Linia kolejowa nr 132 biegnie w południowej Polsce, przebiega przez województwa śląskie, opolskie i dolnośląskie. Łączy Bytom z Wrocławiem. Pomiędzy Opolem a Wrocławiem, linia ta jest fragmentem linii E 30, a pomiędzy Pyskowicami, a Opolem, CE-30. Linie te tworzą III paneuropejski korytarz transportowy. Pomiędzy Zabrzem, a Pyskowicami, linia jest nieczynna. Ruch pasażerski prowadzony jest na odcinkach Bytom – Bytom Bobrek (dalej do Gliwic liniami nr 188 i 147), oraz Pyskowice – Wrocław Główny. Odcinki Bytom – Zabrze Biskupice, oraz Pyskowice - Wrocław umieszczone są w wykazie linii o znaczeniu państwowym.

Źródło: Wikipedia

Gdyby Karol Musioł, przewodniczący Miejskiej Rady Narodowej w Opolu, nie pojechał na wycieczkę na Węgry i nie odwiedził Wyspy św. Małgorzaty, na której zobaczył piękny amfiteatr – naszego opolskiego by nie było. Po powrocie do Opola od razu spotkał się z architektem Florianem Jesionowskim, by ten zaprojektował i nadzorował budowę podobnego. Amfiteatr zbudowany został na miejscu najstarszej słowiańskiej osady w Opolu, gdzie przez wiele lat prowadzone były badania wykopaliskowe. Jak wspominał Florian Jesionowski: „Historię amfiteatru opolskiego znam doskonale od samego początku. Amfiteatr urodził się z zupełnie prozaicznych względów. (…) W tym czasie ojcem miasta był Karol Musioł. Słynna i barwna postać! Średnie i starsze pokolenia widzów dobrze go pamiętają, bo witał nas i żegnał na tych festiwalach. Otóż Karol Musioł był z wizytą w Budapeszcie i widział na Wyspie św. Małgorzaty taki zbudowany tam amfiteatr. Po powrocie do Opola zawołał mnie i mówi: – Czy w tym wykopie nie dałoby się czegoś takiego zrobić? Wielkiego doświadczenia to ja jeszcze wtedy nie miałem, ale namówił mnie na tę próbę. Miała to być początkowo jakaś kawa [łac. caverna – jama – przyp. Mariusz Jeliński] tego amfiteatru wypracowana w tej skarpie. Wybrano nieco głębiej poziom sceny i miała być ona bliżej wieży. Chodziło o to, żeby na tle wieży – jak to sobie Karol Musioł wymyślił – zainscenizować «Starą baśń». No i od tego się zaczęło!”. Na początku budowy jeszcze nikt nie planował festiwalu. Musioł chciał, aby w amfiteatrze wystawiać opery, zapraszać na koncerty np. Państwowy Zespół Ludowy Pieśni i Tańca „Mazowsze”. Kiedy więc w lutym 1963 r. dziennikarze muzyczni Mateusz Święcicki i Jerzy Grygolunas zaproponowali Musiałowi zorganizowanie festiwalu piosenki w Opolu, budowa zyskała solidne uzasadnienie.

Amfiteatr uroczyście otwarto pierwszego dnia pierwszego festiwalu – 19 czerwca 1963 r. Od tego czasu co roku w amfiteatrze odbywa się Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. Wyjątkiem był rok 1982, kiedy na skutek wprowadzenia w Polsce stanu wojennego festiwal został odwołany. W 2010 r. natomiast z powodu modernizacji obiektu impreza odbyła się na terenie Politechniki Opolskiej. Wiosną 2011 r. otwarto całkowicie przebudowany amfiteatr. Stworzone zostały komfortowe warunki zarówno dla widzów, jak i samych artystów. Zniknęły bariery architektoniczne, a widownia amfiteatru liczy obecnie 3655 miejsc. Przebudowany amfiteatr wyposażony został również w nowoczesny sprzęt multimedialny: sceniczny ekran diodowy, dwa ekrany plazmowe oraz stały system nagłośnieniowy. Dodatkowo, dzięki nowemu tarasowi widokowemu możliwe stało się podziwianie nie tylko tego, co dzieje się na scenie, ale także malowniczej okolicy. Amfiteatr opolski stał się jednym z najbardziej znanych symboli miasta.

Ponadto Amfiteatr Tysiąclecia mieści w sobie dwie bardzo ważne instytucje kultury – Muzeum Polskiej Piosenki oraz Narodowe Centrum Polskiej Piosenki.



NARODOWE CENTRUM POLSKIEJ PIOSENKI

Zarządcą Amfiteatru Tysiąclecia – muzycznej wizytówki Opola jest Narodowe Centrum Polskiej Piosenki (NCPP). W Sali Kameralnej wyposażonej w najnowocześniejsze środki techniczne organizowane są koncerty najważniejszych polskich zespołów i wykonawców. Tym samym, w okresie jesienno-zimowo-wiosennym Narodowe Centrum Polskiej Piosenki zamienia się w jeden z najważniejszych klubów koncertowych w Polsce. W lecie natomiast NCPP zaprasza publiczność na koncerty do amfiteatru oraz na jego taras.