Niepozorne zamówienie na 1000 taczek i 1000 platform kolejowych jakie otrzymał w 1841 roku wrocławski stelmach Gottfried Linke było początkiem jednego z największych zakładów produkcyjnych Wrocławia.
Początek wielkiemu zakładowi dał rozwój linii kolejowych na DŚ. Wtedy to produkcję pierwszych wagonów kolejowych rozpoczął stelmach Gottfried Linke - autor pierwszej węglarki kursującej na trasie Wrocław - Leśnica /1844/. W tym samym okresie w Breslau powstała fabryka wagonów /1844/ właścicielem której był Ernst Hoffmann do której z czasem przyłączył się ze swoją firmą brat Ernsta, Johann Gottlieb Hoffmann. Obaj z czasem stali się wspólnikami Linkego dając początek do dziś prosperującej fabryce wagonów i lokomotyw.

b/h/.

Do początku XX w. ulica nosiła nazwę Klein-Mochberner-Kirchweg. Wtedy zmieniono nazwę na Grundstr. dla upamiętnienia Friedricha Wilhelma Grunda, królewskiego radcy budowlanego i dyrektora fabryki Linke-Hofmann-Werke. Z biegiem czasu środkowy odcinek ulicy został wchłonięty przez wspomnianą fabrykę, więc ulica istniała w dwóch odcinkach (obecna ul. Fabryczna i ul. Otyńska).
Po wojnie przez krótki czas ulica nasiła nazwę Przemysłowej, a w 1948 r. jej patronem został Wincenty Pstrowski, członek PPR, inicjator współzawodnictwa pracy i pierwszy przodownik pracy. Po 1992 r. część ulicy przy Pafawagu nazwano ul. Fabryczną, a odcinek bliżej Muchoboru Małego ul. Otyńską.

Wytyczona zapewne przed zbudowaniem tam około 1900 r. dworca kolejowego. Zabudowa willowa z około 1940 r. charakteryzuje się zunifikowanymi formami (proste ukształtowanie brył, oszczędna forma detali architektonicznych).
W odgałęzieniu ulicy, na osi dworca — osiedle kilku willi jednorodzinnych, analogicznych do wyżej wspomnianej zabudowy. Budynki w otoczeniu ogrodów przydomowych, wzniesione również około 1940 r. zapewne dla pracowników kolei.

Studium historyczno - urbanistyczne 2002