Pierwszymi tramwajami kursującymi po Wrocławiu od 1877 roku były wozy tramwajów konnych. Miały one nadwozia drewnianej konstrukcji ustawionej na stalowym podwoziu, ciągnięte przez jednego konia. Składały się one z dwóch pomostów i przedziału pasażerskiego, wzdłuż którego ścian ustawiono parę ławek. Był on wyposażony w 4 pary dużych i 2 pary wąskich, prostokątnych okien, a od pomostów odgrodzony przeszklonymi, drewnianymi drzwiami. Wagon posiadał 14 miejsc siedzących i 12 stojących.
Producentem była firma „P. Herbrand & Company” z Ehrenfeld pod Kolonią.
W 1879 wprowadzono do użytku 8 wagonów letnich (Sommerwagen) z 28 siedzeniami poprzecznymi i 11 miejscami stojącymi.
W latach dziewięćdziesiątych XIX wieku na ulicach Wrocławia pojawiło się kilka wagonów parokonnych. Były one dłuższe, a przez to mogące pomieścić większą liczbę pasażerów. Na dwóch podłużnych ławkach mogło siedzieć 20 osób, a na pomostach stać 12 osób. Ze względu na wagę, wagony te przeznaczono do ciągnięcia przez parę koni. Producentem była fabryka Waggonfabrik Gebr. Hofmann & Comp. A-G, Breslau
Tramwaje konne kursowały we Wrocławiu do 1906 roku.

[v] na podstawie:
Przemysław Wiater : „Historia wrocławskiej komunikacji tramwajowej do 1945 roku”, LIBRA, 2014
Jan Wojcieszak „100 jat tramwajów elektrycznych we Wrocławiu” 1993.

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Ulica w kształcie, w jakim możemy ją częściowo podziwiać do dzisiaj powstała dopiero w drugiej połowie XIX wieku. Wcześniej była to zwykła polna droga, rzadko zabudowana wiejskimi domami, za którymi ciągnęły się rozległe ogrody. Właśnie od tych ogrodów wzięła się przedwojenna nazwa ulicy – Gartenstrasse (Ogrodowa). Nazwę tą wprowadzono oficjalnie w 1823 r., lecz we wcześniejszych wiekach można spotkać także inne nazwy. Odcinek od ul. Grabiszyńskiej do ul. Stawowej zwano Wielkim Wygonem (Große Anger), a od ul. Stawowej do ul. Dworcowej Nowym Wygonem (Neue Anger) później określany jako Angergasse. Ten ostatni odcinek nosił też czasowo nazwę Am Oberschlesischen Bahnhof lub Am Hauptbahnhof (sam plac przed Dworcem Głównym). Jakby tego było mało to do 1906 r. do Gartenstr. zaliczana była także obecna ul. Gabrieli Zapolskiej. Szybki rozwój ulicy nastąpił po wyburzeniu przez Francuzów fortyfikacji miejskich w 1807 r., a następnie przez wybudowanie w połowie XIX w. najpierw Dworca Górnośląskiego, a następnie Dworca Głównego. Ulica stała się reprezentacyjną arterią Przedmieścia Świdnickiego. W rejonie dworca powstawały hotele (Kronprinz, Nord, Vier Jahreszeiten), ośrodki kulturalne (Dom Koncertowy, obecny Teatr Polski, kino Capitol), urzędy (Śląski Sejm Krajowy, Dyrekcja Kolei).

W czasie II wojny światowej zabudowa ulicy została w znacznym stopniu zniszczona. Luki w zabudowie zaczęto uzupełniać już w latach 50. i 60. na północnej stronie ulicy i w rejonie placu Legionów. W 1961 r. ulicę przedłużono od pl. Legionów od pl. Orląt Lwowskich.
Przez pierwsze dwa powojenne lata ulica nosiła przetłumaczoną niemiecką nazwę czyli była to ul. Ogrodowa. W kwietniu 1947 r. patronem ulicy został Karol Świerczewski (1897-1947), generał, działacz komunistyczny, zabity 28 III 1947 r. przez oddział UPA pod Jabłonkami w Bieszczadach. Od 1992 r. patronem jest marszałek Józef Klemens Piłsudski (1867-1935), pierwszy Marszałek Polski, mąż stanu, Naczelnik Państwa, dwukrotny premier II RP.