starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 4 głosy | średnia głosów: 5.55
 | Polska › woj. dolnośląskie › powiat karkonoski › Karpacz › Karpacz Górny › ul. Na Śnieżkę › Kościół ewangelicko-augsburski Wang |
2013 , Pozdrowienia z Karpacza.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2014 styczeń
12 lat 2 miesiące 23 dni |
Dodane: 9 maja 2014, godz. 20:59:45
Źródło: antypuszka-zbiory własne
Autor: Jerzy Lewandowski ... więcej (44)
Rozmiar: 1500px x 1070px
11 pobrań 1240 odsłon 5.55 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia antypuszka©
Obiekty widoczne na zdjęciu
Schronisko górskie PTTK "Strzecha Akademicka"
więcej zdjęć (242)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1654; 1896
Dawniej: Hampelbaude
Zabytek: A/1355/641/J z 30.05.1980
Strzecha Akademicka – schronisko PTTK znajdujące się na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego, na jednym ze szlaków prowadzących z Karpacza na Śnieżkę. Położone 1258 m n.p.m., pomiędzy Kotłem Małego Stawu i Białym Jarem, około 10 minut drogi od innego schroniska, Samotni.
Historia schroniska :
Strzecha Akademicka (obok schroniska Pod Łabskim Szczytem) uważana jest za najstarsze schronisko w Karkonoszach.
Buda pasterska malowniczo stojąca na Polanie Złotówka, przy starym Trakcie Śląskim, służyła górskim wędrowcom już w I połowie XVII wieku. Wzmiankowany u Gryphiusa w 1645 r. Daniel Steiner (stąd nazwa budy Danielsbaude) był następcą niejakiego Tanla (Tanlabaude), który tu gospodarzył już w 1642 roku.
Pierwsi właściciele słynęli ze znakomitej nalewki na szyszkach i gry, na rogu bądź trąbie, na powitanie i pożegnanie gości.
Wraz z rozwojem ruchu turystycznego pasterska buda zmieniała swój wygląd i przeistaczała się w prawdziwe górskie schronisko. Po niejakim Samuelu buda przeszła w ręce rodziny Hamplów (1758-1863) i od ich nazwiska uzyskała nazwę Hampelbaude, do dziś znaną i używaną w języku niemieckim.
Od 1696 do 1824 roku w schronisku wykładane były pamiątkowe księgi i stąd wiadomo, że we wrześniu 1790 roku w budzie Hampla nocował J.W. Goethe, który co rano podziwiał wschód słońca.
W 1896 roku w miejscu drewnianej budy wybudowano nowy, duży obiekt, który spłonął 1 kwietnia 1906 roku. Bardzo szybko, bo już 8 września tego samego roku uruchomiono po odbudowie hotel górski, rozbudowany jeszcze w 1912 roku, który w mało zmienionej postaci dotrwał do dziś.
Był niezwykle nowocześnie urządzony; miał elektryczne oświetlenie, centralne ogrzewanie, wygodnie urządzone pokoje z bieżącą wodą oraz łazienki. Służył turystom latem i zimą. Wielką atrakcją były zjazdy rogatymi saniami torem saneczkowym prowadzącym aż do Karpacza (obecnie żółty szlak turystyczny).
Po wojnie schronisko przejęło YMCA z Krakowa, potem prowadzili je studenci wyższych uczelni krakowskich (Centrala Akademickiego Zrzeszenia Sportowego) i z tego okresu pochodzi dzisiejsza nazwa schroniska. W latach 1950-1956 był tu dom wczasowy FWP. Od 1957 roku Strzecha Akademicka jest własnością Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Ważne dla funkcjonowania schroniska zimą było zainstalowanie na Hali Złotówka w latach 70. wyciągu orczykowego.
W ostatnich latach było poważnie modernizowane. W roku 1995 położony został nowy miedziany dach, w latach 2000-2003 wymienione zostały w całym schronisku okna i wyremontowane sanitariaty i prysznice. Schronisko zostało wyposażone w saunę i inne urządzenia rekreacyjne.
Info za [ Wikipedia]
Historia schroniska :
Strzecha Akademicka (obok schroniska Pod Łabskim Szczytem) uważana jest za najstarsze schronisko w Karkonoszach.
Buda pasterska malowniczo stojąca na Polanie Złotówka, przy starym Trakcie Śląskim, służyła górskim wędrowcom już w I połowie XVII wieku. Wzmiankowany u Gryphiusa w 1645 r. Daniel Steiner (stąd nazwa budy Danielsbaude) był następcą niejakiego Tanla (Tanlabaude), który tu gospodarzył już w 1642 roku.
Pierwsi właściciele słynęli ze znakomitej nalewki na szyszkach i gry, na rogu bądź trąbie, na powitanie i pożegnanie gości.
