Ulica Prusa to lokalna ulica na Bałutach odchodząca od ul. Limanowskiego w kierunku północnym. Ma długość ok. 400 m. Powstała w końcu XIX w. jako prywatna ulica, jak większość ulic w tym rejonie, należąca do niejakiego Pfeiffera, stąd jej późniejsza nazwa - Fajfra. W 1920 r. ulica otrzymała imię Bolesława Prusa. Początkowo była to ulica bez wylotu i kończyła sie przy rzeczce Bałutce. W okresie międzywojennym została wybrukowana. Po zakryciu Bałutki w latach 30. z czasem uzyskała połączenie z ul. Urzędniczą. Do wybuchu II wojny światowej ulica została w znacznej mierze zabudowana drewnianymi domami i niewielkimi kamienicami, z których do dnia dzisiejszego istnieje tylko kilka na północnym odcinku ulicy. W latach 70. przy ulicy wzniesiono bloki mieszkalne i skasowana została jezdnia na mierzącym ok. 70 m początkowym fragmencie.

Ulica Biała ma długość zaledwie ok. 90 m i łączy ul. Wrześnieńską z ul. Limanowskiego. Jest obecnie niezabudowana, ale pełni ważną rolę komunikacyjną dla ruchu lokalnego, ponieważ umożliwia dojazd z ul. Wrześnieńskiej i przyległych do niej ulic do głównej ulicy, jaką jest ul. Limanowskiego.

Ulica została wytyczona na terenie ówczesnej osady Nowe Bałuty kształtującej się wzdłuż dzisiejszej ul. Limanowskiego od lat 70. XIX w. Wtedy już nosiła obecną nazwę. Do I wojny światowej zabudowana została niewielkimi domami mieszkalnymi usytuowanymi na bardzo małych (do 200 m2) działkach. W 1915 r. znalazła sie w granicach Łodzi. Była to wąska na ok. 6 m ulica, ale ze względu na znaczenie komunikacyjne, jakie posiadała, została wybrukowana. Po II wojnie światowej istniejąca przy ulicy zabudowa została stopniowo do końca lat 60. rozebrana w związku z powstaniem niezrealizowanego do dziś projektu budowy w tym rejonie skrzyżowania z ul. Limanowskiego trasy komunikacyjnej prowadzącej od ul. Żeromskiego do ul. Julianowskiej.

Ulica Limanowskiego jest główną ulicą wybiegającą z centrum Bałut w kierunku Aleksandrowa Łódzkiego. Ulica zaczyna się przy ul. Zgierskiej, a kończy się na wiadukcie nad linią kolejową Łódź Kaliska - Zgierz, i ma długość ok. 3,3 km. Przedłużeniem jej za wiaduktem jest ul. Aleksandrowska.

W latach 1858-60 została wybudowana szosa aleksandrowska. Zaczynała się przy obecnej ul. Zgierskiej będącej fragmentem tzw. Traktu fabrycznego poprowadzonego jeszcze w 1822 r. z Łowicza przez Zgierz, Łódź, Pabianice do Kalisza. W 1857 r. sporządzono plan parcelacji części gruntów wsi Bałuty (zwanej później Starymi Bałutami), w ramach którego wytyczono po wschodniej stronie szosy do Zgierza Rynek Bałucki wraz z wychodzącymi z niego ulicami. Szosa aleksandrowska poprowadzona została przez las Żubardź (od dawna będący przedmiotem sporu pomiędzy właścicielami Bałut i Radogoszcza zakończonego w 1834 r. rozgraniczeniem na dwie części na wysokości obecnej ul. Sprawiedliwej), następnie przecięła grunty wsi Żabieniec, Grabieniec i Kały by dotrzeć do Aleksandrowa.

