Kolej Warszawsko-Wiedeńska – linia kolejowa o długości 319,031 km, łącząca Warszawę z Katowicami.

Projekt budowy linii kolejowej z Warszawy do granicy z zaborem austriackim powstał już w 1835. Ponieważ ze stacji Granica w miejscowości Maczki (obecnie dzielnica Sosnowca), leżącej nad granicą zaborów, projektowany szlak miał się łączyć z linią kolejową przez Kraków do Wiednia, projektowana linia otrzymała nazwę: Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska. Trasę przeprowadzono według projektu inż. Stanisława Wysockiego.

W pierwszym roku funkcjonowania kolei (1845) przewieziono 143 600 pasażerów i 143 300 cetnarów towarów. Tabor kolejowy wówczas składał się z 8 lokomotyw parowych (opalanych drewnem), 58 wagonów osobowych i 62 towarowych. W 1848 liczba lokomotyw sięgnęła już 35, wagonów osobowych 87 i towarowych 312.

Kolej poddawana była stałej modernizacji technicznej, łącznie z rozwojem techniki kolejowej. Od 1859 parowozy opalano węglem. W latach od 1860 do 1880 ułożono drugi tor od Warszawy do Ząbkowic. W 1890 liczba lokomotyw sięgnęła 287, wagonów osobowych 432 i towarowych 8718; liczba przewiezionych pasażerów sięgnęła 2,5 miliona, a ładunków 2,7 miliona ton. Do 1901 lokomotywy dla kolei warszawsko-wiedeńskiej kupowano w fabrykach zachodnioeuropejskich, dopiero po tej dacie używano lokomotyw rosyjskich, jednakże różniących się szerokością toru.

Łącznie z budową kolei, w Warszawie w 1845 zbudowano okazały gmach Dworca Wiedeńskiego, projektu arch. Henryka Marconiego. Dworzec nie zachował się do dzisiejszych czasów; w jego miejscu znajduje się obecnie stacja metra "Centrum". W Warszawie umiejscowiono też Warsztaty Główne kolei. W 1875 otwarto Szkołę Techniczną Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej.

W latach 1857-64 kolej była dzierżawiona przez spółkę niemiecką, poza tym okresem pozostawała w polskich rękach. W 1912 Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska została upaństwowiona przez rząd rosyjski. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, została włączona do systemu kolei polskich.

Źródło - wikipedia

Budynek dworcowy pierwotnie mieścił biura zarządców stacji, jak i pomieszczenia obsługi podróżnych. W związku z rozwojem miasta i przebudową sieci kolejowej ok. roku 1910 wybudowano drugi budynek dworcowy popularnie zwany "żółtym dworcem". Tam znajdowały się biura, kasy biletowe i poczekalnie. W późniejszych latach budynek starego dworca (Dworca Wiedeńskiego) mieścił zarówno nastawnię dysponującą, jak i biura naczelnika i zastępcy, biura spedycji handlowej, schroniska drużyn manewrowych i rewidentów, pomieszczenia przekaźnikowni i agregatu prądotwórczego. Na parterze mieściła się nastawnia dysponująca a wejście do niej znajdowało się na ścianie północnej (przy peronie) pierwsze drzwi od wschodu. Kolejne wejście na tej ścianie prowadziło do przekaźnikowni i biur spedycji kolejowej. Na ścianie wschodniej wejście do klatki schodowej, prowadzącej do schroniska manewrowych na parterze i biur naczelników na piętrze. Wejście od strony południowej prowadziło do schroniska rewidentów. Na ścianie zachodniej znajdowały się drzwi prowadzące m. in do pomieszczenie agregatu prądotwórczego.
Około roku 2013 budynek został wyłączony z eksploatacji, po oddaniu do ruchu nowej, kontenerowej nastawni dysponującej nieopodal przejścia dla pieszych.