29-30.04.2026 - synchronizują się dane między starymi (0,5TB) a nowymi (2TB) dyskami SSD, w czwartek mogą występować chwilowe przerwy w działaniu strony (trzeba będzie wyciągnąć stare dyski i w ich miejsce włożyć nowe oraz sprawdzić uruchamianie serwera).
Port rybacki w Rowach jest portem bałtyckim. Jego lokalizacja jest konsekwencją położenia wsi, która znajduje się na lewym brzegu rzeki Łupawy. Wpada ona do Bałtyku, stanowiąc jednocześnie wejście do portu w Rowach. W zamierzchłych czasach miał tu być port morski dla Gardny Wielkiej, leżącej po drugiej stronie jeziora, jednak nie potwierdzajątego tego przekazy historyczne.
W XIV w. Rowy stały się jedną z baz piratów Braci Witalijskich, którzy początkowo trudnili się uczciwą pracą, ale z czasem zmienili profesję na bardziej „opłacalną" i zasłynęli jako krwiożerczy bałtyccy piraci. Kroniki wspominają o najkrwawszym z piratów, Klausie Stortebekerze. Należał on do siejących postrach na Bałtyku Braci Witalijskich i był ich przywódcą. Przypisywano mu ogromną siłę fizyczną i niebywałą odporność na trunki. Kilkulitrowy puchar wina miał on opróżniać jednym tchem, co przysporzyło wielkiej sławy jego imieniu. W walkach o szwedzką koronę, piratów wykorzystali Meklemburczycy, przeciągając ich na swoją stronę. Sam Stortebeker dostał w 1391 roku listy kaperskie. Były one upoważnieniem dla kapitana okrętu do ścigania, zatapiania lub konfiskowania nieprzyjacielskich statków wraz z ładunkami. Taki dokument zapewniał piratom ochronę prawną, prawo wywieszenia na maszcie bandery mocodawcy i zezwalał na zachowanie większości zysków.
Nazwa piratów wzięła się stąd, iż w XIV wieku dostarczali żywności Niemcom w Sztokholmie obleganym przez Duńczyków. Żywność (wiktuały) to po szwedzku fetaliebróder, vitaliebróder, a po niemiecku Vitalienbrude. Przystań Rowy odwiedzana była przez statki z różnych krajów. Potwierdzają to groby marynarzy wielu narodowości na cmentarzu przy ówczesnym kościele, niektóre już z początku XVIII wieku.
W porcie do niedawna stał przedwojenny kuter torpedowy armii amerykańskiej. Statek ten dostali Rosjanie, a kiedy mocno się postarzał, przekazali go naszym wojskom. W latach 70. kuter trafił do demobilu i został kupiony z przeznaczeniem na elegancki hotel z restauracją. Niestety akustyka statku nie sprzyjała takiemu połączeniu, więc właściciel zrobił w nim tylko restaurację. Koniec kutra jednak był niespodziewany i smutny. Zniszczył go pożar i wokół tego wydarzenia już narastają legendy...
Tekst artykułu cytowany z tablicy informacyjnej umieszczonej koło portu.