W 1866 r. rozpoczęto wyrąb bałuckiej części lasu Żubardź i parcelację tego terenu. Od lat 70. na działkach położonych po obu stronach szosy zaczęła powstawać osada Nowe Bałuty zasiedlana przez ludność z okolic Łodzi znajdującą zatrudnienie w łódzkich fabrykach, m.in. w zakładach Poznańskiego. Zabudowa powstawała nie tylko wzdłuż szosy, ale również wzdłuż szeregu wytyczonych poprzecznie do niej prywatnych ulic. Do I wojny światowej cały odcinek ul. Limanowskiego od ul. Zgierskiej do Hipotecznej został ciasno zabudowany w znacznej części drewnianymi domami, jak również niewielkimi kamienicami. Dopiero na początku XX w. większe kamienice zaczęto wznosić na początkowym odcinku ulicy i w pobliżu skrzyżowania z ulicami Hipoteczną i Klonową. W tym samym czasie pojawiła się zabudowa wzdłuż dalszego fragmentu ulicy, czyli na terenie osady Żubardź (Radogoski) i we wschodniej części Żabieńca. Najrzadziej zabudowany był odcinek od mostu na Bałutce (przy ul. Mokrej) do ul. Swojskiej przebiegający wtedy przez południowe krańce gruntów wsi Radogoszcz. W 1902 r. szosę przecięła linia kolei warszawsko-kaliskiej, a w 1910 r. uruchomiona została linia tramwaju podmiejskiego do Aleksandrowa. Wtedy też do ul. Hipotecznej ulica była już wybrukowana.

Już w 1906 r. fragment szosy leżący na terenie osady Żubardź (pomiędzy ul. Sprawiedliwą i mostem na Bałutce) znalazł się w granicach miasta. W 1915 r. Bałuty, południową część Radogoszcza i południowo-wschodnią część Żabieńca (do toru kolejowego) również przyłączono do Łodzi. Ulica otrzymała nazwę Aleksandrowska. W okresie międzywojennym nowych budynków przybywało głównie w zachodniej części. W 1925 r. na wolnym terenie pod nr 156 powstała fabryka wyrobów gumowych “Gentleman” ( późniejszy zakład Fagum-Stomil). W 1928 r. ulicy nadano imię Bolesława Limanowskiego. Jeszcze przed wybuchem wojny jednotorowa wcześniej linia tramwaju podmiejskiego przebudowana została do przejazdu kolejowego na Żabieńcu na dwutorową. Po utworzeniu w 1940 r. Litzmannstadt Ghetto początkowy odcinek ulicy do skrzyżowania z ulicami Piwną i Urzędniczą znalazł się w jego obrębie, ale dla swobodnego przejazdu miał jezdnię wyizolowaną i niedostępną dla jego mieszkańców. Przejście z jednej strony na drugą możliwe było poprzez kładkę przy skrzyżowaniu z ul. Masarską (obecnie ul. Zachodnia).

W okresie powojennym do lat 60. zabudowa ulicy w zasadzie nie zmieniła się. Jedynie następowała stopniowa rozbiórka skupionych głównie na wschodnim odcinku domów drewnianych. W 1954 r. w związku z budową drugiego toru na linii kolejowej wybudowana została przy przejeździe pętla dla tramwajów linii miejskich docierających tu już od początku lat 40. i kończących dotychczas bieg na krańcówce mijankowej. Dla linii podmiejskiej wybudowano pętlę po drugiej stronie toru kolejowego. Dopiero powstanie w 1965 r. wiaduktu umożliwiło przedłużenie linii miejskich do ul. Aleksandrowskiej i powrót linii podmiejskiej do centrum miasta. Wtedy też zlikwidowano pętlę tramwajową przy ul. Grunwaldzkiej. W połowie lat 60. Rozpoczęła się budowa osiedla bloków mieszkalnych “Wielkopolska” na Żabieńcu, a w latach 70. na miejscu wyburzanej stopniowo starej zabudowy pojawiły się bloki po północnej stronie ulicy pomiędzy ul. Urzędniczą i Prusa, a po południowej od ul. Hetmańskiej do Obornickiej i w okolicy ul. Bydgoskiej oraz na miejscu zlikwidowanych zakładów Stomil. W 1971 r. została uruchomiona zajezdnia autobusowa MPK “Limanowskiego”. Obecnie ze starej zabudowy ulicy pozostało niewiele budynków skupionych głównie na początkowym i końcowym odcinku ulicy.

Ulica Wrześnieńska to ulica lokalna pełniąca na niektórych odcinkach funkcję lokalnej ulicy zbiorczej. Ulica pierwotnie mająca długość ok. 2,4 km obecnie składa się z trzech izolowanych fragmentów, z których końcowy oddzielony jest od reszty ulicą będącą do 1978 r. częścią ul. Wrześnieńskiej, a noszącą teraz imię Powstańców Wielkopolskich.

