To torowisko idzie w związku z ITS do remontu Remont torowiska tramwajowego w ul. Kujawskiej od pl. Wróblewskiego do estakady w ramach projektu "Zintegrowany System Transportu Szynowego w Aglomeracji i we Wrocławiu - Etap II"

do esski : Mogą już remontować bo zrobiłem fotki :)

do Neo[EZN]: To co obecnie iistnieje... nie robili tego w międzyczasie? Czyli gdzieś pomiędzy otwarciem w latach 80 a dziś?

do esski : Wydaje mi się, że nie robili - może Licho będzie wiedział coś więcej na ten temat.
Tory i płot je rozdzielający wyglądają identycznie jak te na zdjęciu.

Z takiego tramwaju dobrze się wyskakiwało i wskakiwało, patrz "rączki" przy drzwiach. Same się proszą aby się chwycić.

do Wacław Grabkowski: ... a i tak w latach 50 i pod koniec lat 40. likwidowali różne elementy na zewnątrz pojazdu którymi można było się tego pojazdu uczepić :) Rączki przetrwały.

do Neo[EZN]: Schodzisz na podest i trzymając się lewą ręką rączki czekasz, aż tramwaj zwolni. Skaczesz i jesteś jakąś tajemniczą siłą wbijany w gęstniejące powietrze, które rozrywasz włosami. Nogi same ci pięknie drałują i niosą skokami, wielkimi jak na tamtej planecie, która świeci światłem odbitym. Wytracanie tego wspaniałego pędu jest dopełnione podziwem przechodzącej dziewczyny i karcącym spojrzeniem przechodnia.
Nie pamiętam tragicznego wypadku z tamtego szczęśliwego okresu życia. Nawet jak mój śp. ojciec, po nieudanym skoku, wyłożył się na bruku ulicy i kiedy z rozerwanej siatki wypadły wędliny (wiezione od zaprzyjaźnionego rzeźnika) i jak je zobaczył blady, roztrzęsiony motorniczy te pocięte wędliny, pod kołami swojego tramwaju myśląc, że to kawałki ludzkiego ciała. Nawet wtedy skończyło się na śmiechu :)

Ja z kolegami, jeżdżąc tramwajem do technikum, uprawialiśmy inny rodzaj sportu. Interesowała nas jazda na stopniach, przy otwartych drzwiach, niezależnie od pogody i ilości ludzi w środku. Na każdym przystanku schodziliśmy na grunt, żeby wypuścić wysiadających, albo pozwolić wsiąść innym. Dopiero wtedy zajmowaliśmy miejsce na stopniu. Zabawa polegała na tym, ze jak się trafił motorowy-kozak, (a często się trafiał :) potrafił on tak wyrwać wagonami z kopyta, ze uchwycenie poręczy lub klamki i wskoczenie na stopień w znacznym już rozpędzie stawało się sztuką, zwłaszcza, ze było nas kilku i miejsca było mało dla wszystkich. Zdarzyło się nieraz, ze jeden lub dwóch zostawało na przystanku, bo nie zdążyli się "załapać", a reszta miała później śmiech przez cały dzień. Spóźnionych witała salwa śmiechu, jak tylko wchodzili w czasie lekcji do klasy. Jak teraz o tym pomyślę, to nie było to mądre, ale na szczęście obyło się bez wypadku. Ale głupota to przywilej młodości :) A kto nie poznał jazdy na stopniach w rozbujanym wozie, to nie wie co to jest przyjemność jazdy tramwajem, dziś już niemożliwa.

do mirekjot: O, witam w klubie! Tak było. Kiedyś, po szkole, na stopniach jechałem kilka przystanków, trzymając w wyciągniętej ręce srebrny, ołowiany samolocik, leciał nad ulicą razem z tramwajem.
Tak niektórzy motorniczy dodawali gazu, szczególnie na zakrętach. Mogło tak być i z moim ojcem, który się wywalił właśnie na zakręcie. Ten zakręt zaczynał się przy firmie PiecBud a kończył przy wlocie ul. Wilczej. Ludzie z Wilczej i Krakowskiej wyskakiwali tam dlatego, że od przystanku przy Parku Wschodnim do dzisiejszego Praktikera było bardzo daleko i trzeba było wracać. Nikomu się nie chciało wracać.
Skakaliśmy także w krzaki na pętli Księżą Małego. Najpierw leciały z tramwaju tornistry, a później my :)