Wraz z rozwojem ruchu turystycznego pasterska buda zmieniała swój wygląd i przeistaczała się w prawdziwe górskie schronisko. Po niejakim Samuelu buda przeszła w ręce rodziny Hamplów (1758-1863) i od ich nazwiska uzyskała nazwę Hampelbaude, do dziś znaną i używaną w języku niemieckim.
Od 1696 do 1824 roku w schronisku wykładane były pamiątkowe księgi i stąd wiadomo, że we wrześniu 1790 roku w budzie Hampla nocował J.W. Goethe, który co rano podziwiał wschód słońca.
W 1896 roku w miejscu drewnianej budy wybudowano nowy, duży obiekt, który spłonął 1 kwietnia 1906 roku. Bardzo szybko, bo już 8 września tego samego roku uruchomiono po odbudowie hotel górski, rozbudowany jeszcze w 1912 roku, który w mało zmienionej postaci dotrwał do dziś.
Był niezwykle nowocześnie urządzony; miał elektryczne oświetlenie, centralne ogrzewanie, wygodnie urządzone pokoje z bieżącą wodą oraz łazienki. Służył turystom latem i zimą. Wielką atrakcją były zjazdy rogatymi saniami torem saneczkowym prowadzącym aż do Karpacza (obecnie żółty szlak turystyczny).
Po wojnie schronisko przejęło YMCA z Krakowa, potem prowadzili je studenci wyższych uczelni krakowskich (Centrala Akademickiego Zrzeszenia Sportowego) i z tego okresu pochodzi dzisiejsza nazwa schroniska. W latach 1950-1956 był tu dom wczasowy FWP. Od 1957 roku Strzecha Akademicka jest własnością Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Ważne dla funkcjonowania schroniska zimą było zainstalowanie na Hali Złotówka w latach 70. wyciągu orczykowego.
W ostatnich latach było poważnie modernizowane. W roku 1995 położony został nowy miedziany dach, w latach 2000-2003 wymienione zostały w całym schronisku okna i wyremontowane sanitariaty i prysznice. Schronisko zostało wyposażone w saunę i inne urządzenia rekreacyjne.
Info za [ Wikipedia]
Kościół ewangelicko-augsburski Wang
więcej zdjęć (469)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1842-1844
Dawniej: Kirche Wang
Zabytek: A/1365/495 z 11.12.1958
Świątynia Wang. Ciekawi, cieszy oko, zachwyca. Przez wielu uważana jest za największą atrakcję Karpacza. Za tą tezą przemawia kilka faktów.
Po pierwsze, jest to realna budowla, powstała na przełomie XII i XIII wieku w norweskiej miejscowości Vang, nad jeziorem o takiej samej nazwie. Z czasem przestała spełniać swoje funkcje i wystawiono ją na sprzedaż. Kościółek kupił król pruski Fryderyk Wilhelm IV. Rozebrany i spakowany obiekt, trafił drogą morską do Szczecina, a następnie – już na kołach – do Berlina. Miał zasilić ekspozycję Królewskiego Muzeum, jednak do tego nie doszło. Mówiąc w skrócie, w przypływie dobroci, król ofiarował świątynie swoim poddanym. Wcale nie przypadkowo trafiło na wiernych z Karpacza, którzy wcześniej nie mieli własnego domu modlitw.
W 1842 roku, budowla została przetransportowana do Karpacza, gdzie miała służyć lokalnym ewangelikom. Powszechnie uważa się, że niemały udział miała w tym hrabina Fryderyka von Reden, zamieszkująca w pobliskim Bukowcu. Już w 1844 roku dokonano poświęcenia oraz uroczystego otwarcia, w którym udział brała, m.in. królewska para. Mamy tu do czynienia z prawdziwym zabytkiem o pasjonującej przeszłości. Po drugie, Świątynia reprezentuje typową skandynawską architekturę, której przecież nie spotykamy na każdym kroku. Wyobrażenia mitycznych stworzeń, bizantyjskie kapitele, smocze paszcze uwolnione z drewna, czy podpisany runami ołtarz. Unikat – słowo klucz. I po trzecie, krótko o liczbach – ponad 200 tysięcy odwiedzających to miejsce każdego roku. Ponoć liczby nie kłamią.
W sezonie letnim, świątynie można zwiedzać w godzinach 9:00 – 18:00, z kolei w okresie zimowym – o godzinę krócej.
Cena biletu normalnego wynosi 7 złotych, z kolei za bilet ulgowy należy zapłacić 4 złote. Na terenie obiektu nie ma przewodnika.
Jego nieobecność, rekompensuje nagranie CD, odtwarzane w momencie, gdy zbierze się grupka minimum 10 osób. Info.
