Bazylika Katedralna Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu (niem. Domkirche zum Heiligen Kreuz in Oppeln) - pierwszy kościół w tym miejscu wzniósł Bolesław Chrobry ok. 1005. Biskup wrocławski Klemens przekazał kościołowi relikwię Krzyża Świętego, od którego świątynia wzięła wezwanie. W 1232 kościół podniesiono do rangi kolegiaty. Pod koniec XIII w. wzniesiono nową wczesnogotycką bazylikę, którą po pożarze w 1415 odbudowano do końca XV w. w stylu gotyckim. Wzniesiono wtedy prezbiterium, halowy korpus główny i dolne partie wież oraz trzy kaplice: Trójcy Świętej (w której został pochowany ostatni książę opolski Jan II Dobry), św. Jadwigi i św. Anny. W 1702 z Piekar Śląskich przywieziono cudowny obraz Matki Bożej, czczony odtąd jako Obraz Matki Bożej Opolskiej, koronowany 21 czerwca 1983 przez papieża Jana Pawła II na Górze Świętej Anny. W 1899 nadbudowano wieże w stylu neogotyckim o wysokości 73 m. Bazylika mniejsza od 1934, prokatedra 1945-1972, katedra od 28 czerwca 1972.

Info [ Wikipedia]

Pierwsze starania, aby utworzyć nową parafię sięgają 1897 r. Kościół wybudowano w latach 1923-1925 staraniem ks. prałata Józefa Kubisa. Parafia ta została erygowana przez kardynała Adolfa Bertrama i powstała w wyniku podziału parafii Podwyższenia Krzyża Świętego. Świątynię konsekrowano 26 października 1925 r. Pierwszym proboszczem został ks. Franciszek Sonnek. Dwa ołtarze w nawach bocznych są dziełem rzeźbiarza Schreinera z Monachium. Drogę krzyżową namalował prof. Kasper Schleibner z Monachium w 1928 r. W lutym 1929 r. poświęcono organy wykonane przez Berschdorfa z Nysy.

Opolski ratusz był drewnianym domem kupieckim do XIV wieku, kiedy to został przemianowany na siedzibę władz miejskich i przebudowany przy użyciu cegieł. Kupieckie kramy przeniosły się wówczas na zewnątrz, do przybudówek zasłaniających ścianę zachodnią ratusza. W dawnych wiekach właśnie przed ratuszem koncentrowało się życie handlowo - rozrywkowe miasta. Odbywały się tu wielkie doroczne jarmarki. W XVIII wieku przed głównym wejściem stał pręgierz miejski do wymierzania kar ustanowionych wyrokiem sądu wójtowskiego. W 1794 roku został tu publicznie wychłostany i wypędzony z miasta buntownik chłopski- Marek z Jemielnicy. Opolski ratusz, podobnie zresztą jak i całe miasto, płonął wiele razy. Z jednym z pożarów wiąże się pewna ciekawostka. Otóż w 1818 roku podczas remontu głowicy wieży znaleziono w jej kopule medalion z informacją o tragicznym roku 1736, w którym dotknęły opolan dwie klęski- wody i głodu. Rewers medalionu przedstawiał deszcz i napis "O jak dużo! Śląska klęska powodziowa- 1736", zaś na awersie- stodoła ze snopkami i małą ilością ziarna oraz napis: "O jak mało! Śląska klęska głodu- 1736". Do gmachu prowadziły dwa wejścia; obydwa znajdowały się w tych samych miejscach, co dziś. Wejście główne, od strony wschodniej, oraz drugie- od strony północnej, które dziś służy przede wszystkim młodym parom, zawierającym związek małżeński w opolskim Urzędzie Stanu Cywilnego. Dzisiejszy kształt architektoniczny ratusza pochodzi z roku 1936. Warto bowiem wiedzieć, że w 1933 roku władze miejskie zdecydowały się wyburzyć szpecące Rynek kramy. Kiedy jednak przystąpiono do ich rozbiórki, mocno nadwerężona zachodnia ściana wieży, zawaliła się.

Odbudowana wieża otrzymała nieco inny kształt oraz została podwyższona (dziś mierzy 65 metrów) Przy okazji odrestaurowano cały ratusz, dobudowano południowe skrzydło wzbogacone arkadami.

bonczek/hydroforgroup/2006 -

/p>