Ulica Wrześnieńska ukształtowała się na kanwie dwóch starych dróg. Część wschodnia (sięgająca mniej więcej do dzisiejszej ul. Białej, gdzie ulica dochodzi do dawnej północnej granicy starego miasta Łodzi) jest reliktem drogi do wsi Kały. Droga ta odchodziła od drogi do Lutomierska, czyli obecnej ul. Lutomierskiej, w rejonie pl. Piastowskiego. Za granicą Łodzi biegła w kierunku zachodnim nieco na południe od ul. Limanowskiego. Po założeniu wsi Żabieniec łączyła się z główną drogą południowo-zachodniej kolonii tej wsi, czyli nieistniejącą już ul. Topolową (rejon ul. Wielkopolskiej). Po wybudowaniu szosy aleksandrowskiej (obecna ul. Limanowskiego) droga ta na odcinku od granicy miasta do ul. Mokrej zanikła. Część zachodnia ul. Wrześnieńskiej to z kolei pozostałość dawnej drogi polnej prowadzącej wzdłuż granicy starego miasta z Radogoszczem, Żubardziem i Żabieńcem, i ułatwiającej dojazd do pól położonych po obu stronach tej granicy. Pod koniec XIX w. w związku ekspansją zabudowy w rejonie szosy aleksadrowskiej graniczna droga na wschód od obecnej ul. Wrześnieńskiej również zanikła. Ok. 1897 r. wytyczony został obecny pl. Piastowski wraz z ulicami Bazarową i Rybną i jednocześnie skasowane zostało bezpośrednie połączenie ulicy z ul. Lutomierską zastąpione krótszym z ul. Rybną. Wtedy już ulica w części wschodniej, gdzie zaczęła wyrastać nowa zabudowa, nosiła nazwę Ciemna. W 1902 r. wspomnianą wcześniej graniczną polną drogę przecięła linia kolei warszawsko-kaliskiej, ale bez przejazdu kolejowego. W ten sposób ustalił się przebieg późniejszej ulicy Wrześnieńskiej.

Od początku XX w. do wybuchu II wojny światowej przy ulicy Wrześnieńskiej i po obu jej stronach wzdłuż nowo powstałych poprzecznych ulic wytyczonych zgodnie z przebiegiem dawnych zagonów polnych pojawiła się gęsta zabudowa. Były to przeważnie niewielkie kamienice i skromne domy mieszkalne. Jedynie odcinek na zachód od skrzyżowania z ul. Mokrą pozostał niezabudowany. W 1920 r. cała ulica otrzymała obecną nazwę. W okresie międzywojennym została wybrukowana do ul. Stolarskiej. W tamtym czasie ulica miała spore znaczenie komunikacyjne, ponieważ poprzez przejazd kolejowy na ul. Owsianej umożliwiała połączenie rejonu Nowych Bałut i wschodniej części Żabieńca z terenem położonym po zachodniej stronie linii kolejowej. W czasie wojny wzdłuż ul. Wrześnieńskiej pomiędzy ul. Piwną i ul. Modrą przebiegała granica Litzmannstadt Ghetto, a jej odcinek na wschód od Piwnej znalazł się w obrębie getta.

W latach powojennych dokonano paru korekt przebiegu ulicy w związku z intensyfikacją zabudowy mieszkalnej w tym rejonie miasta. W końcu lat 50. kilka z wybudowanych tu bloków usytuowano na trasie ulicy (przy skrzyżowaniu z ul. Piwną i z ul. Wróblą). Ciągłość ulicy została przerwana również w miejscu przecięcia przez poprowadzony na początku lat 60. nowy odcinek ul. Lutomierskiej. Wtedy też wzniesiono bloki osiedla “Żubardź”. I właśnie odcinek ulicy pomiędzy ul. Lutomierską i al. Włókniarzy przecinający osiedle w 1978 r. zmienił nazwę na ul.Powstańców Wielkopolskich. W 1986 r. po zachodniej stronie al. Włókniarzy poprowadzono na powierzchni terenu przewód ciepłowniczy odcinając w ten sposób końcowy odcinek ul. Wrześnieńskiej od tej ulicy. Na końcowym odcinku poza ogródkami działkowymi do dziś nie ma zabudowy, bo od kilkudziesięciu lat planowane jest poprowadzenie tędy szerokiej arterii komunikacyjnej w kierunku zachodnim.