Po pierwsze, jest to realna budowla, powstała na przełomie XII i XIII wieku w norweskiej miejscowości Vang, nad jeziorem o takiej samej nazwie. Z czasem przestała spełniać swoje funkcje i wystawiono ją na sprzedaż. Kościółek kupił król pruski Fryderyk Wilhelm IV. Rozebrany i spakowany obiekt, trafił drogą morską do Szczecina, a następnie – już na kołach – do Berlina. Miał zasilić ekspozycję Królewskiego Muzeum, jednak do tego nie doszło. Mówiąc w skrócie, w przypływie dobroci, król ofiarował świątynie swoim poddanym. Wcale nie przypadkowo trafiło na wiernych z Karpacza, którzy wcześniej nie mieli własnego domu modlitw.
W 1842 roku, budowla została przetransportowana do Karpacza, gdzie miała służyć lokalnym ewangelikom. Powszechnie uważa się, że niemały udział miała w tym hrabina Fryderyka von Reden, zamieszkująca w pobliskim Bukowcu. Już w 1844 roku dokonano poświęcenia oraz uroczystego otwarcia, w którym udział brała, m.in. królewska para. Mamy tu do czynienia z prawdziwym zabytkiem o pasjonującej przeszłości. Po drugie, Świątynia reprezentuje typową skandynawską architekturę, której przecież nie spotykamy na każdym kroku. Wyobrażenia mitycznych stworzeń, bizantyjskie kapitele, smocze paszcze uwolnione z drewna, czy podpisany runami ołtarz. Unikat – słowo klucz. I po trzecie, krótko o liczbach – ponad 200 tysięcy odwiedzających to miejsce każdego roku. Ponoć liczby nie kłamią.
W sezonie letnim, świątynie można zwiedzać w godzinach 9:00 – 18:00, z kolei w okresie zimowym – o godzinę krócej.
Cena biletu normalnego wynosi 7 złotych, z kolei za bilet ulgowy należy zapłacić 4 złote. Na terenie obiektu nie ma przewodnika.
Jego nieobecność, rekompensuje nagranie CD, odtwarzane w momencie, gdy zbierze się grupka minimum 10 osób. Info.
Śnieżka (1603 m n.p.m.)
więcej zdjęć (714)
Atrakcja turystyczna
Dawniej: Schneekoppe
Śnieżka - najwyższy szczyt Karkonoszy i jednocześnie całych Sudetów oraz Republiki Czeskiej (1602 m npm) - jest, symbolem Karpacza i Karkonoszy. Górująca nad Karpaczem, położona na graniczy polsko-czeskiej, należy do Korony Gór Polskich i jest najbardziej charakterystycznym szczytem w Karkonoszach. Na szczycie znajduje się barokowa kaplica pod wezwaniem św. Wawrzyńca - patrona przewodników z XVII wieku, oraz restauracja , obserwatorium meteorologiczne i schronisko "Na Śnieżce".
Schronisko górskie PTTK "Samotnia" im. Waldemara Siemaszki
więcej zdjęć (318)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1670; 1880;1923
Dawniej: Kleine Teichbaude
Zabytek: A/1354/640/J z 30.05.1980
1195 m npm. Początek historii zabudowy to 1670 rok kiedy w miejscu obecnego schroniska stanęła chata strażnika i jego rodziny, który pilnował hodowli pstrągów rodziny Schaffgotschów. Była to budowla drewniana jednoizbowa. Sporadycznie, pierwszych turystów zaczęto przyjmować w XVIII wieku. W 1831 roku właścicielem chaty wraz z synem został niejaki Häring. Właśnie ów junior- Karol postawił obok domu prymitywny obiekt spełniający role tymczasowej sypialni. W 1891 zabudowania zostały sprzedane radcy handlowemu z Miłkowa, Heinrichowi Richterowi, który natychmiast urządził tam pierwsze pokoje gościnne i postawił charakterystyczną wieżyczkę z dzwonem. Od 1898 roku zaczyna prowadzić "profesjonalną" działalnośc turystyczną. Schroniskow w jego wersji pierwotnej nazywano "Budą Stawową" czyli "Teichbaude". W 1918 roku schronisko zostało wystawione na sprzedaż. Kolejnym włascicielem został Franz Krausse /właściciel sąsiedniego schroniska/, który z miejsca postanowił je rozbudować. Dokumentacje rozbudowy przygotowała w latach 1922-1923 jeleniogórska pracownia architektoniczna "Bracia Albert". Rozbudowa miała na celu powstanie pełnej kuchni i jadłodalni. W 1928 roku schronisko zakupił Paul Hasse, który także dzięki projektowi z 1934 roku /tej samej pracowni architektonicznej/ dobudował północne skrzydło obiektu. Od 1937 roku do końca wojny obiektem zarządza wdowa po Paulu - Margareta Hasse. Pierwszym, polskim, powojennym właścielem obiektu był Stanisław Staroń. Wtedy prawdopodobnie pojawiła się po raz pierwszy nazwa "Samotnia". Od 1948 roku "Samotni" szefuje Polskie Towarzystwo Tatrzańskie przeprowadzając tam gruntowny remont w 1949 r.
