Chełm Dzielnica Nowe Miasto 1926 – historyczna dzielnica Chełma z okresu modernizmu, założona w dwudziestoleciu międzywojennym po wschodniej stronie Górki Katedralnej na terenach Starostwa Obłonie przekazanych miastu po odzyskaniu niepodległości. Rozplanowana w latach 1925-26 w ramach aspiracji rozbudowy miasta i starań władz o przeniesienie do Chełma ważnych urzędów państwowych (m.in. Wschodniej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych 1928-1939). Budowę dzielnicy Nowe Miasto rozpoczęto w 1926 r. od wytyczenia nowych ulic i skwerów o łącznej powierzchni ok. 77 ha, parcelacji gruntów o powierzchni ok. 32 ha pod zabudowę zwartą i ok. 263 ha pod zabudowę indywidualną, obejmującą obszar osiedli zwanych Domkami i Działkami; w 1928 r. miasto rozpoczęło budowę dużej szkoły powszechnej dla nowej dzielnicy przy ulicy Szwoleżerów (Szkoła X-lecia odzyskania niepodległości) oraz budowę sieci wodociągowej i kanalizacyjnej dla nowej dzielnicy, jak i dla Starego Miasta po zachodniej stronie Górki i jego istniejących już przedmieść, z oczyszczalnią ścieków na Bieławinie w okolicy dworca kolejowego, a od lipca 1928 r. Koleje Państwowe rozpoczęły budowę Gmachu Dyrekcji Kolei i kolonii mieszkalnych dla pracowników DOKP. Jednak wskutek wielu niedociągnięć w 1932 r. przerywano budowę osiedla kolejowego pozostawiając niedokończone budynki w stanie surowym na szereg lat. Gmach i kolejową kolonię mieszkalną wykończono i oddano do użytkowania dopiero po wznowieniu prac w latach 1938–1939. Niemniej przeniesienie z Radomia do Chełma Wschodniej DOKP pokrzyżowała już II-wojna światowa. Pozostałe części dzielnicy Nowe Miasto wzdłuż południowej osi (obecnie ulice Parkowa-Paderewskiego-Traugutta) oraz po wschodniej stronie Wzgórza Kredowego przeznaczono pod zabudowę indywidualną i sukcesywnie uzupełniano po II-wojnie światowej w latach 60 i 70-tych osiedlami Cementowni i CHSM oraz nową zabudową przy Kolejowej w okresie dwóch ostatnich dekad.