Karkonosze (łac. Askiburgion; pol. n. tradyc. do 1946 Góry Olbrzymie, również Karkonosze, czes. Krkonoše, czes. gwar. góral. Kerkonoše, śl. Gůry Uolbrzimje, śl.-niem. Riesageberge, niem. Riesengebirge, ang. Giant Mountains) – najwyższe pasmo górskie Sudetów i zarazem Czech rozciągające się na przestrzeni ok. 40 km (od Przełęczy Szklarskiej na zachodzie do Przełęczy Lubawskiej na wschodzie). Szerokość pasma waha się od 8 do 20 km. Karkonosze zajmują powierzchnię ok. 650 km², z czego do Polski należy 185 km² czyli 28,46%. Głównym grzbietem oraz Grzbietem Lasockim przebiega granica polsko-czeska. Najwyższym szczytem jest Śnieżka (1603 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Czech, Sudetów i Śląska. Karkonosze należą do Światowej Sieci Rezerwatów Biosfery UNESCO i są chronione poprzez utworzenie na ich terenie Karkonoskiego Parku Narodowego oraz Krkonošského národní parku.

Karkonosze położone są w Sudetach Zachodnich, stanowiąc ich centralną część. Od północy graniczą z Kotliną Jeleniogórską, od północnego wschodu poprzez Przeł. Kowarską z Rudawami Janowickimi, od wschodu ze wzgórzami Bramy Lubawskiej (Kotliną Kamiennogórską), od południowego wschodu poprzez Przełęcz Lubawską z Górami Kruczymi, od południa z Podgórzem Karkonoskim i od zachodu poprzez Przeł. Szklarską z Górami Izerskimi. W rzeźbie Karkonoszy wyróżnia się dwa grzbiety o przebiegu wschód-zachód oraz grzbiety południowe, tzw. „Rozsochy”. W północnej części leży Pogórze Karkonoskie oddzielone od Grzbietu Śląskiego Karkonoskim Padołem Śródgórskim.

Główny Grzbiet Karkonoszy
Główny Grzbiet Karkonoszy rozciąga się od Przełęczy Szklarskiej do Przełęczy Okraj; dzieli się na Grzbiet Śląski, Grzbiet Czarny i Grzbiet Kowarski. Biegnie nim granica polsko-czeska.

Czeski Grzbiet
Na południe od niego rozciąga się równoległy, nieco krótszy Czeski Grzbiet, przecięty w połowie długości przełomową doliną Łaby.

Grzbiety południowe
Poprzecznie do Głównego i Czeskiego Grzbietu biegną grzbiety południowe, zwane po czesku Krkonošské rozsochy. Są to, od zachodu: Vilémovská hornatina, Vlčí hřbet, Žalský hřbet i Černohorská hornatina, odchodzące na południe od Czeskiego Grzbietu. Od Śnieżki (Czarny Grzbiet) odchodzi grzbiet zwany Růžohorská hornatina, oddzielony od Czeskiego Grzbietu i Černohorske hornatiny doliną Úpy. Od Kowarskiego Grzbietu w kierunku południowym odchodzi Lasocki Grzbiet, którym również biegnie granica polsko-czeska oraz leżące na jego przedłużeniu ku południowi Rýchory. Wszystkie grzbiety o południkowym przebiegu, poza granicznym Lasockim, leżą całkowicie w Czechach.

Karkonoski Padół Śródgórski
Na północ od Śląskiego Grzbietu znajduje się Karkonoski Padół Śródgórski – głębokie obniżenie oddzielające go od Pogórza Karkonoskiego.

Pogórze Karkonoskie
Pogórze Karkonoskie leży pomiędzy Karkonoskim Padołem Śródgórskim na południu i Kotliną Jeleniogórską na północy. Składa się z wielu masywów poprzecinanych przełomowymi dolinami potoków.