Od 1950 roku właścielem obiektu jest PTTK.. Lata 1954 i 1957 to kolejne remonty i rozbudowa "Samotni". W 1966 roku właścicielem budynku został Waldemar Siemaszko. Jego też imię nosi obiekt po tragicznej śmierci w wypadku samochodowym 10 lutego 1994 r.
b/h/2008 na podstawie art: "Gdzie ryb pilnowano" aut. Iwo Łaborewicz "SUDETY" nr.9/2004
Od 1950 roku właścielem obiektu jest PTTK.. Lata 1954 i 1957 to kolejne remonty i rozbudowa "Samotni". W 1966 roku właścicielem budynku został Waldemar Siemaszko. Jego też imię nosi obiekt po tragicznej śmierci w wypadku samochodowym 10 lutego 1994 r.
b/h/2008 na podstawie art: "Gdzie ryb pilnowano" aut. Iwo Łaborewicz "SUDETY" nr.9/2004
Wysokogórskie Obserwatorium Meteorologiczne im. Tadeusza Hołdysa
więcej zdjęć (140)
Architekci: Waldemar Wawrzyniak, Witold Lipiński, Andrzej Sokolski, Zbigniew Katoł
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1967-1974
Pierwsze przymiarki do budowy nowego schroniska miały miejsce już w 1949 roku. Jednak prawdziwym ojcem owych talerzy był pracownik Politechniki Wrocławskiej w 1960 roku dr inż. arch. Witold Lipiński (Katedra Budownictwa Ogólnego Politechniki). On własnie był autorem projektu owych "talerzy". Projekt jednak czekał aż trzy lata do 1963 roku by zaczęto go realizować. W 1964 ukończono pełną dokumentację (Witold Lipiński, Waldemar Wawrzyniak, Andrzej Sokolski, Zbigniew Katoł). Pozwolenie na budowę wydano 1966 roku (Jelenia Góra) a za wykonawcę wybrano Jeleniogórskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Miejskiego. Kierownikiem przedsięwzięcia był inż. Stanisław Siemieński. Prace rozpoczęto w 1964 roku od budowy drogi dojazdowej i wodociągu. Drogę skończono dopiero w 1971 roku. Samo schronisko zaczęto budowac w 1967 roku zaczynając od rozbiórki starego. Na początku postawiono przepompownię wody a w 1969 roku zaczęto budować mury własciwego obiektu, by w 1973 roku doprowadzić do stanu zamkniętego całość "talerzy". Odbiór techniczny nastąpił 13 listopada 1974 roku. Ówczesne władze PRL z okazji zbliżającej się rocznicy XXX lecia PRL wykorzystały budowę do celów propagandowych wcześniej ni jak przy niej nie pomagając. Doprowadziło to w efekcie do rezygnacji z montażu okolicznosciowej plakietki na której byli wymienieni autorzy projektu i prac. Do dziś nie znalazła należnego jej miejsca, lecz nie wszystko jeszcze stracone....
12 marca 2009 budynek uległ uszkodzeniu wskutek złych warunków meteorologicznych w następstwie czego popękały ściany. 15 marca uszkodzeniu uległ górny dysk (osunięcie) i schronisko wraz z obserwatorium zostało zamknięte. Uszkodzenie górnego dysku zagraża pozostałym dyskom budynku.
b/h/ na podst. artykułu "Talerze na Śnieżce mają 30 lat" Iwo Łaborewicza - Sudety 12/2004
12 marca 2009 budynek uległ uszkodzeniu wskutek złych warunków meteorologicznych w następstwie czego popękały ściany. 15 marca uszkodzeniu uległ górny dysk (osunięcie) i schronisko wraz z obserwatorium zostało zamknięte. Uszkodzenie górnego dysku zagraża pozostałym dyskom budynku.
b/h/ na podst. artykułu "Talerze na Śnieżce mają 30 lat" Iwo Łaborewicza - Sudety 12/2004
Restauracja Na Skrócie
więcej zdjęć (13)
Dawniej: Kaufhaus Pfennig, Pnesion Pfennig, FWP Leśny Zamek IV
Zabytek: GEZ
ul. Na Śnieżkę
więcej zdjęć (2233)
ul. Karkonoska
więcej zdjęć (738)
Dawniej: Dorfstrasse, Brückenberger Chaussee, Odrodzenia (do 1991)
ul. Konstytucji 3 Maja
więcej zdjęć (1008)
Dawniej: Hauptstraße, 1 Maja (do 1991)