starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 1 głos | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Komunikacja miejska we Wrocławiu › Tramwaje we Wrocławiu › Škoda 16T |
28 listopada 2010 , Škoda 16T rusza z przystanku "Arkady Capitol" w kierunku Krzyków.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2016 styczeń
10 lat 3 miesiące 16 dni |
Dodane: 23 marca 2023, godz. 22:12:35
Źródło: Paulus – zbiory prywatne
Rozmiar: 1900px x 1257px
Aparat: KODAK DX7440 ZOOM DIGITAL CAMERA
1 / 125sƒ / 4ISO 807mm
0 pobrań 637 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Paulus
Obiekty widoczne na zdjęciu
Škoda 16T
więcej zdjęć (66)
Zbudowano: 2006
Dawniej: Skoda 16T
Škoda 16 T – oznaczenie tramwaju przeznaczonego dla Wrocławia. Jego produkcja prowadzona była w latach 2006-2007 w zakładach Škoda Transportation w Pilznie w Czechach.
Tramwaj ten, wywodzący się z prototypowego modelu Škoda 05 T, jest pięcioczłonowym tramwajem niskopodłogowym z 65% niskiej podłogi w środkowych członach. Pudło oparte jest na trzech wózkach: dwa skrajne wyposażone są w dwa trójfazowe, asynchroniczne silniki zasilane przez chłodzone powietrzem falowniki IGBT, a środkowy jest toczny. Tramwaj posiada elektrohydrauliczny hamulec tarczowy, elektromagnetyczny hamulec szynowy oraz trakcyjny (z odzyskiem energii lub wytracaniem jej w rezystorach). Siedzenia w 1., 3. i 5. członie ustawione są bokiem do kierunku jazdy (tyłem do okien). Wygląd pudła wagonu zaprojektowany został przez studio Porsche Design.
Dane techniczne:
Długość 30 250 mm, szerokość 2460 mm, wysokość 3400 mm, masa 37 360 kg, liczba miejsc 243 (w tym 69 siedzących), 4 silniki po 95 kW.
[v] na podst.:
Tramwaj ten, wywodzący się z prototypowego modelu Škoda 05 T, jest pięcioczłonowym tramwajem niskopodłogowym z 65% niskiej podłogi w środkowych członach. Pudło oparte jest na trzech wózkach: dwa skrajne wyposażone są w dwa trójfazowe, asynchroniczne silniki zasilane przez chłodzone powietrzem falowniki IGBT, a środkowy jest toczny. Tramwaj posiada elektrohydrauliczny hamulec tarczowy, elektromagnetyczny hamulec szynowy oraz trakcyjny (z odzyskiem energii lub wytracaniem jej w rezystorach). Siedzenia w 1., 3. i 5. członie ustawione są bokiem do kierunku jazdy (tyłem do okien). Wygląd pudła wagonu zaprojektowany został przez studio Porsche Design.
Dane techniczne:
Długość 30 250 mm, szerokość 2460 mm, wysokość 3400 mm, masa 37 360 kg, liczba miejsc 243 (w tym 69 siedzących), 4 silniki po 95 kW.
[v] na podst.:
Tramwaje we Wrocławiu
więcej zdjęć (84)
Zbudowano: 1877/1893
Dawniej: Straßenbahn in Breslau
Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.