Skałki
Charakterystycznym elementem karkonoskiego krajobrazu są malownicze formy skalne, zwane tu skałkami. Łącznie można wyróżnić co najmniej 150 grup skalnych i pojedynczych skałek, różnej wielkości, kształtu i wysokości sięgającej do 25 m (np. Pielgrzymy). Z racji fantastycznych kształtów i związanych z nimi legend, skałki przybrały osobliwe nazwy: Owcze Skały, Ptasie Gniazda, Końskie Łby, Twarożnik, Kukułcze Skały, Borówczane Skały, Paciorki, Bażynowe Skały, Słonecznik, Kotki, Szwedzkie Skały i in.

Kotły polodowcowe
Ochłodzenie w plejstocenie z jednoczesnym obniżeniem granicy wiecznego śniegu do wysokości 1000–1200 m n.p.m. spowodowały powstanie w Karkonoszach lokalnego zlodowacenia górskiego. W jego następstwie na północnym stoku Karkonoszy powstało 6 kotłów lodowcowych. Poczynając od zachodu są to: 2 bliźniacze Śnieżne Kotły (Mały i Wielki), Czarny Kocioł Jagniątkowski, Kocioł Wielkiego Stawu, Kocioł Małego Stawu i Kocioł Łomniczki. Po południowej stronie występują: Labský důl, Kotelní jámy, Úpská Jáma, Studniční jámy, Modrý důl i Zelený důl.

Nisze niwalne
Ponadto, na północnym stoku Karkonoszy, występują nisze niwalne (ich rozwój w plejstocenie determinowały płaty firnu i śniegu). Największymi, co do rozmiarów, są nisze pod Szrenicki Kocioł, Łabski Kocioł, kocioł pod Śmielcem, kocioł pod Tępym Szczytem, Kocioł Smogorni i nisza Biały Jar.

Źródło:

Tu została wybudowana, przeniesiona ze Staniszowa, fabryka likieru "Echt Stonsdorfer". Do 1945 roku produkcja trwała. Jeszcze po wojnie w kadziach było pełno spirytusu i nalewu na ziołach karkonoskich. Potem powstała tu baza wrocławskiego ZBM (późniejszego PBU). W latach pięćdziesiątych powstało samodzielne przedsiębiorstwo JPBM które istniało do końca lat dziewięćdziesiątych. Obecnie budynek w rękach prywatnych.

/p>

Ul. Wolności (Warmbrunnerstrasse, Hermann Göring Strasse)

U wylotu ulicy Wolności oraz przy obecnej ulicy J. Korczaka, za dawną bramą Długą, wzdłuż drogi prowadzącej do Cieplic ukształtowało się w średniowieczu rozległe przedmieście Vor dem Langgassen Tor z rozrzuconą luźno zabudową i niewielkimi uliczkami. Rozciągało się ono pomiędzy rzeką Kamienną, Czarnem i terenami należącymi do wsi Cunnersdorf. W niewielkim oddaleniu od bramy miejskiej w 1449 r. powstał kościół Św. Ducha, wokół którego założono cmentarz. Około 1750 r. na przedmieściu tym znajdować się miało około 275 domów, w tym liczne otoczone ogrodami należącymi do zamożnych mieszczan. Dalej w stronę Cieplic, na wschód od drogi rozciągały się łąki. W 1837 została rozebrana brama miejska i poszerzono drogę wjazdową do miasta. Od tego momentu ulica zaczęła tracić swój przedmiejski charakter. U wylotu ulicy w stronę ulicy Długiej ukształtował się plac stanowiący węzeł komunikacyjny — Warmbrunner Platz - z tramwajem, którego tor biegł aż do Cieplic. Dawny cmentarz zamknięty został w 1871 r. i przekształcony w założenie parkowe z placem zabaw. Jeszcze na początku XX w. istniał kościół cmentarny p.w. Św. Ducha, rozebrany w latach 1905 — 1906 ze względu na zły stan techniczny. Kilka lat wcześniej zlikwidowano również ostatnie relikty dawnego założenia cmentarnego — rozebrano mur cmentarny i usunięto nieliczne zachowane jeszcze nagrobki.
Zabudowę ulicy stanowią w przeważającym stopniu pochodzące z końca XIX i początku XX wieku kamienice czynszowe, czasem o bardziej reprezentacyjnym charakterze. Wiele z nich znajduje się obecnie w złym stanie technicznym.
Studium historyczno - urbanistyczne 2002