Škoda 19 T – model tramwaju stworzony specjalnie dla Wrocławia. Jego produkcja rozpoczęła się w 2010 roku, w zakładach Škoda Transportation w Pilznie
Skład pięcioczłonowy z trzema wózkami: dwoma jezdnymi i jednym tocznym. Tramwaj ten wyglądem nie różni się zbytnio od jeżdżących już wcześniej po Wrocławiu tramwajów modelu Škoda 16 T z tym wyjątkiem, że pantograf został przesunięty na środkowy człon oraz zostały zamontowane dwie kabiny motorniczego i drzwi po obu stronach składu - co oznacza, że tramwaj może jeździć w dwóch kierunkach, przez co na końcach trasy nie trzeba budować potrzebnej infrastruktury (pętli), a także istnieje możliwość budowy etapami. Tramwaj ten ma pomieścić więcej pasażerów poprzez likwidację siedzeń bocznych w członach 1 i 5, zastępując je zgodnymi do kierunku jazdy i zachęcić osoby z rowerami do częstszej podróży tramwajem w specjalnie przystosowanym do tego członie środkowym. Maksymalna prędkość (ograniczona elektronicznie) to 60 km/h. Tak samo jak w Škodzie 16 T, pudło wagonu zostało zaprojektowane przez Porsche Design Studio.
Dane techniczne:
Długość 30 250 mm, szerokość 2460 mm, wysokość 3400 mm, masa 37 360 kg, liczba miejsc 252 (w tym 51 siedzących, 4 silniki po 95 kW, prędkość maksymalna 60 km/h

[v] na podst.:

Pierwszy tramwaj konny we Wrocławiu wyjechał na trasę w lipcu 1877 r., natomiast pierwszą linię elektryczną uruchomiono w czerwcu lub lipcu 1893 r.

Zajezdnię wybudowano w 1901 roku na potrzeby wrocławskiej spółki BSEG. Od 1911 przeszła w ręce SSB. W 1925 roku dobudowano na jej terenie budynek socjalno - administracyjny, który został całkowicie zniszczony w 1945. Przez teren zajezdni przetoczyły się ciężkie walki. Dopiero w latach 1952-1954 rozpoczęła na powrót swoją działalność. Do tego czasu służył obiekt jako składowisko rekwizytów cyrkowych. W latach 1986-1990 wybudowano nowoczesną halę 3 wraz z siecią rozjazdów doń prowadzących i nowym torem okalającym cały obiekt.
b/h/2009

Droga prowadząca do wsi Kleinburg była naturalnym przedłużeniem ul. Świdnickiej. Jeszcze przed włączeniem tego rejonu do miasta był on gęsto zaludniony, a żyzne ziemie zasiedlali głównie ogrodnicy. Pierwsze domy podmiejskie i wille zaczęły powstawać ok. 1850 r. w północnym odcinku ulicy. Po włączeniu w 1866 r. w granice miasta Nowej Wsi, zmieniono ulicy nazwę z Kleinburger Chaussee na Kleinburgerstr. Trzeba zaznaczyć, że wtedy jeszcze ulica kończyła się na wysokości obecnej ulicy Hallera. Po parcelacji na początku lat 70. XIX w. kolonii willowej na Borku rozpoczęła się realizacja planu urbanistycznego dla Przedmieścia Południowego. Zgodnie z nim droga miała się przerodzić w szeroką, reprezentacyjną ulicę o szerokości 27 m. Wkrótce potem ponownie zmieniono nazwę, tym razem na Kaiser-Wilhelm-Str. Od tego momentu Przedmieście Świdnickie stało się najpiękniejszym rejonem Wrocławia. Powstawały wytworne wille najbogatszych mieszkańców Breslau oraz bogate kamienice z mieszkaniami o powierzchni 300 mkw. Kolejną ważną datą w historii ulicy był rok 1897 r. W tym roku przedłużono ulicę dalej na południe, aż do ul. Krzyckiej i powstałego w 1890 r. nasypu obwodowej kolei towarowej. W latach 30. XX w. przebudowano torowisko, przenosząc je na środkowy pas zieleni rozdzielający obie jezdnie. Ostatniej przed wojną zmiany nazwy dokonano 20 IV 1938 r., kiedy to na cześć bojówek hitlerowskich nazwano ulicę Strasse der SA.

W 1945 r. podobnie jak reszta Przedmieścia Południowego zabudowa ulicy w większości została zniszczona. Łatwiej wymienić budynki, które ocalały niż te zburzono. Od tego samego roku obowiązuje obecna nazwa – Powstańców Śląskich. Przez ostatnie 40 lat skutecznie oszpeca się tą piękną niegdyś ulicę blokami z wielkiej płyty, transatlantykami itp.