Historia Szybu



Kopalnia „Szombierki” („Hohenzollern”) powstała w 1870 roku z połączenia pól górniczych Hohenzollern, Kleine, Comtesse i Elinor. Należała do Joanny Schaffgotsch, następnie do spółki Graflich Schaffgotsche Werke. W latach 1870 – 1873 zbudowano szyby: odwadniający „Hohenzollern” („Ewa”) i wydobywczy „Kaiser Wilhelm” („Krystyna”). W 1873 roku kopalnia rozpoczęła wydobycie. Urobek ciągnięto na górę przy użyciu bębnowej maszyny wyciągowej o mocy 180 KM. W pierwszym roku swojego istnienia kopalnia wydobyła 4627 ton węgla.



Uroczyste oddanie do użytku pierwszych szybów nastąpiło 8 lipca 1873 roku w obecności hrabiostwa von Schaffgotsch i licznego grona znaczących osobistości na Śląsku. W pierwszym roku kopalni zatrudniała 174 robotników i 6 kobiet. Z końcem XIX wieku zatrudnienie przekroczyło 1200 osób, a dzienne wydobycie 1400 ton węgla.



W pierwszych latach XX wieku pogłębiono szyb „Krystyna” do poziomu 250 metrów, a w jego przedziale zachodnim rozpoczęto ciągnienie urobku z tego poziomu. W 1906 roku przekazano do eksploatacji przedział wschodni tego szybu również do poziomu 250 metrów. W 1908 roku przedłużono do tego poziomu również dwa inne szyby: podsadzkowy „Jadwiga” oraz „Janina”. W latach 1917 – 1920 szyb „Krystyna” pogłębiono do nowego poziomu 340 metrów i na tym poziomie rozpoczęto drążenie przekopów udostępniających. W 1913 roku zlikwidowano pracę koni na dole.



Charakterystyczna dla tej kopalni wieża szybowa szybu „Krystyna” została oddana do użytku w 1929 roku. Na szybie tym w 1933 roku zainstalowano największą w Europie maszynę wyciągową, której moc wynosiła 3264 KM. Była ona przeznaczona do ciągnięcia urobku z nowego poziomu 510 metrów.