany i ucharakteryzowany do wyglądu z okresu dostaw fabrycznie nowych wagonów 105Na dla Wrocławia. Docelowo będą to sprawne technicznie eksponaty muzealne, użytkowane jako wagony turystyczne.

wg opisu KSTM

http://kstm.pl/pl/plug.html"

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Najstarszy odcinek ulicy (od pl. 1. Maja) pokrywa się z biegiem dawnej drogi biegnącej w stronę Brandenburgii i Saksonii. Była to wtedy główna droga Przedmieścia Mikołajskiego. Około XVI w. ulica byla luźno zabudowana a po obu jej stronach rozciągały się ogrody. Gwałtowny rozwój nastąpił po zdobyciu Wrocławia przez wojska francuskie na początku XIX wieku. Wtedy zaczęły powstawać pierwsze kamienice. Od lat 70. XIX w. w związku ze zwiększeniem urbanizacji przedmieścia zabudowa została jeszcze bardziej zagęszczona. W XX wieku stanowiły ją już głównie kamienice czynszowe o różnym standarcie. Przy ulicy były to okazałe budynki dla bogatszych zaś oficyny zamieszkiwali głównie biedni pracownicy pobliskich fabryk. Odmienna zabudowa charakteryzowała młodszy odcinek ulicy. Były to głównie budynki z lat 20. w rejonie Szczepina i Popowic.
Omawiając nazwę ulicy trzeba zaznaczyć, że na obecną ul. Legnicką składają się dwie przedwojenne ulice:

- Friedrich-Wilhelm-Str. od pl. 1. Maja do pl. Strzegomskiego. Patronem był pruski król Fryderyk Wilhelm III (1770-1840)

- Frankfurterstr. od pl. Strzegomskiego do ul. Na Ostatnim Groszu. Nazwa pochodziła od miasta Frankfurt nad Odrą, w stronę którego ulica prowadzi. Do ok. 1910 r. ten odcinek był częścią szosy berlińskiej (Berliner Chaussee).

W 1945 r. zabudowa tej szerokiej, reprezentacyjnej ulicy została zrównana z ziemią. Przez rok ulica już na całej długości (od pl. 1. Maja do ul. Na Ostatnim Groszu) funkcjonowała pod nazwą ul. Lignickiej. W tym roku skorygowano nazwę miasta Legnica i od tego czasu obowiązuje obecna nazwa. W latach 70. wzdłuż ulicy wniesiono osiedla bloków z wielkiej płyty.