Gmach wybudowany na przełomie XIX i XX wieku na potrzeby krajowego systemu ubezpieczeniowego pruskiej prowincji śląskiej – Landesversicherungsanstalt Schlesien. Drugą wojnę światową przetrwał – jako jeden z nielicznych obiektów w tej części miasta zamienionej w morze ruin – w stopniu na tyle zadowalającym, że zdecydowano się go odbudować i przeznaczyć na potrzeby Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W marcu 1954 podjęto decyzję o zmianie przeznaczenia – na szpital. Prace adaptacyjne zakończono dwa lata później i 1 lipca 1956 rozpoczął tu swą działalność Wojewódzki Ośrodek Onkologiczny, przekształcony następnie w Specjalistyczny Zespół Onkologiczny we Wrocławiu – obecne (od 16.6.1993) Dolnośląskie Centrum Onkologii. Pierwotnie Ośrodek liczył 60 łóżek, a od 1 stycznia 1957 – 120; po zagęszczeniu zaś w roku 1959 – 130. W 1972 zaadaptowany został na potrzeby szpitala i podwyższony o jedno piętro budynek sąsiadujący, przez co uzyskano dodatkowe miejsce, dzięki czemu powiększono szpital o dalsze 68 łóżek. Równocześnie trwały prace (od końca 1971 roku) przy budowie nowego Pawilonu Telegammaterapii z trzema stanowiskami. Powstał on w stosunkowo krótkim czasie dzięki życzliwemu podejściu gospodarzy miasta i został oddany do użytku w lipcu 1973 roku. Zainstalowano w nim gammatron. W kolejnych latach rozbudowywana była i unowocześniana baza aparaturowa szpitala. Dolnośląskie Centrum Onkologii posiada 355 łóżek, w tym 80 chirurgicznych, 123 promieniolecznictwa, 44 chemioterapii oraz 108 ginekologii onkologicznej.

Źródło: - Historia Dolnośląskiego Centrum Onkologii

Pomnik powstał w 1874 r. wg projektu Alexisa Langera, znanego wrocławskiego architekta, autora m.in. kościołów w Smogorzowie, Wołczynie i Tułach, wrocławskiej kamienicy Pokoyhof przy ul. Krupniczej 13 i wspaniałego kościoła Michała Archanioła na Ołbinie, z rzeźbami Georga Bähra i Scholza. Miał on formę neogotyckiej 19-metrowej wieży, wykonanej z piaskowca, z mniejszymi iglicami stojącymi po bokach na osobnych polach, i wznoszącej się z cokołu (razem wys. 25m). Na przedniej stronie głównej iglicy umieszczono tablicę inskrypcyjną podtrzymywaną przez anioły oraz trzy figury żołnierzy symbolizujące trzy formacje wojskowe: piechotę, kirasjerów i artylerzystów. Całość spoczywała na krągłej platformie z neogotycką balustradą. Wejście na platformę flankowały dwa zdobyczne, francuskie działa. Pomnik powstał by upamiętnić wojny z Danią w 1864, Austrią 1866 i Francją 1870-1871. Po 1945 roku pomnik Zwycięstwa podzielił los wszystkich monumentów i został zwalony, a platformę po prostu zasypano ziemią.

J. Dobesz "Wrocławska architektura spod znaku swastyki na tle budownictwa III Rzeszy" 1999 r.

Plac powstał według planu urbanistycznego Kaumanna i Hofmanna z 1882 r. Miał kształt prostokąta o wymiarach 140 x 120 metrów z dwoma zieleńcami oddzielonymi dwupasmową drogą (obecną ul. Zaporoską). Przepiękna zabudowa powstała głównie na przełomie XIX i XX wieku. Wschodnią pierzeję zdobił wybudowany w latach 1891-1893 przez Karla Grossera budynek Krajowego Zakładu Ubezpieczeń.
Nowy plac otrzymał nazwę Höfchen Platz, która pochodziła od nazwy wsi, która dawniej znajdowała się w tym rejonie. Na początku lat 30. XX wieku plac otrzymał nowego, "brunatnego" partona. Był nim Franz Seldte (1882-1947), szef Stahlhelmu i minister pracy w rządzie Hitlera.

