Na przełomie XIX i XX wieku powszechnie używano wagonów motorowych z otwartymi platformami i odbierakiem rolkowym. Miały one z boku trzy okna (środkowe węższe). Wagony te o wymiarach: 8 200 mm długości, 3 300 mm wysokości i rozstawie osi 2 000 mm stosowane były głównie przez przedsiębiorstwa B.S.E.G. i S.S.B. Ich producentem była znana wrocławska firma „Einsenwerk-Gustaw Trelenberg”, a typ ten nosił nazwę „Berolina”. W powszechnym zastosowaniu były też wagony doczepne tej samej budowy

(na podstawie: Przemysław Wiater : „Historia wrocławskiej komunikacji tramwajowej do 1945 roku”, LIBRA, 2014 [v] )

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Główna ulica na Wyspie Mieszczańskiej nosiła nazwę tej wyspy tzn. Kępa Mieszczańska, a od 1824 r. zwana była ul. Na Kępie (obecnie ul. Ks. Witolda), zaś mniejszą, wzdłuż północnego brzegu, zwano ul. Rybacką, a od 1824 r. ul. Wodną (obecnie Zyndrama z Maszkowic).Tak było do 1945 roku kiedy to po wyzwoleniu koszary na wyspie przejęła milicja i funkcjonariusze samorzutnie nadali jej imię Witolda, honorując w ten sposób pierwszego komendanta głównego MO Franciszka Jóźwiaka - "Witolda" (1895-1966). Ponieważ określenie ul. Witolda się przyjęło, a zalegalizowanie go, choćby dlatego, że chodziło o osobę żyjącą, nie wchodziło w rachubę, patronem ulicy uczyniono bohatera spod Grunwaldu, księcia Witolda (1350-1430).
bonczek/hydroforgroup/2006 - "Wrocław na wyspach", "Wrocław od A do Z".