Budynek powstał w 1930 roku. Początkowo pełnił rolę domu studenckiego. Znajdowały się w nim m.in. hale wioślarskie, zakład fryzjerski i sala gimnastyczna. Miejsce mocno ucierpiało podczas drugiej wojny światowej. Ocalały jedynie hangary na łodzie i basen wioślarski. Budynek został odbudowany w 1955 r. według projektu Zbigniewa Politowskiego w zmienionej postaci i bez poddasza.
Strona internetowa AZS -

Nieistniejąca już dziś ulica Ludwisarska w XIX wieku ulica nosiła nazwę "Tylnej" (w odróżnieniu od ulicy "Przedniej", obecnego Wybrzeża Wyspiańskiego) zaczynała się od ulicy Norwida i do pierwszych lat XX wieku łączyła się z ulicą Nehringa, ale po wytyczeniu ulicy Cesarskiej (dzisiejszej osi Placu Grunwaldzkiego) dochodziła już tylko do niej. Później zmieniono jej nazwę na Jaskółczą Groblę (Schwalbendamm). Biegła pomiędzy Wrońskiego a Janiszewskiego, równolegle do nich. Swoją powojenną nazwę ulica zawdzięczała istniejącej tu na posesji nr 18 od 1844 do lat 60. XX wieku ludwisarni. Co ciekawe, Zygmunt Antkowiak w swojej książce o ulicach i placach Wrocławia pisze, że ludwisarnia ta prowadzona była przez te sto lat przez rodzinę Polaków Kozłowskich, tymczasem zachowana kopia reklamy firmy Schlesische Glockengießerei, tj. "Sląskiej Odlewni Dzwonów" podaje jako prowadzących biznes "A. Geittner Söhne" (synów A. Geittnera, jak należy przypuszczać, a więc raczej nie Kozłowskich)...Pomiędzy rokiem 1967 a 1971 zachodni odcinek uliczki zmienił bieg: straciła ona połączenie z osią placu grunwaldzkiego i połączono ją z Wybrzeżem Wyspiańskiego. Ulica Ludwisarska znikła z map Wrocławia kilka lat później, nie ma jej już w 1977.