W czasie walk o Festung Breslau zniszczone zostały wszystkie okazałe kamienice. Ocalał jedynie wspomniany budynek zakładu ubezpieczeń. W latach 1972-1974 r. w miejscu zieleńców na środku placu wzniesiono budynek mieszkalny z częścią handlową zawieszoną nad ulicą, którą co jakiś czas dzielni kierowcy próbują zburzyć.
Jeśli chodzi o powojenne nazwy tego placu to początkowo był on nazywany Placem Prostokątnym. Nazwa ta utrzymła się do 1954 r. W tym właśnie roku patronem został, już w miesiąc po swojej śmierci, Ludwik Hirszfeld (1884-1954), lekarz mikrobiolog, immunolog i serolog.

Ulica prowadząca od południowo-wschodniego narożnika Rynku na południe należy do najstarszych we Wrocławiu. Pierwszy odcinek od Rynku do wewnętrznej fosy wytyczono ok. 1240 r. ale już w początkach XIV w. przedłużono ją do fosy zewnętrznej. Pierwszy zapis pojawia się w 1345 r., gdzie występuje pod nazwą Schwiednitzerstr. (ul. Świdnicka). W XIV w. powstały także dwa zespoły klasztorno-szpitalne związane z zakonem Joannitów (kościół Bożego Ciała) i zakonem Augustianów (kościół św. Doroty). Od początku wznoszono przy ulicy wiele karczm i zajazdów, a także pełniła ona funkcje handlowe. Dalszy rozwój ulicy nastąpił po wyburzeniu fortyfikacji miejskich w 1807 r. Oficjalnie przedłużono ją do obecnej ul. Powstańców Śląskich w 1823 r., nadając nowemu odcinkowi nazwę Neue Schweidnitzerstr. W pierwszej połowie lat 40. XIX w. wzniesiono z inicjatywy Eugena von Vaersta gmach Teatru Miejskiego, który zaprojektował Carl Ferdinand Langhans. Tuż obok powstał w 1846 r. budynek Generalnej Komendantury wg proj. F.A. Stüllera, a w latach 1863-65 budynek hotelu Monopol wg proj. spółki Brost & Grosser, do którego dobudowano w 1892 r. dom towarowy o tej samej nazwie. W pierwszej połowie XX w. najważniejszą budowlą wzniesioną przy ulicy był niewątpliwie olbrzymi dom handlowy firmy Wertheim (1928 r.).

Niestety zniszczenia wojenne nie ominęły tej ulicy. Najbardziej ucierpiały odcinki północny przy Rynku i południowy od pl. Kościuszki do nasypu kolejowego. Luki w zabudowie stopniowo zastąpiono nowymi budynkami nie zawsze godnymi stania przy jednej z bardziej reprezentacyjnych ulic Wrocławia. W latach 70. w trakcie budowy trasy WZ zburzono także wybudowany w latach 30. dom handlowy Bielschowsky proj. Hermana Wahlicha, w którym po wojnie mieściła się m.in. składnica harcerska. Po wybudowaniu trasy WZ zlikwidowano na odcinku od Rynku do pl. Teatralnego linię tramwajową, a także ograniczono ruch samochodowy. W ostatnich latach ulica przeszła generalny remont na wspomnianym wyżej odcinku, który zmieniono jednocześnie w deptak.
Co do nazwy ulicy to przez kilka miesięcy 1945 roku na całej długości obowiązywała historyczna nazwa - ul. Świdnicka. W listopadzie 1945 r. patronem dawnej Neue Schweidnitzerstr. został komediopisarz i poeta Aleksander hr. Fredro. Lecz hrabia miał swą ulicę tylko kilka lat. Już w 1952 r. przyłączono ją do ulicy Świdnicką, którą jednocześnie przemianowano "na wieczne czasy" na ul. Stalingradzką. Na wieczne czasy, czyli na pięć lat, bo do 1957 r. Wtedy przywrócono historyczną nazwę - ul. Świdnicka.