Komunikacja miejska we Wrocławiu
więcej zdjęć (5)
ul. Świdnicka
więcej zdjęć (4180)
Dawniej: Schweidnitzer Strasse, Neue Schweidnitzer Strasse, Aleksandra Fredry, Stalingradzka
Ulica prowadząca od południowo-wschodniego narożnika Rynku na południe należy do najstarszych we Wrocławiu. Pierwszy odcinek od Rynku do wewnętrznej fosy wytyczono ok. 1240 r. ale już w początkach XIV w. przedłużono ją do fosy zewnętrznej. Pierwszy zapis pojawia się w 1345 r., gdzie występuje pod nazwą Schwiednitzerstr. (ul. Świdnicka). W XIV w. powstały także dwa zespoły klasztorno-szpitalne związane z zakonem Joannitów (kościół Bożego Ciała) i zakonem Augustianów (kościół św. Doroty). Od początku wznoszono przy ulicy wiele karczm i zajazdów, a także pełniła ona funkcje handlowe. Dalszy rozwój ulicy nastąpił po wyburzeniu fortyfikacji miejskich w 1807 r. Oficjalnie przedłużono ją do obecnej ul. Powstańców Śląskich w 1823 r., nadając nowemu odcinkowi nazwę Neue Schweidnitzerstr. W pierwszej połowie lat 40. XIX w. wzniesiono z inicjatywy Eugena von Vaersta gmach Teatru Miejskiego, który zaprojektował Carl Ferdinand Langhans. Tuż obok powstał w 1846 r. budynek Generalnej Komendantury wg proj. F.A. Stüllera, a w latach 1863-65 budynek hotelu Monopol wg proj. spółki Brost & Grosser, do którego dobudowano w 1892 r. dom towarowy o tej samej nazwie. W pierwszej połowie XX w. najważniejszą budowlą wzniesioną przy ulicy był niewątpliwie olbrzymi dom handlowy firmy Wertheim (1928 r.).
Niestety zniszczenia wojenne nie ominęły tej ulicy. Najbardziej ucierpiały odcinki północny przy Rynku i południowy od pl. Kościuszki do nasypu kolejowego. Luki w zabudowie stopniowo zastąpiono nowymi budynkami nie zawsze godnymi stania przy jednej z bardziej reprezentacyjnych ulic Wrocławia. W latach 70. w trakcie budowy trasy WZ zburzono także wybudowany w latach 30. dom handlowy Bielschowsky proj. Hermana Wahlicha, w którym po wojnie mieściła się m.in. składnica harcerska. Po wybudowaniu trasy WZ zlikwidowano na odcinku od Rynku do pl. Teatralnego linię tramwajową, a także ograniczono ruch samochodowy. W ostatnich latach ulica przeszła generalny remont na wspomnianym wyżej odcinku, który zmieniono jednocześnie w deptak.
Co do nazwy ulicy to przez kilka miesięcy 1945 roku na całej długości obowiązywała historyczna nazwa - ul. Świdnicka. W listopadzie 1945 r. patronem dawnej Neue Schweidnitzerstr. został komediopisarz i poeta Aleksander hr. Fredro. Lecz hrabia miał swą ulicę tylko kilka lat. Już w 1952 r. przyłączono ją do ulicy Świdnicką, którą jednocześnie przemianowano "na wieczne czasy" na ul. Stalingradzką. Na wieczne czasy, czyli na pięć lat, bo do 1957 r. Wtedy przywrócono historyczną nazwę - ul. Świdnicka.
Niestety zniszczenia wojenne nie ominęły tej ulicy. Najbardziej ucierpiały odcinki północny przy Rynku i południowy od pl. Kościuszki do nasypu kolejowego. Luki w zabudowie stopniowo zastąpiono nowymi budynkami nie zawsze godnymi stania przy jednej z bardziej reprezentacyjnych ulic Wrocławia. W latach 70. w trakcie budowy trasy WZ zburzono także wybudowany w latach 30. dom handlowy Bielschowsky proj. Hermana Wahlicha, w którym po wojnie mieściła się m.in. składnica harcerska. Po wybudowaniu trasy WZ zlikwidowano na odcinku od Rynku do pl. Teatralnego linię tramwajową, a także ograniczono ruch samochodowy. W ostatnich latach ulica przeszła generalny remont na wspomnianym wyżej odcinku, który zmieniono jednocześnie w deptak.
Co do nazwy ulicy to przez kilka miesięcy 1945 roku na całej długości obowiązywała historyczna nazwa - ul. Świdnicka. W listopadzie 1945 r. patronem dawnej Neue Schweidnitzerstr. został komediopisarz i poeta Aleksander hr. Fredro. Lecz hrabia miał swą ulicę tylko kilka lat. Już w 1952 r. przyłączono ją do ulicy Świdnicką, którą jednocześnie przemianowano "na wieczne czasy" na ul. Stalingradzką. Na wieczne czasy, czyli na pięć lat, bo do 1957 r. Wtedy przywrócono historyczną nazwę - ul. Świdnicka.